2l8 – New Battles Without Honor and Humanity (2011)

είχα υποσχεθεί να ανοίξουμε τον νέο χρόνο με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κλείσαμε τον παλιό: με άλλο ένα άριστα, με άλλον ένα εξαιρετικό δίσκο που εμφανίστηκε λίγο πριν μας αφήσει το 2011, με άλλη μια μπάντα που πωρώνεται με αυτό που κάνει. Έχουμε πολλά να πούμε σήμερα, γι’ αυτό βάλε στην εισαγωγή random ευχές για καλή χρονιά, με όλες να έχουν κοινό παρανομαστή μια αφελή και ασυγκράτητη αισιοδοξία για τις επόμενες 362 ημέρες που έρχονται, και ξεκινάμε:

Τους 2l8 τους πρωτοσυναντήσαμε το 2005, όταν κυκλοφόρησαν το οργισμένο άλμπουμ τους “Armed Angels: Frustrated Youth, The Art Of Self Deceit And Music Industry” από τη Poeta Negra. Τρία χρόνια αργότερα, πάντα με leader τους και ηθικό αυτουργό τον Κώστα Βοζίκη (a.k.a. “K. the Clown“), μας παρουσίασαν το διπλό “He & She, Angry Enough To Keep Loving In The Dark Ages” σε παραγωγή δική τους και της Inner Ear. Ένας concept δίσκος που αποτελούσε τη θεατρική απόδοση μιας ερωτικής ιστορίας με παραμορφωμένα φωνητικά, άναρχα ουρλιαχτά ή ψιθύρους, ποιητικούς στίχους και ένα πλήθος μουσικών να σχηματίζουν πλούσιες, avant-garde μελωδίες.

Ένα πολυμελές σχήμα, εκ των πραγμάτων δυσκίνητο και δύσκολο για τα ελληνικά δεδομένα, κατάφερε να προσφέρει μετά τη κυκλοφορία του He & She δεκάδες εντυπωσιακές, χορταστικές live εμφανίσεις, τόσο ακουστικά όσο και οπτικά (μια που το θεατρικό στοιχείο του δίσκου ενισχυόταν από τις μεταμφιέσεις όλων των μελών της μπάντας σε κλόουν), σε ένα κοινό που τους λάτρευε, τους ακολουθούσε μανιωδώς αλλά και σε ένα κοινό που τους αμφισβητούσε, τους ζήλευε και τους μισούσε. Και για την ελληνική “εναλλακτική” μουσική σκηνή η οποία είναι γεμάτη με συγκροτήματα “πυροτεχνήματα”, που κυκλοφορούν αξιόλογους πρώτους δίσκους και μετά εξαφανίζονται, το να έχεις δημιουργήσει ένα κοινό που σε αγαπάει, σε ακολουθεί, σε μισεί, σε συζητάει και διαφωνεί αναλύοντας τις μουσικές σου και τους δίσκους σου, είναι από μόνο του πολύ σημαντικό.

New Battles Without Honor and Humanity – Moonlight

Όταν λοιπόν ο κύκλος του He & She έκλεισε, στο μυαλό του Κ. στριφογύριζαν ιδέες για το επόμενό τους βήμα. Μιλούσε για ένα νέο άλμπουμ διαφορετικό από τα άλλα δύο, και εξέπληξε τους πάντες όταν κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2010 το τραγούδι “My friends and I“, όπου ήταν φτιαγμένο αποκλειστικά από φωνές, με τα μουσικά όργανα να απουσιάζουν. Το Φεβρουάριο του 2011, έχοντας κατασταλάξει ως προς το υλικό που θα περιείχε το επόμενο άλμπουμ τους, οι 2l8  μας απασχόλησαν πάλι. Όχι με την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία τους, αλλά με την απόφασή τους να ζητήσουν από το κοινό τους εν μέσω οικονομικής κρίσης, να χρηματοδοτήσει τον επόμενο δίσκο τους μέσω pledge, χωρίς αυτό να έχει καν ιδέα για το τι ακριβώς θα περιέχει το άλμπουμ. Μικρά ή μεγάλα χρηματικά ποσά σχημάτιζαν μια λίστα “αγορών” από τους 2l8: προσφέροντας τους αυτό που άντεχε η τσέπη σου, μπορούσες να “αγοράσεις” τον επερχόμενο δίσκο, μια αφίσα, ένα μπλουζάκι, μια συμμετοχή στα φωνητικά κ.α.. Μια κίνηση τυφλής εμπιστοσύνης, που έγινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, που στέφθηκε με επιτυχία και που μας οδηγεί στο “New Battles Without Honor and Humanity“.

2l8 – New Battles Without Honor and Humanity – Sunlight

Το “New Battles Without Honor and Humanity“, μετά από σχεδόν ένα χρόνο προετοιμασίας και επεξεργασίας, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, ανεξάρτητο και απαλλαγμένο από τα “πρέπει” και τα “μη” της οποιασδήποτε δισκογραφικής εταιρίας. Αποτελεί το καλύτερο άλμπουμ των 2l8 μέχρι τώρα, που μοιάζει εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα δύο, αλλά και ταυτόχρονα μια φυσική συνέχεια τους που τα συνδέει με μια αόρατη κλωστή. Παίρνει τον θυμό και την ένταση του πρώτου δίσκου, την αισθητική, την αρτιότητα και την τελειομανία του δεύτερου, αφαιρεί το θέρεμιν (το οποίο χαρακτήριζε τους δύο προηγούμενους δίσκους και χρησιμοποιήθηκε πολύ πριν το θέρεμιν γίνει της μόδας στην Ψαροκώσταινα), το ηλεκτρικό πριόνι και τα υπόλοιπα “περίεργα” και υπνωτισμένα μουσικά όργανα, ενώ μας μιλά με άμεσους, “επαναστατικούς”, επιθετικούς και σαρκαστικούς στίχους, αφήνοντας τον λυρισμό και την ποίηση στην άκρη. Η “μάσκα” του κλόουν που είχε υιοθετήσει ο Κ. από το προηγούμενο δίσκο, δεν αντικατοπτρίζει πια το πρόσωπο του συντετριμμένου εραστή που προσπαθεί με σπαρακτικά καλέσματα και ερωτόλογα να φέρει πίσω την αγάπη, αλλά μοιάζει περισσότερο με το πρόσωπο του Guy Fawkes, με το πρόσωπο της επανάστασης.

Μπορεί το New Battles να είναι πιο βατό ηχητικά από το He & She, όμως και αυτή τη φορά δεν έχουμε έναν δίσκο ευκολοχώνευτο που πατάει πάνω στις κλασσικές νόρμες. Χωρισμένο σε δύο μέρη (ή cd αν θες), το “Μoonlinght” και το “Sunlight“, περιέχει 32 (!) τραγούδια, ένα 48σέλιδο (!) booklet γεμάτο με στίχους, σκίτσα, ένα κείμενο για την όλη pledge διαδικασία και ένα comic του Pan Pan. Δεν πρόκειται λοιπόν για ένα άλμπουμ που θα του χαρίσεις μια μόνο ακρόαση και μετά θα το τοποθετήσεις ιεροτελεστικά στη “στοίβα με τα cd που έχω ακούσει“, ούτε ένα άλμπουμ που θα το ακούσεις στο αυτοκίνητο ή στη βόλτα σου “για να περάσει ευχάριστα η ώρα“. Είναι ένας συμπαγής, σφιχτοδεμένος δίσκος που δεν χρειάζεται απλά, αλλά απαιτεί να του αφιερώσεις το χρόνο και τη προσοχή σου στο να ακούσεις τα τραγούδια ένα προς ένα, να διαβάσεις τους στίχους και το comic, να χαζέψεις τα σκίτσα, να βουτήξεις μέσα στην ατμόσφαιρά του, να αφεθείς στους επιτακτικούς ρυθμούς του, να νιώσεις την οργή του και με το μότο “Είναι ώρα για πράξεις και όχι για άλλα άσκοπα λόγια” να ταχθείς μαζί του στην επανάσταση κρατώντας κι εσύ ένα λάβαρο που απεικονίζει τη μάσκα του κλόουν.

Όλα τα κομμάτια του New Battles τόσο με τους στίχους τους όσο και με τους ήχους τους, παίζουν με το φως και το σκοτάδι, με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όχι σαν δύο αντίθετα στοιχεία, αλλά σαν δύο στοιχεία που αλληλοσυμπληρώνονται, που μάχονται μεταξύ τους για να αποδείξουν πως το ένα αποτελεί φυσική συνέχεια του άλλου.

16 τραγούδια του “Sunlight“, που αποτελεί το πρώτο μέρος,  μοιάζουν σαν μια παλάμη που σε έχει πιάσει από το λαιμό και σε ταρακουνάει, ουρλιάζοντας πως ήρθε η ώρα των αλλαγών, πως ήρθε η ώρα να δώσεις τη δική σου μάχη στον πόλεμο που υπάρχει τριγύρω σου.

Το πρώτο τραγούδι ξεκινά με τα λόγια των Anonymous και με τον K. The Clown να ουρλιάζει “Fight“!. Το σήμα της εκκίνησης του πολέμου και της αφύπνισης μόλις έχει δοθεί και γρήγοροι ρυθμοί, τύμπανα σε πολεμικούς ρυθμούς, έγχορδα που βρίσκονται σε έκσταση, κοφτές κιθάρες και πνευστά που παραμιλούν  έρχονται σαν ένας διαφορετικός, τεράστιος στρατός κατά πάνω σου, ενώ post-rock ξεσπάσματα έρχονται να συνοδεύσουν την έκρηξή σου η οποία δεν θα αργήσει να έρθει.

Μοιάζει σαν ο ήλιος να έχει ξεσκεπάσει με το φως του όλα όσα έκρυβες τόσο καιρό στις σκοτεινές γωνίες του μέσα σου: τους φόβους, τα πάθη, τους ανομολόγητους έρωτες, την καταπίεση και τις επαναστατικές ιδέες σου. Αντικρίζοντας τα όλα αυτά μαζεμένα και αντιμετωπίζοντας την ξεδιάντροπη και ωμή πραγματικότητα, το μόνο που μπορείς να κάνεις πλέον είναι να ουρλιάξεις, να πολεμήσεις και να αρχίσεις την μάχη των αλλαγών, μέχρι τίποτα από ότι σε φοβίζει να μείνει όρθιο.

Τα λόγια που ξεστομίζει ο Κ, πότε ουρλιάζοντας και πότε απαγγέλοντας επιθετικά ή ακόμα και σπαρακτικά,  είναι οι τόσο αιχμηρές αλήθειες που όχι μόνο σε ενοχλούν, αλλά σε πονάνε, σε κάνουν να ματώνεις, σε εξοργίζουν και σε φέρνουν εκτός εαυτού, συνθλίβοντας τον μέχρι πρότινος αυστηρά ελεγχόμενο κόσμο σου.

σκληρό, εκτυφλωτικό  και ωμό φως του ήλιου, το διαδέχεται το ονειρικό, παραμυθένιο και μυστηριώδες φως του φεγγαριού. Στο δεύτερο μέρος, τo “Moonlight“, οι τόνοι και οι ρυθμοί πέφτουν. Η μάχη έχει τελειώσει, και ο απόηχός της εξασθενεί. Έρχεται η ώρα του απολογισμού, της καταγραφής των απωλειών, της ενδοσκόπησης, της -γιατί όχι;- μεταμέλειας, αλλά κυρίως της κάθαρσης.

Τα αλλοτινά ουρλιαχτά έρχονται να τα διαδεχθούν βραχνιασμένες ή συγκρατημένα αισιόδοξες ερμηνείες και ψίθυροι. Το κρεσέντο των κρουστών και των εγχόρδων αντικαθίσταται από ρυθμικές κιθάρες, μελωδικές στιγμές -χωρίς να λείπουν τα σποραδικά ξεσπάσματα- και το πιάνο γίνεται ο πρωταγωνιστής.

Κάτω από το φεγγαρόφωτο ξαπλώνουν όμορφες εικόνες, γλυκές και ειλικρινής λέξεις, παραπονεμένα παραμιλητά, κλαψουρίσματα και λυγμοί, παρανοικά χαμόγελα χαρούμενων αναμνήσεων και ελπίδων. Όλα μαζί, ξαλαφρωμένα από το βάρος των μυστικών που μόλις έχουν ξορκίσει, με τη γεύση και το άρωμα της πρόσφατης αλλαγής,  ανακτούν τις δυνάμεις τους και αρχίζουν σιγά σιγά να παρατάσσονται για την μάχη που έρχεται ξανά σε λίγες ώρες. Μόλις φανούν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου.

Sunlight:

The Balkan Nigger

Fight

It’s strange, but what isn’t strange

The Borderline

Moonlight:

Lover

The Forgotten Dolls Choose to Die

An Ancient Voice

A Momment !!!

νέος δίσκος των 2l8 θα μπορούσε να περιέχει μόνο 10 κομμάτια αντί για 32. Θα μπορούσε να είναι πιο εύκολος, πιο απλός και ο Κ. λιγότερο υπερβολικός. Αν τα έκαναν όμως όλα αυτά, τότε θα ήταν pop (για να απαντήσω και στην ερώτηση του Π. αν οι 2l8 είναι ποπ), και από την γέννησή τους, απέδειξαν ότι δεν αγαπούν την απλότητα, την προχειρότητα, το βόλεμα, την ευκολία των “σουξέ”, ότι δεν επιδιώκουν στο να γίνουν αρεστοί στο ευρύ κοινό. Είναι αυτοί που θέτουν τους όρους, που εκφράζουν τις ιδέες τους μουσικά, ανεξάρτητα αν θα αρέσουν ή όχι στους πολλούς. Χρησιμοποιούν για όπλα τους την έμπνευση, την δημιουργικότητα, την εργατικότητα και την αδιαμφισβήτητη τελειομανία τους και προσπαθούν να αποτυπώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις παλαβές ιδέες (γιατί μόνο παλαβή ιδέα μπορεί να χαρακτηριστεί ένας τέτοιος δίσκος σε μια τέτοια εποχή) με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το New Battles είναι ένας από τους πιο ολοκληρωμένους και καλοδουλεμένους δίσκους της χρονιάς που μας πέρασε, από ένα συγκρότημα με διάρκεια, που φαίνεται πως παίρνει σοβαρά και όχι επιπόλαια αυτό που κάνει. Δώσε του τον χρόνο, την προσοχή και τις ακροάσεις που απαιτεί και στο τέλος ίσως να έρθει αυτή η κάθαρση και η λύτρωση που ακολουθεί τον πόλεμο, όπως ο Κ. The Clown μας υπόσχεται.

Tea Party!