Παρουσίαση

Δεν

ενθουσιάζομαι εύκολα είναι η αλήθεια και όχι μόνο σε θέματα μουσικά, όμως ειλικρινά, δε μπορώ να σου κρύψω τον πρωτοφανή ενθουσιασμό μου γι’αυτό που θα ακούσουμε σήμερα. Τον δεύτερο δίσκο των Lemonostifel τον είδα τυχαία όταν ανέβηκε στη σελίδα της Alltogethernow και τάραξε συθέμελα εκείνο το βράδυ μου. Έκτοτε (τις τελευταίες δύο εβδομάδες δηλαδή) τον ακούω ξανά και ξανά, και όταν δεν έχω κάτι άλλο να ακούσω, επιστρέφω τυφλά πάλι σε αυτόν. Εθισμός. Ανησύχησα για λίγο και άρχισα να ρωτάω και τους υπόλοιπους τριγύρω που γνωρίζω πως ακούνε τόνους μουσικής καθημερινά, αν είναι όντως τόσο καταπληκτικό άλμπουμ ή αν η μονομανία μου βρίσκεται σε ανεπίπτρεπτα (για συντάκτρια μουσικής στήλης πάντα — γιατί κατά τ’άλλα δεν υπάρχει κάτι ανεπίτρεπτο) επίπεδα. Ο πρώτος και ο πιο ενθουσιώδης από όλους, όσο ακούγαμε τον δίσκο, επαναλάμβανε κάθε τόσο: “Τι δισκάρα είναι αυτό που ακούμε;“, ο δεύτερος, ο πάντοτε συγκρατημένος, επιβεβαίωσε με ένα: “Ναι, τα σπάει!” και ο τρίτος, έχοντας μπόλικα χρόνια μουσικών σπουδών στη πλάτη του, όπου πλέον αντιμετωπίζει τη μουσική σαν μαθηματικά και συνήθως αγνοεί ή υπομένει όλα όσα του βάζουμε κατά καιρούς να ακούσει, είπε το πρωτοφανή “Είναι πολύ καλό!” ενώ προσέθεσε στη φράση του και κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες που (κλασσικά) μόνο εκείνος κατάλαβε. Τελικά είμαι καλά και το άλμπουμ είναι -κατά γενική ομολογία- εκπληκτικό, τέλος!

Αποφάσισα όμως να κάνουμε κάτι διαφορετικό σήμερα. Αυτός ο δίσκος δεν αξίζει μια βιαστική ανάγνωση και μια ακόμα βιαστικότερη ακρόαση. Αν είσαι στην δουλειά, αν δεν έχεις χρόνο ή αν βαριέσαι, μην προχωρήσεις παρακάτω. Επέστρεψε μόνο όταν θα έχεις όρεξη, χρόνο και διάθεση να ακούσεις κάτι εκθαμβωτικά και παράξενα όμορφο. Τότε, άρχισε να ακούς το κάθε τραγούδι ολόκληρο, διαβάζοντας και την παράγραφο που του αναλογεί. Κατανοητό; Πάμε!

Το σπίτι είναι έρημο

Βρίσκεσαι σε μια θάλασσα στην οποία κάποιο ανώτερο μα και ρομαντικό ον έχει ρίξει τόνους ασημόσκονης.  Το νερό, οι πέτρες και η άμμος λαμπυρίζουν σα χριστουγεννιάτικα στολίδια και ο βυθός μοιάζει σαν έναν σκοτεινό, έναστρο ουρανό. Παίρνεις από το χέρι τον καλό ή την καλή σου και περπατάτε μέσα στη θάλασσα, ανάμεσα στα υγρά άστρα. Όσο προχωράτε, η ασημόσκονη σκαρφαλώνει επάνω στα σώματά σας και τα καλύπτει τελείως, μετατρέποντάς σας σε ετερόφωτους πλανήτες που ο ένας κάνει τον άλλον να λάμπει. Μια μόλις βουτιά είναι αρκετή για να φτάσετε στο κέντρο αυτού του γαλαξία, να απαλλαγείτε από την βαρύτητα και σαν αερικά, στο κέντρο του αποκλειστικά δικού σας σύμπαντος, να χορέψετε έναν λάγνο παιχνιδιάρικο χορό, να μουρμουρίσετε αγάπες και έρωτες και να ακουμπίσετε την αιωνιότητα, να γευτείτε την αθανασία.

Γιαγιά

Βρίσκεσαι στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Φέτος όμως είναι λίγο διαφορετικά. Η αίσθηση του ότι μεγαλώνεις υπερβολικά, το ότι όλα μοιάζουν να έχουν αλλάξει, αλλά και το γεγονός του ότι ένας από τους δύο ίσως να μην είναι εκεί, κάνουν το στομάχι σου να έχει μετατραπεί σε γόρδιο δεσμό. Κοιτάς τα κεντήματα, μπαίνεις στην κουζίνα και ανοίγεις μηχανικά τα ντουλάπια παρατηρώντας όλες τις λεπτομέρειες, χαζεύεις τους πάκους με τις σκόρπιες, ξεθωριασμένες φωτογραφίες και ένα σωρό αναμνήσεις γίνονται ένας ανεμοστρόβιλος που σε παρασύρει: η μυρωδιά της λεμονιάς και του αγιοκλίματος στην αυλή, η γεύση από πασχαλινά κουλουράκια και των μυρωδάτων κεφτέδων, ο βαθύς μεσημεριανός ύπνος επάνω στο ντιβάνι, η γλυκιά ζεστασιά της ξυλόσομπας, οι ιστορίες του παππού και τα συνήθη λόγια της γιαγιάς “Ψυχή μου, μου λείπεις! Φάε ένα γάλα, φάε το πρωινό σου, μη ξενυχτάς, μη κάνεις καταχρήσεις“. Όλα έχουν αφήσει τα σημάδια τους επάνω σε αυτά που έχουν μείνει μα και στην ψυχή σου, αποτελώντας το πιο νοσταλγικό, το πιο όμορφο κομμάτι σου. Και εσύ δε λυπάσαι και δεν στεναχωριέσαι που πλέον όλα έχουν αλλάξει, αλλά χαίρεσαι που τα έζησες και που η θύμησή τους και μόνο μπορεί να ζεστάνει με έναν ανεπανάληπτο τρόπο την καρδιά σου.

Είχα πάρει χάπια για να κοιμηθώ

Βρίσκεσαι στο δρόμο όπου διασχίζεις μοναχικά κάθε απόγευμα όταν σχολάς από τη δουλειά . Ξαφνικά, νιώθεις ένα χέρι στον ώμο σου. Γυρνάς και βλέπεις εκείνον, τον έναν, το μεγαλύτερο, τον πιο εκρηκτικό και σπουδαίο έρωτα της ζωής σου ο οποίος είχε τελειώσει άδοξα πριν καιρό και που μόλις ο πόνος του κατάφερε να φύγει — ή να ξεχαστεί, το ίδιο είναι. Τον/την παρατηρείς από την κορυφή μέχρι τα νύχια και διαπιστώνεις πως έχει ομορφύνει πολύ περισσότερο από την τελευταία φορά που τον/την είδες. Τυπικοί χαιρετισμοί φέρνουν αμήχανα χαμόγελα, τα οποία ακολουθούν σκέψεις για δεύτερες ευκαιρίες. Περπατάτε μαζί συζητώντας για το τώρα, μα η κουβέντα δεν αργεί να φτάσει στο πριν. Εικόνες από ταξίδια, πρωινά στο κρεββάτι και γέλια από καρδιάς διαδέχονται η μια την άλλη για να φτάσει η κουβέντα σε εκείνο το τελευταίο βράδυ, το βράδυ του χωρισμού. Προσπαθείς να τον/την κάνεις να σου δώσει μια εξήγηση, θυμίζεις το τι έγινε τότε, θυμίζεις την συμπεριφορά του/της και ρωτάς το γιατί. Εντελώς αναπάντεχα και απροσδόκητα ακούς την πιο εξευτελιστικά ηλίθια δικαιολογία και αφορμή που έκανε την μοναδική και υπέροχη σχέση σας να λάβει ένα τέλος. Σαν να βρίσκεστε σε κάποια παλιά ελληνική ταινία και να ακούς μια γελοία εξήγηση που μοιάζει να έχει βγει από το στόμα της Έλενας Ναθαναήλ. Αυτομάτως, σαν ένα περίεργο τριπάρισμα, οι σκέψεις σου και οι αναμνήσεις σου έρχονται σαν ρουκέτες και βομβαρδίζουν το μυαλό σου με εξωπραγματικά μεγάλη ταχύτητα. Θυμάσαι όλα τα αρνητικά, όλους τους καυγάδες, όλα εκείνα τα οποία έκαναν τον “μεγάλο έρωτα” να μετατραπεί σε “ανυπόφορο έρωτα” και τον ισχυρό δεσμό σας να κρέμεται από μια κλωστή. Και αυτή η εξήγηση για το τότε καταφέρνει να σβήσει όλα τα “ίσως να έχει αλλάξει” του τώρα και σου χαρίζει ένα χαιρέκακο χαμόγελο ικανοποίησης. “Ναι, ναι, σίγουρα θα τα πούμε” απαντάς βιαστικά όταν σου δίνει τον αριθμό του τηλεφώνου του/της και ανεβαίνεις τα σκαλιά του σπιτιού σου γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να τηλεφωνήσεις ποτέ και όντας πλέον σίγουρος για την τότε απόφασή σου, έχεις ήδη προχωρήσει σε μια καινούρια σελίδα της ζωής σου, έχεις ήδη αλλάξει, έχεις ήδη απαλλαγεί από όλα τα βάρη του παρελθόντος.

Χειμωνιάτικη Μύγα

Βρίσκεσαι στο σπίτι σου μετά από μια εξαντλητική ημέρα. Έχεις βάλει ένα ποτό και προσπαθείς να ηρεμίσεις από όλα εκείνα που σε βασανίζουν τα τελευταία βράδια: δουλειά, σχέσεις, προβλήματα, οικογένεια, χρήματα. Φαίνεσαι ήρεμος μα νιώθεις πως θα εκραγείς. Κάθε γουλιά και μια θύελλα σκέψεων. Προβλήματα που αποζητούν λύσεις και εσύ που αποζητάς τη γαλήνη σου μοναχά. Και η στιγμή της έκρηξης δεν αργεί. Σαν να φτάνει ο κόμπος στο χτένι, σαν μια μύγα που μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο και ταράσσει την ηρεμία σου, η επόμενη σκέψη είναι αυτή που θα σε κάνει να ξεσπάσεις, να σηκωθείς από τον καναπέ και να αρχίσεις με μανία να πετάς προς κάθε κατεύθυνση ότι βρεις μπροστά σου, να αρχίσεις να ουρλιάζεις και να κλαις με λυγμούς. Λίγα λεπτά μετά, συνειδητοποιείς πως αυτό που κάνεις είναι ανούσιο. Πως δεν καταφέρνεις τίποτα, μα ταυτόχρονα η σκέψη του πόσο γελοίος θα έμοιαζες αν σε παρακολουθούσε κάποιος από το απέναντι παράθυρο καλύπτει όλα τα άλλα και σε κάνει να ξεσπάς σε γέλια. Σε υστερικά γέλοια. Μπορεί να νιώθεις πως έφτασες στα όρια της παράνοιας, μα για έναν περίεργο λόγο, νιώθεις πιο ανάλαφρος.

Lemonostifel

Lemonostifel

Ε

ίναι πραγματικά υπέροχο το ότι οι συνθέσεις των Lemonostifel δεν έχουν στίχους. Η μουσική τους αποτελεί ένα εξαντλητικό παιχνίδισμα των αναμνήσεών σου, επιτρέπει στην φαντασία σου να κάνει μαγικά ταξίδια, ενώ αφήνουν τον απαιτούμενο χώρο για να βάλεις μέσα τους όσα κατάδικά σου (πρόσωπα, αναμνήσεις, σκέψεις, βιώματα ή φανταστικές ιστορίες) μπορείς να αντέξεις. Δεν θα γράψω κάτι κλισέ του τύπου “γίνονται το sountrack στιγμών”, γιατί η μουσική τούτη δεν υπάρχει σε δεύτερο επίπεδο, αλλά πρωταγωνιστεί και κυριαρχεί στην κάθε ακρόαση. Παραπάνω λοιπόν, σου έγραψα τις ιστορίες που πιθανόν να έντυναν τα τέσσερα πρώτα τραγούδια του άλμπουμ — για τα υπόλοιπα έξι, φτιάξε δικές σου ιστορίες (και αν θες μοιράσου τις μαζί μας).

Παίρνοντας μια πρώτη γεύση, μάλλον θα κατάλαβες ένα πολύ σημαντικό πράγμα: οι τύποι είναι παρανοϊκοί και τα τραγούδια τους δεν έχουν καμία ταμπέλα, κανέναν περιορισμό και καμία σχέση μεταξύ τους. Οι ίδιοι μάλιστα, αρέσκονται στο να έχει η μουσική τους την ταμπέλα “Ψυχολογική υποστήριξη με βαθιά κατανόηση“. Και έχουν δίκιο! Στο ολόφρεσκο άλμπουμ τους, θα ακούσεις νοσταλγικές, ρομαντικές, μελαγχολικές μα και εκρηκτικές ιστορίες με μεσογειακο-βαλκανικά στοιχεία και μπολιασμένες με ηλεκτροακουστικούς, ροκ, πανκ, σουινγκ, φανκ, έθνικ και τζαζ ήχους — ο κακός χαμός δηλαδή! Και πως να μην ήταν έτσι άλλωστε, αφού πρόκειται για ένα συγκρότημα όπου στις εμφανίσεις του βρίσκονται 15 μουσικοί επι σκηνής και όπου το κάθε μέλος του έχει διαφορετικές επιρροές και διαφορετικά ακούσματα. Αν όμως αυτή δεν είναι η πεμπτουσία της μουσικής τότε ποιά είναι; Όλοι μας έχουμε πολλές πλευρές, πολλά μικρά μικρά στοιχεία που όταν ενωθούν σχηματίζουν το εγώ μας, τον χαρακτήρα μας. Κανείς δεν είναι αποκλειστικά ευαίσθητος, αποκλειστικά ρομαντικός και κανείς δεν βρίσκεται μέσα στην ένταση και την παράνοϊα συνεχώς — και αν είναι έτσι, γι’αυτό υπάρχουν τα ζάναξ και το χόρτο. Η μουσική των Lemonostifel μπορεί με έναν μαγικό, ολοκληρωτικό τρόπο να εξυμνήσει και να σκουντήξει τρυφερά κάθε στοιχείο του χαρακτήρα, να αγκαλιάσει το εγώ σου σε όλη την πολυπλοκότητά του, σε όλες τις εκφάνσεις του και να γίνει σύντροφος κάθε συναισθήματός σου ευχάριστού ή μη, ήρεμου ή μη.

Ήταν Νύχτα και Είχε ήλιο

Η αίσθηση που μου αφήνει αυτός ο δίσκος είναι η ίδια που μου άφηνε ένα χρόνο πριν το άλμπουμ του Sonny Touch (όπως ίδια είναι και η ανελέητη επανάληψη των ακροάσεων θα έλεγα) : είναι απολαυστικά και ευχάριστα γλυκόπικρη και ουχί γλυκανάλατη.

Οι ονειρικές ατμόσφαιρες του δίσκου, εξισώνονται με τις εκρηκτικές στιγμές του ενώ τα ηλεκτρικά ξεσπάσματά του αντικρίζουν πρόσωπο με πρόσωπο τους τζαζ πειραματισμούς του. Τα samples απο ταινίες ή από εξωτερικούς ήχους, προσθέτουν μια ανατριχιαστική, δραματική κάποιες στιγμές αλλά και νοσταλγική νότα, συμπληρώνοντας ταυτόχρονα με έναν ιδιαίτερο τρόπο τις συνθέσεις (πολλές φορές λαμβάνοντας τον ρόλο των στίχων και δίνοντας μια “κατεύθυνση” στα κομμάτια), ενώ τις στιγμές όπου οι Lemonostifel αποφασίζουν να γίνουν πιο ρυθμικοί, το σώμα σου δεν μπορεί να αντισταθεί στο να μην ακολουθήσει τον ρυθμό — όσο για το τελευταίο, άκουσες το “Eίχα πάρει χάπια για να κοιμηθώ“, άκουσε το “Τσάλα Μοργκάνα” και το “Μπας και… αλλά μπα” για να καταλάβεις καλύτερα. Παρ’ όλη όμως την πολυπλοκότητα των ήχων και παρ’ όλες τις βαθιές ατμοσφαιρικές στιγμές, κατά έναν περίεργο τρόπο, αυτό που σου μένει στο τέλος είναι μια μεγάλη ευχαρίστηση που άκουσες το άλμπουμ αυτό, αλλά ταυτόχρονα μια αισιοδοξία και ένα κέφι. Και όπως είχα πει και παλαιότερα, αυτός είναι ένας από εκείνους τους δίσκους όπου πραγματικά μπορούν να κάνουν τα αυτιά σου να χορτάσουν μουσική!

Διάολε, πόσα άλλα λόγια πρέπει να γράψω για να καταφέρω να σου περιγράψω το πόσο διαφορετική, το πόσο ιδιαίτερη και το πόσο όμορφη είναι αυτή η δισκογραφική δουλειά και να σε πείσω να την ακούσεις;

Άνθος Αραβοσίτου

Lemonostifel

Lemonostifel

 Οι

Lemonostifel σχηματίστηκαν στη Θεσσαλονίκη το 2007 από τους Γαβρίλο Χρυσικόπουλο (ηλεκτρική κιθάρα, τρομπέτα, video art), Χάρη Βορεάδη (drums,κρουστά, πλήκτρα, samplers), Νέστορα Καποδίστρια (ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα), Μιχάλη Βρέττα (βιολί, μελλόντικα), Πανού Μανού (μπάσο, loops, samplers), Νίκο Μαγνήσαλη (drums, κρουστά, κλαρίνο) και ηχογραφήσανε τον πρώτο τους δίσκο το 2008, ο οποίος είχε ξανα για τίτλο το όνομά τους — μα καλά, δεν τους μπερδεύουν;

Από το 2011 στην ήδη μεγάλη παρέα του συγκροτήματος, εισχώρησαν και οι Νίκος Παπαιωάννου (τσέλο) και Βαγγέλης Βραχνός (τρομπέτα). Η ηχογράφιση του δεύτερου αυτού δίσκου του γκρουπ, έγινε ζωντανά από τις 7 μέχρι τις 9 Απριλίου του 2011 στο Royal Altshaimer Hall Studio, με ηχοληψία και mastering του Τίτου Καργιωτάκη και του Χρήστου Χαρμπίλα και κυκλοφορεί ηλεκτρονικά και ελεύθερο προς download από την AlltogetherNow (κάπου διάβασα πως αναμένεται να κυκλοφορίσει και σε βινύλιο. Μακάρι!)

Εκτός της δισκογραφικής του πορείας, το γκρουπ είναι πολύ ενεργό συναυλιακά έχοντας παρουσιάσει την δουλειά του και τους ιδιαίτερους ήχους του σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, αναρίθμητες φορές, ενώ οι μουσικές τους συνοδεύονται με τα καταπληκτικά visuals του Γιάννη Πειραλή. Αν αυτό το καλοκαίρι πετύχεις κάποια αφίσα συναυλίας τους, μην χάσεις την ευκαιρία να τους απολαύσεις και live!

Ραδιοκέφαλος

Αυτά είχα να σου πω αγαπημένε αναγνώστη για την πρωτότυπη δουλειά των Lemonostifel. Ελπίζω να τους ακούσεις κι εσύ με τον ίδιο ενθουσιασμό, αλλά και να βρήκες κι εσύ το επόμενο μουσικό “κόλλημά” σου. Για άλλη μια φορά, θα σου πω κλείνοντας, πως όταν τελικά οι ικανοί μουσικοί, που αγαπάνε αυτό που κάνουν, αποφασίζουν να ενώσουν τις γνώσεις, τις ικανότητες αλλά και τις καταβολές τους και όλοι μαζί βάζουν χωρίς ταμπού ή κανόνες τους ήχους τους σε ένα τεράστιο μίξερ, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρα να είναι απολαυστικό!

 

Άκουσε ολόκληρο τον δίσκο:

Κατέβασε τον δίσκο δωρεάν:

Lemonostifel – Download

Tea Party!





Σχετικά με τον Συγγραφέα

Μυριδάκη Γεωργία
Η Γεωργία κατοικεί παντού, κάνει -φαινομενικά- περίεργα πράγματα, συναντα συνεχώς -φαινομενικά- περίεργους ανθρώπους και το Ψυγείο της θυμίζει την μυρωδιά που έχει εκείνος ο χώρος ο οποίος αποκαλείται "σπίτι μου". Όσες φορές κι αν προσπάθησε να διώξει ό,τι περιττό από τη ζωή της για να κρατήσει την ουσία, ποτέ δεν ένιωσε ευτυχισμένη χωρίς Αγάπη και Μουσική -- χμ...