Los Tromos – Boooo (2005)

Κολλήσαμε σε μια εποχή που τα πάντα είναι κουλουβάχατα. Που πράγματα και άνθρωποι ανθίζουν και καταρρέουν με εξωπραγματική ταχύτητα, που τα πάντα έρχονται, φεύγουν, αλλάζουν, καθιερώνονται και ακυρώνονται πιο γρήγορα απ’όσο αντέχουμε και που γύρω μας ενώ έχει στηθεί ένα ηλίθιο πανηγύρι ανασφάλειας και οτιναναιισμού, εμείς περιμένουμε στην ουρά της πρώτης καντίνας να πάρουμε τα σουβλάκια μας.

“Στη Μουσική;” θα με ρωτήσεις… και θα σου πω πως ναι, και στη μουσική αυτό ακριβώς συμβαίνει. Τρέχουμε να προλάβουμε το νέο, το καινοτόμο, το αξιόλογο και ξεχνάμε όλα αυτά που είχαν γίνει ένα χασμουρητό του χρόνου πριν. Εκείνα τα ιδιαίτερα και πρωτότυπα που μας είχαν εντυπωσιάσει, που είχαμε αγαπήσει, που μέχρι και σήμερα παραμένουν μοναδικά στο είδος τους και που κανείς δε κατάφερε να τα φτάσει.

Συχνά γκρινιάζουμε για την ελληνική μουσική σκηνή. Λέμε πως “δεν κινείται τίποτα“, πως οι μπάντες και οι μουσικές τους μοιάζουν, πως δεν υπάρχει δημιουργική διάθεση. Πως δεν βγαίνει τίποτα άξιο ενθουσιασμού. Αλλά είναι όντως έτσι τα πράγματα; Ζώντας στη “ψηφιακή εποχή”, όπου κάθε άλμπουμ είναι ένα κλικ μακριά μπορούμε να ακούσουμε καλλιτέχνες που είναι δίπλα μας ή δύο ηπείρους μακριά με την ίδια ευκολία. Και φαίνεται πως αντί αυτό να κάνει την ελληνική σκηνή πιο εύκολα προσβάσιμη στο εξωτερικό, έχει κάνει τους Έλληνες ακόμη πιο μονόχνοτους…

Τρανό παράδειγμα οι Los Tromos, που θα δούμε σήμερα. Μια μπάντα με μουσική που δεν ακούς συχνά να βγαίνει απ’ την Ελλάδα, με όμορφη, cool αισθητική. Σε εταιρεία που οι κυκλοφορίες της είναι διαμάντια, όχι μόνο για τα στενά ελληνικά δεδομένα -κολλημένα μου μυαλά- αλλά γενικά. Μια κυκλοφορία που συναντήσαμε έξι χρόνια πριν και οι μουσικές της μέχρι σήμερα δεν έχουν επαναληφθεί και δεν έχουν καν αντιγραφεί. Θα μου πεις τώρα, “που τους θυμήθηκες αυτούς;“. Ε λοιπόν, το δύσκολο θα ήταν να τους ξεχάσω!

Los Tromos – I Kissed A Vampire

Έγραφε, μεταξύ άλλων, το δελτίο τύπου που συνόδευε το Boooo, την πρώτη κυκλοφορία της τότε νεοσύστατης RunDevilRun Records.

Οι Los Tromos, η μπάντα του Νικόδημου Τριαρίδη (του ιδιοκτήτη της εταιρίας η οποία στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν κυκλοφόρησε αρκετούς αξιόλογους δίσκους, έκλεισε, και πρόσφατα αναγεννήθηκε ετοιμάζοντας πολλά υποσχόμενα πράγματα) με τον ίδιο στα φωνητικά, τον κιθαρίστα των De facto και δύο πρώην μέλη των Λουδίας, μπορεί να μην κατάφεραν να βγάλουν τον δεύτερο δίσκο που ονειρευόντουσαν (αν και κάπου πήρε το μάτι μου στο διαδίκτυο ακυκλοφόρητα τραγούδια τους.. – λες;) και να διαλύθηκαν μετά από λίγο καιρό, αφήνοντας οι τέσσερις παρά κάτι σαράντα πλέον νεαροί μουσικοί, ελάχιστα ίχνη πίσω τους για το ποιοι ήταν και τι έκαναν μετά το ντεμπούτο τους. Όμως το Booo κατάφερε να τους χαρίσει μια περίοπτη θέση στις δισκοθήκες φανατικών ακροατών του είδους και μια ιδιότυπη διάρκεια στον χρόνο, αφού ακόμα και σήμερα, τα τραγούδια τους ακούγονται φρέσκα.

 Los Tromos – Home

Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο κάκτος, το κρανίο και τα χρώματα που κοσμούν το εξώφυλλό τους. Η μουσική των Los Tromos ακούγεται όντως σαν να έχει ξεπηδήσει από κάποιο αμερικάνικο B-Movie: ένα στ’ οποίο η κιθαριά κρατάει τα μπόσικα καθώς ο αλητήριος πρωταγωνιστής λούζει με βενζίνη κάποιο ζόμπι στην άκρη της ερήμου, πριν τεντώσει το χέρι του για να πιάσει σε αργή κίνηση το τσιγάρο που κρέμεται από το στόμα του. Βρωμιά, στην πιο νόστιμη εκδοχή της, κυρίες και κύριοι.

Η αισθητική τους, γενικά, παραπέμπει στο rock ‘n’ roll με πινελιές western. Στην γουστόζικη, αμερικάνικη, cool εκδοχή του rock ‘n’ roll. Σ’ αυτήν που οι Pixies κυκλοθυμούν, οι Earthbound τζαμάρουν, οι Queens of the Stone Age “στρίβουν το επόμενο“, το καρότσι από το φορτηγάκι έχει αυτοκόλλητα rockabilly και οι κιθάρες τραγουδάνε πιο έντονα από τα φωνητικά. Και τώρα που είπα φωνητικά: μια άλλη συχνή γκρίνια για την ελληνική σκηνή, “το εγκώ αγκαπάει εσένας” εδώ απουσιάζει. Τα αγγλικά του Νικόδημου είναι απροσδόκητα πεντακάθαρα.

Και όταν λέω Pixies, μην φανταστείς πως ακολουθούν τις ακραίες διαθέσεις τους: φαντάσου όμως το “οι λέξεις πέφτουν από το στόμα μου χωρίς να κουραστώ” attitude του Francis παρέα με τα σκαμπανεβάσματα στις ταχύτητες, αν και πιο ήπια, μιας και τα περισσότερα κομμάτια του άλμπουμ είναι βραδύκαυστα. Θα στο θέσω αλλιώς: σκέψου περισσότερο “Silver” και “Cactus” παρά “Bone Machine” ή “Crackity Jones“. Σταθερό, μελωδικό μπάσο, χαρούμενες πινελιές κιθάρας, μικρές αλλαγές στο γκάζι των κομματιών, υπόκωφα ξεσπάσματα.

Los Tromos – Day After Day

Υπάρχουν πιο ψυχεδελικά, χαμένα σημεία (When The Wind Blows). Υπάρχουν όμως και φευγάτες μεξικάνικες πινελιές με τον χαρωπό ρυθμό τους και τα πνευστά να δίνουν ρέστα, όπως στο “Μy Ass“. Δεν φοβούνται να γκαζώσουν όταν θέλουν να γίνουν πιο ωμοί, όπως στο “Upsidedown“. Για τους Los Tromos δεν υπάρχει φθινόπωρο ή χειμώνας, δεν υπάρχει βροχή: το show τους σέρνει τις δερμάτινές του μπότες αιώνια σε κάποιο ζεστό καλοκαίρι.

Να λοιπόν γιατί αξίζει να μην ξεχνάμε τους Los Tromos: επειδή η όλη παρουσία της μπάντας, το “πλήρες πακέτο”, αντέχει στον χρόνο. Ξεχωρίζουν ανάμεσα στα ελληνικά συγκροτήματα για το δέσιμο που πέτυχαν στη ποιότητα της μουσικής τους, των στίχων, της αισθητικής. Και βάλανε το δικό τους λιθαράκι για να μπορούμε να αποστομώνουμε σήμερα τους γκρινιάρηδες.

Los Tromos – Spoon

Tea Party!