Serafim Tsotsonis – Beautiful People (2011)

ν έπρεπε κάπως συνδέσω τον καιρό με την σημερινή μουσική, θα έλεγα πως είναι ο ήχος για τις ηλιόλουστες ημέρες στην καρδιά του χειμώνα. Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω την λέξη soundtrack (που τόσο μισεί ο Σάββας), θα έλεγα πως είναι “τo soundtrack που θα ακουγόταν αν όλη σου η ζωή περνούσε μπροστά από τα μάτια σου μέσα σε μερικά λεπτά“. Αν προσπαθούσα να την προσδιορίσω με συναισθήματα, θα έλεγα για κυκλοθυμία, για μουδιασμένη αισιοδοξία, για γλυκιά μελαγχολία, για συγκρατημένη χαρά, ενώ θα δυσκολευόμουν να την χαρακτηρίσω με γεύσεις, μια που πρόκειται για μια μουσική-πλήρες γεύμα, που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί γλυκιά ή πικρή.

Θα έβαζα επίθετα όπως “όμορφο”, “καλοδουλεμένο”, “ολοκληρωμένο” και “ονειρικό” και αν έπρεπε να γράψω κάποια φιλοσοφημένη ατάκα για να τοποθετηθεί χωροχρονικά, θα έγραφα πως “Είναι ένα άλμπουμ – όαση στους δύσκολους μουσικούς (και όχι μόνο) καιρούς που διανύουμε” καθώς και κλισέ του τύπου:”Ανεβάζει τον πήχη ψηλά στην ελληνική ηλεκτρονική μουσική σκηνή“, “Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από παραγωγές του εξωτερικού“, “Πολύ καλό για να είναι ελληνικό” …ή ακόμα καλύτερα:”Ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς“.

Ο λόγος για τον τελευταίο δίσκο “Beautiful People” του Σεραφείμ Τσοτσώνη, που -για να καταλήξουμε κάπου- αποτελεί μια από τις πιο ολοκληρωμένες, άρτιες και καλοδουλεμένες μουσικές προτάσεις που έχουμε δει τελευταία.

Red, Green, Blue

Σεραφείμ Τσοτσώνης

Ο Σεραφείμ Τσοτσώνης, γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα και άρχισε να ασχολείται με τη μουσική κάνοντας κλασσικές σπουδές (πιάνο και θεωρεία) ενώ συνέχισε σπουδάζοντας sound engineering. Συνθέτει τόσο κλασσική όσο και ηλεκτρονική μουσική, ενώ το ενδιαφέρον του εκτός από τη μουσική σύνθεση και παραγωγή, διευρύνεται σε όλα τα οπτικοακουστικά μέσα.

Το 2000 ξεκίνησε να δημιουργεί διαφημιστικά spot στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Συνέχισε το 2002 συνθέτοντας μουσική στο video art, με τίτλο “E Pluribus Unum” της Academia di Belle Arti στη Βενετία και γράφοντας μουσική για την κινηματογραφική ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Δράκου “Γύρω Γύρω Όλοι”, που έλαβε μέρος στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά. Η παρουσία του στη Βενετία τού άνοιξε το δρόμο για άλλες τρεις συνεργασίες στην Ιταλία το 2003. Mουσική για δύο video art στην Βενετία, το ACQUEITY στην Academia Belle Arti και το Premio Stella στην Μπολόνια και το live performance “Palazzo Quella” στην Βενετία.

Το 2006, έκανε το δισκογραφικό του ντεμπούτο με τον δίσκο “Peak“  από την Klik Records, λαμβάνοντας εξαιρετική υποδοχή τόσο από τους εγχώριους ακροατές, όσο και από τους ακροατές του εξωτερικού, ενώ το 2009 κυκλοφόρησε τον δεύτερο άλμπουμ του με τίτλο “So this is Heaven” εκπληρώνοντας τις προσδοκίες όλων με τον καλύτερο τρόπο.

Τον Απρίλιο του 2011, ο Σεραφείμ ήρθε να μας απασχολήσει για άλλη μια φορά, με την τρίτη του δισκογραφική δουλειά “Beautiful People”, ξανά από την Klik Records.

My Own Sea

Για άλλη μια φορά, ο Τσοτσώνης κρατάει σαν βάση την ηλεκτρονική μουσική, το deep house και το down tempo, και επάνω τους τοποθετεί σιγά σιγά ένα σωρό ετερόκλητα μουσικά στοιχεία: σαξόφωνα, φλαούτα, βιολιά, κρουστά, κιθάρες, ονειρικά γυναικεία φωνητικά και επιβλητικές ή ροκ ανδρικές ερμηνείες. Φθάνει τη μουσική του στα όρια της new jazz, την ντύνει με λίγη ψυχεδέλεια, της προσδίδει dubstep αναφορές, την πασπαλίζει με deep tech στιγμές και την παροτρύνει να ανέβει στο πάλκο και να χορέψει ένα ταγκό με την κλασσική μουσική. Δεν αυτοπεριορίζεται ο ίδιος μέσα σε στενά όρια και συνθετικές νόρμες, αλλά γίνεται δημιουργικός, αφήνεται ελεύθερος, αραδιάζει όλες του τις μουσικές γνώσεις επάνω στο τραπέζι και δημιουργεί πρωτότυπες μελωδίες που δεν έχουν πάνω τους αυστηρές μουσικές ταμπέλες.

Στο “Beautiful People”, ο Σεραφείμ, συνεργάζεται με πολλούς και σπουδαίους μουσικούς, όπως είναι ο σαξοφωνίστας Δημήτρης Βασιλάκης, ο Στέλιος Ρωμαλιάδης από τους Luup, ο Μιχάλης Δέλτα, ο Νορβηγός Sverre Olav Rødseth, η Kiki, η Kid Moxie, ο Zach και άλλοι.

Sober

Tα 14 τραγούδια του δίσκου καταφέρνουν παρ’όλη την πολυπλοκότητα και την ιδιαιτερότητά τους να μην γίνονται φορτικά και κουραστικά, αλλά με την άρτια συνολική δομή τους, κερδίζουν ακόμα και όσους δεν αγαπούν τις ηλεκτρονικές και deep house μουσικές. Ασχολούνται με όλο το συναισθηματικό φάσμα, δημιουργούν συνεχώς διαφορετικές ατμόσφαιρες, μπερδεύονται στη βρωμιά των σκοτεινών στιγμών και στο φως των χαρούμενων. Στο τέλος της ακρόασης όμως, καταλαβαίνεις πως αυτό με το οποίο ουσιαστικά ασχολούνται είναι η ομορφιά των ανθρώπων — ακόμα και όταν πρόκειται για την ομορφιά μέσα από την ασχήμια.

Το Beautiful People είναι ένας δίσκος που απαιτεί πολλαπλές ακροάσεις για να ανακαλύπτεις συνεχώς τα μουσικά του στοιχεία. Είναι η pop μουσική των απαιτητικών και καλά εκπαιδευμένων αυτιών. Είναι το ιδανικό άλμπουμ γι’ αυτούς που δε συμβιβάζονται λόγω οικονομικής (ή δημιουργικής) κρίσης με τα μέτρια ή τα απλά “συμπαθητικά” εγχώρια μουσικά ακούσματα, και ο Σεραφείμ Τσοτσώνης  καθιερώνεται και μπορεί πλέον (χωρίς καμία ποιητική αδεία) να χαρακτηριστεί σαν ένας από τους σημαντικούς μουσικούς παραγωγούς της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα και όχι μόνο.

Τι άλλο να πω για να σε πείσω πως αξίζει να αφιερώσεις στο Beautiful People μερικά λεπτά ακρόασης;

Far Away

Alone in the Stars

Tea Party!