Nefeli Walking Undercover – Τα Μολύβια Κομάντος (2011)

ταν ένα πρωί μιας κάποιας ημέρας, όταν η Άννα μου έστειλε ένα email που ξεκινούσε κάπως έτσι: “Καλημέρα Γεωργία. Έπεσα τυχαία, πάνω σε ένα υπέροχο βίντεο από μια άγνωστη για εμένα δημιουργό κι εντυπωσιάστηκα” για να συνεχίσει αργότερα με την πρόταση: “Όταν άκουσα το κομμάτι, αμέσως το μυαλό μου πήγε στη στήλη σου και ήταν σα να σε έβλεπα να ενθουσιάζεσαι“.

Πάτησα σχεδόν αδιάφορα το play, όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι τις προτάσεις της Άννας, αλλά κυρίως λόγω της διάθεσης ενός μουρτζούφλικου πρωινού, που χίλια δύο πράγματα σε περιμένουν να τα κάνεις αλλά εσύ το μόνο που θες είναι να πίνεις τον καφέ σου χαϊδεύοντας τη γάτα σου. Τα πρώτα τριξίματα του βιολιού που ακούστηκαν πέρασαν ξυστά από δίπλα μου, τα ρυθμικά κρουστά με έκαναν να κλείσω ασυναίσθητα 2-3 tabs στον browser μου και όταν η φωνή της Νεφέλης άρχισε να απαγγέλει επιτακτικά “Στο τετράγωνο σπίτι δε φτάνει το φως / μόνο ο λύκος ουρλιάζει, αλυχτάει σιωπηλός, σου χαϊδεύει τα μάτια, σε γδέρνει τυφλός/ κι ο αέρας αδειάζει, αδειάζεις σκυφτός“, ένα αγελαδίσιο “εε;” ξέφυγε από τα χείλη μου.  Όταν άρχισε το ρεφρέν, αποφάσισα να δω και το βίντεο. Και μετά… χάθηκα. Και το είδα ξανά και ξανά. Και το βράδυ -που ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που μαζευόμαστε 4-5 άτομα και κρατώντας κρασιά, τσιγάρα και πίκλες  αποδίδουμε τιμές και προσκυνάμε το θεό “Youtube”-, όταν ήρθε η δικιά μου σειρά για να επιλέξω τραγούδι, έβαλα χωρίς δεύτερη σκέψη το “Το ρε και το μι απ’ την ηρεμία“. Μου φάνηκε πως για τέσσερα λεπτά όλοι είχαν παγώσει και κρατούσαν την ανάσα τους, για να την αφήσουν λυτρωτικά στο τέλος με το ομόφωνο “ΤΙ είναι αυτό;!“

Πρέπει να καταλάβεις. Άφησε στην άκρη ότι κάνεις, δυνάμωσε τα ηχεία σου, βάλτο σε full screen και γύρνα πίσω μετά από τέσσερα λεπτά για να πούμε τα υπόλοιπα:

Είναι ο σταθερός, έντονος ρυθμός των κρουστών, είναι ο οξύς ήχος του βιολιού, είναι “απαγγελία” της Νεφέλης που συνοδεύεται με τα χορωδιακά φωνητικά της στο ρεφρέν, είναι ο διονυσιακός της χορός και το ρε και το μι που αποκολλιούνται από την ηρεμία και αρχίζουν να την ποδοπατούν χοροπηδώντας επάνω της. Είναι οι ηλεκτρισμοί όλων αυτών, και μαζί με ένα σωρό περίεργα συναισθήματα που σου δημιουργούνται, κάνουν την αναπνοή σου να σταματάει κεραυνοβολώντας κατευθείαν την καρδιά σου. Και μετά το τέλος του εκστασιαμένου παραμιλητού η καρδιά σου εκρήγνυται και οι ηλεκτρισμοί φτάνουν ψηλά στον ουρανό και γίνονται πυροτέχνημα.

Nefeli

Νεφέλη Λιούτα είναι μόλις 21 χρονών. Φοιτήτρια της Νομικής, ασχολείται περιστασιακά με τη δημοσιογραφία, στον ελεύθερό της χρόνο της αρέσει να ζωγραφίζει και να φτιάχνει τα δικά της Handmade Stories, έχει μια γάτα, της αρέσει να αναγράφει παντού ημερομηνίες (γιατί άραγε φοβάται πως κάποια στιγμή θα ξεχάσει;), αγαπάει τα μικρά και καθημερινά πράγματα, ακούει φανατικά Portico Quartet και Θανάση Παπακωνσταντίνου (και αυτό φαίνεται έντονα στις μουσικές της), είναι δημιουργική και έχει μπόλικα όνειρα — όπως είχαμε όλοι στα 21 μας.

Από πολύ μικρή άρχισε να παίζει βιολί, για να καταλήξει να πάρει το δίπλωμά της πριν λίγο καιρό. Αργότερα συμμετείχε στις μπάντες Mimosa’s Dream και Bad Bid παίζοντας βιολί, καθώς και στην κολλεκτίβα του “Leon“. Ακόμη, γράφει μουσικά παραμύθια όπως αυτό με το φουσκωτό ψάρι φούρναρη που ερωτεύτηκε ένα ανορεξικό φύκι διαιτολόγο και των οποίων την ιστορία παρουσίασαν μαζί με το Σύνολο Χάλκινων Πνευστών της ΚΟΑ στον Παρνασσό, ενώ κάνει που και που ζωντανές εμφανίσεις, όπως σημειώνει η ίδια στο blog της.

Σαν “Nefeli Walking Undercover“, παρουσιάζει τον πρώτο της προσωπικό δίσκο με τίτλο “Τα Μολύβια Κομάντος” που κυκλοφορεί, έχοντας αρχική τιμή 3 ευρώ, ψηφιακά αλλά και σε φυσική μορφή από την ίδια.  Στα Μολύβια κομάντος, η Νεφέλη είναι υπεύθυνη για τους στίχους, τη μουσική, την εκτέλεση, το τραγούδι αλλά και για το όμορφο DIY artwork της φυσικής έκδοσης του άλμπουμ.

Οι ηχογραφήσεις του δίσκου έγιναν στα Fab liquid Studios και το υπεύθυνος για το mastering ήταν ο Νίκος Αγγλούπας (Ottomo), ενώ στο δίσκο συμμετείχαν οι Ρωμανός Λιούτας στα φωνητικά, ο Νίκος Αγγλούπας στο μπάσο και ο Jack Shirt στο μεταλλόφωνο του “Μικρού Πρίγκηπα”.

Και πάμε πάλι ξανά στους τσιριχτούς ήχους του βιολιού.

Μικρός Πρίγκηπας:

βιολί κατέχει επάξια τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα περισσότερα τραγούδια του άλμπουμ, ενώ ήχοι από ένα σωρό όργανα (κιθάρα, πιάνο, μελλόντικα, μεταλλόφωνο, ταμπούρο, παιδικό steel drum κ.α.) μπερδεύονται με τους φυσικούς ήχους της ξύλινης ντουλάπας, του ξύλινου πατώματος, του μεταλλικού σκουπιδοντενεκέ, της ξύλινης σφυρίχτρας, των αυτοκινήτων που περνούν στο δρόμο, ενός μπολ κορν φλεικς, ενός μοβ μολυβιού, ενός μελωδού  επτά εφημερίδων, δεκαοχτώ νομισμάτων και δύο κινέζικων μπαλών τύχης και διανθίζονται με παλαμάκια, πατήματα και φυσήματα.

Οι ατμόσφαιρες του Μολύβια Κομάντος άλλοτε είναι επιβλητικές: παίρνοντάς σε από το χέρι ύπουλα και απαλά σε τοποθετούν ακριβώς στη μέση ενός κυκλώνα ενώ ήχοι και φωνητικά τοποθετούνται με μαεστρία το ένα πάνω στο άλλο και στροβιλίζονται γύρω σου. Άλλοτε πάλι, είναι υποτονικές και ήρεμες, δίνοντας το προβάδισμα στις ανέκφραστες αφηγήσεις.

Σε αντίθεση με τις τάσεις τις εποχής, η Νεφέλη προτιμά να γράφει ελληνικούς στίχους, που ίσως να ήταν οι ίδιοι στίχοι που θα έγραφε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου αν ήταν κορίτσι 21 χρονών. Μιλάει για αγάπη, για φόβους και για μαγεία. Οι στίχοι έχουν τη μυρουδιά του ουρανού και της φύσης, των φως των παραμυθιών, την πικρία της επικαιρότητας και τη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Βάλε το “Το ρε και το μι απ’ την ηρεμία” στο repeat και άκουσέ το ξανά και ξανά, όσο αντέχεις. Άφησε το μυαλό σου να περιπλανηθεί στη δραματική ατμόσφαιρα του “Spedale” και στον ιδιότυπα ρυθμικό “Μικρό Πρίγκιπα“, ενώ ακόμα και αν δε σε ενδιαφέρουν τα νομικά βιβλία θα εκπλαγείς με τη μελωδικότητα του “Μισή τετράδα percussion” και τους λεξιπλαστικούς στίχους του. Και πριν αποφασίσεις να δώσεις τρία ευρώ για να αποκτήσεις τα μολύβια κομάντος, άκουσε όλο το δίσκο στο bandcamp, για να αποκτήσεις τα δικά σου αγαπημένα.

Άκουσε τα Μολύβια Κομάντος στο bandcamp.com

Nefeli Walking Undercover

Μπορεί η Νεφέλη είναι γεμάτη με δημιουργικότητα και μετεφηβικά όνειρα, πιστεύοντας ακόμα στη μαγεία και στην ομορφιά όλων αυτών που την πλαισιώνουν, όμως το ταλέντο της είναι αδιαμφισβήτητο. Η τόλμη του να μην ακολουθήσει τις νόρμες και τις τάσεις τις εποχής, αλλά να φτιάξει ένα δικό της κόσμο που θα χωράει τους πρωτότυπους ήχους της και τους πειραματισμούς της είναι αξιέπαινη. Εμείς, περιμένοντας να δούμε το επόμενο βήμα της, θα ταράζουμε αδιάκοπα τα γράμματα της ηρεμίας.

Και… Άννα, σε ευχαριστώ πολύ για τo email σου εκείνο το κατά τ’ άλλα αδιάφορο πρωινό!

Τea Party!