Drive: το τίμημα του να είσαι πραγματικός ήρωας

ίναι κάποιες φορές που βγαίνοντας από την σκοτεινή αίθουσα νιώθεις ότι υπήρξες μάρτυρας στην γέννηση ενός μελλοντικού θρύλου. Ναι, το “Drive” είναι ήδη ένα κλασσικό φιλμ και αυτό δεν είναι η προσωπική μου άποψη απλά, αλλά η γενικότερη αίσθηση που είχε η πλειοψηφία των θεατών όπως την βίωσα σερφάροντας σε κινηματογραφικά φόρουμ, ελληνικά και διεθνή. Όσοι από εσάς δεν προλάβατε να το δείτε στην αρχή της σαιζόν που διανύουμε, μπορείτε να το νοικιάσετε/αγοράσετε πλέον (κυκλοφόρησε σε οπτικό δισκάκι) και να το απολαύσετε στην ηρεμία του σπιτιού σας.

Αν ο τίτλος σας φέρνει στο νου ταινίες-ποπκορν τύπου “Fast and furious”, μην πανικοβάλεστε. Η πραγματικότητα απέχει αρκετά από αυτό, διαφορετικά το “Drive” δε θα είχε θέση σε αυτή την στήλη!

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες και αφορά έναν μηχανικό αυτοκινήτων με εξαιρετικές οδηγικές ικανότητες. Σαν μερική απασχόληση παίζει στις επικίνδυνες σκηνές ταινιών, είναι κασκαντέρ δηλαδή. Επίσης, τα βράδια είναι μισθοφόρος οδηγός διαφυγής σε παράνομες δραστηριότητες. Η γνωριμία του με μια γειτόνισσα του θα αλλάξει την ζωή του, καθώς για χάρη της θα αναγκαστεί να πατήσει πολλούς κανόνες που ως εκείνη την στιγμή τον κρατούσαν ασφαλή από τις κακοτοπιές που κρύβει ο δρόμος του εγκλήματος. Το τι θα γίνει τελικά, θα το δείτε με τα μάτια σας.

Η σκιαγράφηση του χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα (δεν αποκαλύπτεται το όνομα του στο φιλμ) είναι εκπληκτικά ολοκληρωμένη. Το πώς κατέληξε να είναι μια ιδιοφυΐα της οδήγησης με εξαιρετική ψυχραιμία και γνώση της γλώσσας της «πιάτσας» είναι κάτι που αφήνεται στην φαντασία του κοινού. Όχι, flashback που δίνουν τις αιτίες πίσω κάθε πράξη είναι τουλάχιστον σαχλά. Όμορφος είναι και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει ο σκηνοθέτης το ειδύλλιο που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο γειτόνων. Το βάρος πέφτει στο συναίσθημα που βιώνουν οι πρωταγωνιστές, εκφραζόμενο από τις γεμάτες τρυφερότητα ματιές και τις αμήχανες σιωπές. Επιτέλους μια ταινία με love story που δε σε αναγκάζει να γίνεις ηδονοβλεψίας παρά την θέληση σου!

Τέλος, πρέπει να σταθώ λίγο στην βία. Σε αντίθεση με την αλόγιστη, και μερικές φορές ποιητική, βία του Tarantino που αποτελεί ένα οπτικό ζαχαρωτό, στο “Drive” έχουμε βία που είναι αληθινή και απορρέει από την ανάγκη επιβίωσης. Δεν υπάρχει απόλαυση από τον φόνο για τους δράστες του “Drive”. Λαβωμένα σαρκοβόρα που θα σκοτώσουν άλλους κυνηγούς για να σώσουν το τομάρι τους ή/και την οικογένεια τους. Ο Nicolas Winding Refn δεν αποπειράται να ωραιοποιήσει ή να εντυπωσιάσει. Πολλές φορές η αδρεναλίνη θα πλημμυρίσει τον θεατή και θα τον κάνει να σφίξει τις γροθιές του. Τελικά, όλα μοιάζουν απολύτως δικαιολογημένα, τίποτα παραπάνω από την απονομή της δικαιοσύνης του υποκόσμου. Τρανή απόδειξη αυτού, η σκηνή όπου ο οδηγός έχει πλακώσει έναν τύπο και μιλάει στο τηλέφωνο με το αφεντικό της Μαφίας. Ενώ μιλάει μετρημένα και ψύχραιμα, η κάμερα δείχνει τα χέρια του να τρέμουν από την υπερένταση. Αν όμως δείξει στο τηλέφωνο ότι φοβάται, αν δεν είναι ακριβής στο σχέδιο του, ξέρει μέσα του ότι θα χαθούν ζωές. Είναι εκείνες οι στιγμές που νοιώσαμε όλοι μας ότι ακροβατούμε πάνω από δεξαμενές καρχαριών…

Αγαπήστε το!

Drive (2011)

Οδηγώντας

Ένα αγόρι

Ένα κορίτσι

Το τέλος μιας κουραστικής μέρας

Απόλυτη σιωπή

Ένας επιχειρηματίας που δεν έχει καθαρά χέρια

Περισσότερα trivia και τεχνικές λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε εδώ.

Περιμένω τα σχόλια σας, αφού δείτε την ταινία. Αν την έχετε ήδη δει, σας επιτρέπω να σχολιάσετε τώρα!

α.

(Για την Βίκυ Φ.)