Trio Tekke – Σαμάς (2011)

ρύο και παγωνιά στη καρδιά του χειμώνα. Τι κι αν χιονίζει ή το θερμόμετρο άγγιξε τους μείον δέκα χθες, σήμερα θα ακούσουμε μουσικές που θα μας ζεστάνουν με έναν ανορθόδοξο τρόπο. Όχι, δε θα μιλήσουμε για ζεστές μελωδίες που γεννήθηκαν για να ευφράνουν σε τέτοιους καιρούς καρδιές και σώματα, αλλά θα βάλουμε τα πουλόβερ, τις ζεστές μπότες και την καλύτερη μας διάθεση και θα μεταφερθούμε με το πρώτο “κλικ” του player σε ένα τεκκέ.

Σε εκείνο το μέρος που η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, που οι καπνοί του τσιγάρου μπερδεύονται με τις αλκοολικές ανάσες και που ο ήχος απο το τσούγκρισμα των ποτηριών αποτελεί ασυναίσθητα τα κρουστά του συγκροτήματος. Που ο χώρος ζεσταίνεται από τις διογκωμένες καρδιές και τα γέλια, ενώ όλες οι μάσκες του καθωσπρεπισμού και της υποκρισίας πετιούνται στον αέρα μαζί με τις λευκές χαρτοπετσέτες για να ποδοπατηθούν αργότερα στα βήματα μεθυσμένων χορών, να ποτιστούν από τις περίσσιες σταγόνες του κρασιού και να γίνουν ένα με το πάτωμα. Και όταν ακούγεται ο στίχος “Το γελεκάκι που φορείς,  εγώ το’ χω ραμμένο, με πίκρες και με βάσανα το’ χω φοδραρισμένο” ο τόπος γεμίζει με χαμόγελα, τα χέρια ηλεκτρίζονται και κουνάνε αυτόματα, σχεδόν υπνωτισμένα σύμφωνα με τον ρυθμό και ανεξάρτητα από τις μουσικές καταβολές του καθένα, όλοι νιώθουν σα να επέστρεψαν ξανά στο λιμάνι τους, στο σπίτι τους.

 Karagiozo

Ας τα πάρουμε απο την αρχή όμως.

Trio Tekke

Trio Tekke δημιουργήθηκαν το 2005 στο Λονδίνο και αποτελούνται από τους Κύπριους Αντώνη Αντωνίου (τζουρά, φωνητικά), Λευτέρη Μουμτζή (κιθάρα, φωνητικά) τον οποίο τον είχαμε πρωτοσυναντήσει στον εξαιρετικό προσωπικό του δίσκο σαν “J. Kriste & Master of Disguise“,  και τον Αγγλοχιλιανό Colin Somervell (κοντραμπάσο, φωνή).

Με διαφορετικά μουσικά ακούσματα και επιρροές ο καθένας και έπειτα από μακρά μελέτη και επαφή με το ρεμπέτικο τραγούδι της εποχής του Βαμβακάρη, άρχισαν να πειραματίζονται και να επανεκτελούν ρεμπέτικους ήχους με ένα σύγχρονο τρόπο. Τα “Reggetika” όπως οι ίδιοι επονόμασαν τον ήχο τους, είναι ένα μείγμα των χαρακτηριστικών της Reggae, Jazz και Latin μουσικής (ρυθμός, αρμονία και αυτοσχεδιασμός) με το χρώμα και τις μελωδικές γραμμές του ρεμπέτικου.

Το 2009, μας παρουσίασαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο “Ta Reggetika” και στις αρχές του 2011, κυκλοφόρησαν το “Σαμάς” σε δική τους παραγωγή — και τους δύο δίσκους μπορείς να τους ακούσεις ολόκληρους ή να τους αγοράσεις από την ιστοσελίδα των Trio Tekke.

Εκτός από τη δισκογραφία, έχουν εμφανιστεί ζωντανά σε διάφορους χώρους ανά την Ευρώπη και σε φεστιβάλ στην Ελλάδα, Κύπρο, Αγγλία και Ισπανία, κέρδισαν το Battle of the bands του World music network με το τραγούδι τους “InDa“το 2011, ενώ αυτό το καιρό ο δεύτερός τους δίσκος βρίσκεται στις υποψηφιότητες των μουσικών βραβείων του περιοδικού Songlines ως καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο γκρουπ, τα οποία δίδονται απο το κοινό, και μπορείς να τους ψηφίσεις για λίγες ημέρες ακόμα.

Η στολή του Batman

Trio Tekke, είπαμε, δεν αυτοπεριορίζονται στις φόρμες του ρεμπέτικου όπως προστάζει η παραδοση. Παρόλο που πατάνε επάνω στις γραμμές του, πειραματίζονται, το εμπλουτίζουν και το αποδίδουν με το δικό τους τρόπο.

Τολμούν να αντικαταστήσουν τον καθοριστικό για τα ρεμπέτικα ήχο του μπουζουκιού με το κοντραμπάσο και την ακουστική κιθάρα, δίνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον τζουρά, ενώ σε διάφορα σημεία προσθέτουν βιολί ή παίζουν με την ηλεκτρονική μουσική. Και όχι, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι “ιεροσυλία” ή “αλλοίωση” της παράδοσης. Ίσα ίσα, πρόκειται για μια ιδιότυπη “αναγέννηση” της αισθητικής του ρεμπέτικου και τον εκσυγχρονισμό της σύμφωνα με τα νέα μέσα, τις τωρινές αντιλήψεις και μουσικές επιρροές. Αυτό το παράξενο μπαστάρδεμα, αυτός ο “περίεργος” εκσυγχρονισμός μοιάζει με την φυσική εξέλιξη ενός είδους που σχεδόν χάθηκε στον χρόνο — και ίσως να είναι ο μόνος τρόπος που έχουν αυτά τα τραγούδια, που γεννήθηκαν έναν αιώνα πριν, να συνεχίσουν να ζουν και να μοιάζουν φρέσκα και όχι γραφικά στοιχεία μιας άλλης εποχής.

Ο Σαμάς, αποτελείται απο 12 συνθέσεις, 8 πρωτότυπες και 4 επανεκτελέσεις: “Ο Αντώνης ο Βαρκάρης” του Σ. Περιστέρη, “Ατσιγκάνα” του Γ. Μπάτη, “Το γελεκάκι” του Σ. Ολλανδέζου και “Πάμε στο Φάληρο” του Α. Χατζηχρήστου). Τέσσερα τραγούδια που αναδομούνται και επανασχηματίζονται και που ωστόσο συνεχίζουν να μοιάζουν οικεία από τις πρώτες τους νότες, μια που θέλοντας και μη, αποτελούν μια κληρονομιά εξ αίματος από τους προγόνους μας.

Οι πρωτότυπες συνθέσεις του Σαμά, χαρακτηρίζονται και αυτές από τους μοναδικούς πειραματισμούς του συγκροτήματος — και αν στο άκουσμα και μόνο της λέξης “πειραματισμός” σε λούζει κρύος ιδρώτας, στη συγκεκριμένη περίπτωση δε πρόκειται για περίεργους ακατάληπτους θορύβους, αλλά για ήχους που ακολουθούν το πεαρεΐστικο κλίμα των τραγουδιών και που συνοδεύουν γλυκά τις νότες των εγχόρδων σε μια φυσική συνέχεια της μελωδίας.  Τα ορχηστρικά τραγούδια, κρατούν μια ανατολίτικη χροιά αλλά και έναν μπριόζικο, χαρούμενο ρυθμό, ενώ οι στίχοι διακατέχονται απο το κέφι και το χιούμορ (το συγκρότημα δεν διστάζει ακόμα και να τραγουδίσει για τα πολυσυζητημένα… chemtrails!)

Άκουσε την ξέφρενη “Στολή του Μπάτμαν” και τα “Κεμτρειλς” που θα σε κάνουν να νομίζεις για μια στιγμή, πως πρόκειται όχι για τραγούδι του 2011, αλλά για προφητικό τραγούδι μιας άλλης εποχής, που για πολλά χρόνια βρισκόταν κα΄που ξεχασμένο. Απόλαυσε το “InDa” τόσο στην κανονική όσο και στην εναλλακτική του εκδοχή -που με την “φωτιά του” (τον ήχο της φωτιάς ενός κούτσουρου; Ενός σπίρτου; Της παράδοσης; Του κόσμου;) κλείνει ο δίσκος- και πιές άλλο ένα ποτήρι κρασί κάτω από τους ήχους του “Nooumein“.

Άκουσέ το άλμπουμ με τη παρέα φίλων ή αλκοόλ, και άφησε τις μελωδίες να σε ταξιδέψουν, να σου μεταδώσουν το κέφι τους και να ζεστάνουν τη καρδιά σου.  Βούλιαξε μες στην ατμόσφαιρά του, και τότε, ίσως να νιώσεις κι εσύ ότι επιστρέφεις -έστω και για λίγο- στο λίμάνι ή στο σπίτι σου.

Και εδώ στον επίλογο, εύχομαι να συναντούσαμε κατά καιρούς περισσότερα συγκροτήματα που ξεφεύγουν από το χιλιοακουσμένο post-rock και την electronica και δε διστάζουν να παρουσιάσουν κάτι καινούριο αλλά και να φέρουν την μουσική ιστορία στα μέτρα τους.

Ο Σαμάς είναι μια αξιόλογη και πολύ προσεγμένη δουλειά, ενός συγκροτήματος με άριστες μουσικές γνώσεις, τολμηρού και δημιουργικού, που δεν ακολουθεί τις τάσεις της εποχής και τα αόρατα “πρέπει” της ιστορίας.

Τea party!