Misuse – April (2011)

φτάνουμε εδώ, όπου το ’12 μετράει ήδη δέκα μέρες και που ο ήχος των ημερών γιορτής και αναλγησίας απομακρύνεται με ένα ανακουφιστικό fade out. Επιστρέφουμε στη καθημερινότητα, και λίγο πριν μας αρπάξει η ρουτίνα από τα μαλλιά και μας βουτήξει το κεφάλι μέσα στη λακκούβα με τις λάσπες, νιώθουμε σαν όντως κάτι νέο να έχει αρχίσει, σα να κάνουμε ένα ομαδικό νέο ξεκίνημα μέσα στα στενά όρια του παλιού, γνώριμου μικρόκοσμού μας. Και είναι αυτή η αισιοδοξία, και είναι αυτοί οι νέοι στόχοι που μας κάνουν όλους λίγο καλύτερους ανθρώπους μέχρι να βαρεθούμε να προσπαθούμε, μα είναι και αυτή η μεταμεσονύκτια μελαγχολία της συνειδητοποίησης ότι τίποτα δεν έχει πραγματικά αλλάξει.

Αν τη προηγούμενη εβδομάδα, στον δίσκο των 2l8,  βλέπαμε τον ήλιο και το φεγγάρι σαν δύο στοιχεία της φύσης που συμπληρώνει το ένα τ’άλλο, αυτή την εβδομάδα τα δύο στοιχεία μάχονται και αντιτίθενται. Ο αισιόδοξος και χαρούμενος ήλιος, βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα στο μελαγχολικό και εσωστρεφές φεγγάρι. Οι ζεστές, φωτεινές ημέρες βρίσκονται στο άλλο άκρο του δρόμου με τα παγερά, σκοτεινά βράδια, και εσύ σαν ένα καλά προγραμματισμένο ρομπότ, περπατάς συνεχώς αυτό το δρόμο απ’άκρη σε άκρη, υπνωτισμένα και κατανυκτικά. Δύο άκρα, δύο “σταθμοί” που  το κέντρο του κάθε ενός κατακλύζεται από τις μελωδίες των Misuse. Στη μία μεριά, τα τραγούδια είναι αισιόδοξα, φωτεινά και μελωδικά, ενώ στην άλλη είναι τόσο ασφυκτικά μελαγχολικά που μπορούν να σε πνίξουν με λίγες μόνο νότες τους. Τραγούδια σαν άδειοι καμβάδες ξανά, χωρίς στίχους, που είναι έτοιμοι να δεχθούν επάνω τους τα λόγια και τις εικόνες από τα όμορφα και από τα άσχημα. Από τα όνειρα και τους εφιάλτες. Άκουσε:

Βella, Part I

Bella, Part II

Misuse σχηματίστηκαν το 2001 και τους γνωρίσαμε το 2008 όταν μας παρουσίασαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο το όνομά τους. Ένα γκρουπ που μας είχε κερδίσει με τον πολύ προσεγμένο, εσωστρεφή και σκοτεινό ήχο του και που όταν τον ακούγαμε στη Wonderland, τον περιγράφαμε σαν “βαρύ και ασήκωτο post rock” με κιθαρίστικες μελωδίες εκτελεσμένες αποκλειστικά από αναλογικά όργανα. Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν, το συγκρότημα πειραματίστηκε, εξελίχθηκε και επαναπροσδιόρισε τη μουσική του ταυτότητα, εκπλήσσοντας μας ευχάριστα.

Misuse

Με νέα σύνθεση, μετά την αποχώρηση του Τίτου Μοσχάκη και την είσοδο του Λευτέρη Βολάνη (κιθάρα) στη μπάντα, άρχισαν να ηχογραφούν το νέο τους άλμπουμ τον Απρίλιο του 2011 (όπου και από κει πήρε τελικά και το όνομά του, εκφράζοντας περισσότερο την δημιουργική άνοιξη, την ελευθερία της σκέψης και την άνθιση φαντασίας τους κατέκλυζε παρά τις συναισθηματικές διαθέσεις των τραγουδιών), ενώ ο δίσκος κυκλοφόρησε ένα μήνα πριν την εκπνοή του 2011, από την Puzzlemuzik και τη Spinaloga Records.

Στο “April” το γκρουπ κρατάει τα μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, επιμένει στην απουσία των στίχων, συνεχίζει να δουλεύει σκληρά για την άψογη δομή και την απόλυτη συνοχή των ήχων, ενώ προσφέρει άλλον έναν δίσκο με αψεγάδιαστη παραγωγή. Ωστόσο, πιο ώριμοι, πιο έμπειροι και πιο κατασταλαγμένοι πλέον, αφήνουν στην άκρη την καθαρόαιμη Post-Rock τους ταυτότητα και εισάγουν στις μελωδίες τους ηλεκτρονικά στοιχεία, λούπες, drum machines και samples διατηρώντας μεν τον κιθαρίστικο ήχο τους και τα δυνατά τους ξεσπάσματα αλλά τοποθετώντας τα δε σε δεύτερους ρόλους.

Όλες οι μελωδίες, χτίζονται κομμάτι κομμάτι επάνω σε ρυθμικές λούπες ενώ δίνεται η δυνατότητα σε κάθε μέλος της μπάντας να εκφράσει τα μουσικά του ερεθίσματα και να προσφέρει τον προσωπικό του ήχο: τα πλήκτρα του Κώστα Στεργίου οδηγούν αριστοτεχνικά τις μελωδίες, οι κιθάρες του Δημήτρη Πατσαρού και του Λευτέρη Βολάνη δημιουργούν τις σκοτεινές στιγμές και τα επιβλητικά ξεσπάσματα, το μπάσο του Σταύρου Μαραγκού μοιάζει υπνωτικό και μυσταγωγικό, ενώ τα drums του Νίκου Δημητρακάκου πότε είναι επαναλαμβανόμενα και πότε ρυθμικά.

 Dear Hunter, Part I

 Dear Hunter, Part 2

April, αποτελείται από πέντε τραγούδια όπου το κάθε ένα απαρτίζεται από δύο μέρη. Τα μέρη του κάθε τραγουδιού, μοιάζουν σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η μία όψη είναι αισιόδοξη, ονειρική και γλυκιά, η άλλη είναι μελαγχολική, εφιαλτική και πικρή.

Και πάμε πάλι πίσω σε εκείνο το δρόμο με τις δύο αντίθετες άκρες για τον οποίο μιλούσαμε νωρίτερα, όπου εσύ βρίσκεσαι στη μέση του και πηγαίνεις συνεχώς από την μία άκρη στην άλλη. Από την φωτεινή του μεριά στη σκοτεινή και αντίστροφα. Μια αέναη διαδρομή που οι εικόνες τις απαρτίζονται από τις δικές σου στιγμές. Ήχοι που απεικονίζουν γεννήσεις και θανάτους, εσωτερική ελευθερία και καταπίεση, χαμόγελα και δάκρυα, έρωτες και χωρισμούς, καλοκαιρινές ημέρες που η ζέστη καίει το δέρμα σου και χειμωνιάτικες βραδιές στις οποίες βρίσκεσαι κάτω από μισό μέτρο χιόνι. Δύο διαφορετικές διαθέσεις που αντικατοπτρίζουν όλα εκείνα τα σχιζοφρενή συναισθήματα (ποιητική αδεία Σμαρώ..) που μπορείς να νιώσεις ένα αμφιλεγόμενο πρωινό ή ένα βράδυ σύγχυσης.

Η διαρκής εναλλαγή της ατμόσφαιρας και των συναισθημάτων κάνει τον δίσκο να επιδέχεται πολλαπλές ακροάσεις και να μην είναι φορτικός και αποπνικτικός με έντονα βαριές ατμόσφαιρες (οπως ήταν ο πρώτος των Misuse), αλλά ούτε και χαζοχαρούμενος ή ηλίθια ονειρικός. Ο χώρος που αφήνει η απουσία των στίχων για τις εικόνες του κάθε ακροατή, κάνει το άλμπουμ να μετατρέπεται σε κάτι το προσωπικό και τα τραγούδια να μπορούν να αποτελέσουν ένα ιδανικό sountrack όμορφων αλλά και άσχημων στιγμών.

Οι Misuse κατάφεραν να δημιουργήσουν άλλο ένα μουσικό διαμάντι, στο οποίο μπορείς να επιστρέφεις ξανά και ξανά όταν το’χεις ανάγκη, σα να πρόκειται για το δικό σου, προσωπικό λιμάνι.

Marsupial ,  Part I

Marsupial,  Part IΙ

Tea Party!