Το πορτφόλιο του Alfred Hitchcock

άθε κινηματογραφική ταινία έχει συνδεθεί στο μυαλό μας με συγκεκριμένους ηθοποιούς, μουσική επένδυση, σκηνικά και κοστούμια. Πόσες φορές δεν πιάσαμε τον εαυτό μας, να σχολιάζει τις επιλογές των σκηνοθετών για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους με τους οποίους δεν συμφωνούμε, κι άλλες πόσες δεν σκεφτήκαμε πόσο μεγάλη ιεροσυλία κάνουν οι νεότεροι σκηνοθέτες, όταν επιχειρούν να ξαναγυρίσουν μια παλιά ταινία με τους σημερινούς ηθοποιούς.

Σκεφτείτε τώρα κάτι αντίστοιχο για τις ταινίες μύθους του μοναδικού Alfred Hitchcock και τη πιθανότητα κάποιες από αυτές να ζωντάνευαν ξανά στο φακό, αυτή τη φορά με νέους πρωταγωνιστές. Ναι, ξέρω, αυτό που ζητάω είναι δύσκολο ως ακατόρθωτο, καθώς ποιός θα μπορούσε να αντικαταστήσει επάξια την Grace Kelly, την Tippi Hedren, την Joan Fontaine, την Kim Novak, την Janet Leigh, τον James Stewart και τόσους άλλους ηθοποιούς που ανέδειξε με μοναδικό τρόπο ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης;

Hitchcock Classics: The 2008 Hollywood Portfolio

Πριν από μερικά χρόνια λοιπόν και συγκεκριμένα το 2008, το περιοδικό Vanity Fair, αποφάσισε να απομονώσει έντεκα χαρακτηριστικές σκηνές από τις πιο γνωστές ταινίες του Hitchcock και να τις αποδώσει φωτογραφικά, επιλέγοντας ηθοποιούς όσο πιο κοντά μπορούσε σε αυτούς που ανέδειξαν τους αντίστοιχους ρόλους. Το πόσο καλά τα κατάφερε είναι σίγουρα στην κρίση του καθενός, όπως και να έχει όμως, πολλοί λίγοι θεατές θα ήθελαν να δουν τους αγαπημένους τους ρόλους να ερμηνεύονται από νεότερες γενιές των ηθοποιών. Όπως και να το κάνουμε, ο Alfred είχε μοναδικό ταλέντο όχι μόνο στην καθοδήγηση των ηθοποιών του, αλλά και στο να επιλέγει το κατάλληλο πρόσωπο για τον κάθε ρόλο.

Το φωτογραφικό αφιέρωμα του περιοδικού, πιθανώς να άφηνε αδιάφορο τον μεγάλο σκηνοθέτη,  όπως και πολλούς από εμάς. Αν ζούσε σήμερα και οι ταινίες αυτές δεν είχαν γεννηθεί ως τώρα, θα έκανε άραγε τις ίδιες επιλογές;

Προσωπικά χαίρομαι που όλα εξελίχθηκαν όπως εκείνος το είχε αρχικά σκεφτεί κι αναρωτιέμαι αν υπάρχει σήμερα κάποια ηθοποιός που θα μπορούσε επάξια να αντικαταστήσει την Ingrid Bergman, για την οποία ευτυχώς δεν έγινε καμία προσπάθεια εύρεσης της αντικαταστάτριάς της. Ποιός άλλος θα μπορούσε άλλωστε να πάρει τη θέση τους χωρίς να βγει αλώβητος;

Dial M for Murder, 1954

Η σκηνή στην οποία ο Charles Alexander Swann (Dawson), επιχειρεί να στραγγαλίσει την Margot Mary Wendice (Kelly), για να μαχαιρωθεί τελικά αυτός με ψαλίδι από το παραλίγο θύμα του, προκάλεσε μεγάλη νευρικότητα στον Hitchcock. Η ταινία ολοκληρώθηκε σε 36 μέρες, αλλά η συγκεκριμένη σκηνή γυρίστηκε με συνεχείς επαναλήψεις και πολλαπλές λήψεις σε διάστημα μιας εβδομάδας.

Rear Window, 1954

Scarlett Johansson και Javier Bardem / © Norman Jean Roy

Το πρωτότυπο στιγμιότυπο με τους Grace Kelly και James Stewart / © Paramount -Neal Peters Collection

Το έργο αυτό αποτέλεσε από μόνο του, ένα εξαιρετικό σχόλιο πάνω στην παρακολούθηση, στη μοναξιά, στην εμμονή αλλά και μια έντονη κριτική στον αντρικό ψυχισμό. Ουσιαστικά είναι ένας ύμνος στην αδιακρισία. Αλλά όπως είπε κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης: ” Τελικά όλοι δεν είμαστε αδιάκριτοι;“

Marnie, 1964

Ο Hitchcock εδώ ενδιαφέρθηκε περισσότερο για την ίδια την πρωταγωνίστρια, στέλνοντάς της καθημερινά σαμπάνια στο καμαρίνι της και λιγότερο για την ίδια την παραγωγή. Κι αφού της ομολόγησε τον έρωτά του κι αυτή τον απαρνήθηκε, ο Hitchcock αρνήθηκε να ξαναπροφέρει το όνομά της.

Πόσο τυχαίο είναι το γεγονός, ότι η ταινία περιστρέφεται γύρω από την ψυχρότητα…

Rebecca, 1940

Πρόκειται για την πρώτη ταινία, με την οποία ο παραγωγός του David O. Selznick τον παρέσυρε στο Hollywood, με δέλεαρ τον υψηλό προϋπολογισμό και τους παχυλούς μισθούς.

Ο Hitchcock είχε προτείνει αρκετές αλλαγές στην αρχική ιστορία με το φάντασμα, δίνοντάς της μια αίσθηση ειρωνείας και μαύρου χιούμορ, αλλά ο Selznick απαίτησε την πιστή απόδοσή της. Και παρόλο που μετά από καιρό ο Hitchcock απέρριψε την ταινία ως μη “χιτσκοκική”, ήταν τελικά η πιο επιτυχημένη, αλλά και η μοναδική που έλαβε όσκαρ καλύτερης φωτογραφίας.

Strangers on a Train, 1951

Ο Hitchcock είπε πως η κυριότερη αδυναμία της ταινίας αυτής, είναι η αναποτελεσματικότητα των δύο κύριων ηρώων. Αν ο Guy (Farley Granger) είχε αποδοθεί από μια πιο ισχυρή προσωπικότητα, αφού αρχική επιθυμία του σκηνοθέτη για το ρόλο αυτό ήταν ο William Holden, ίσως να ήταν πιο συμπαθητικός σαν ήρωας. Είναι δύσκολο να μην πάρεις το μέρος του θύτη (Robert Walker), ειδικά όταν έχει τα χέρια του γύρω από το χοντρό λαιμό του Guy κι αρχίζει να τον σφίγγει, από την άλλη όμως ίσως αυτή να ήταν αρχικά και η πρόθεση του Hitchcock.

Vertigo, 1958

Η πιο αξιοποιημένη απεικόνιση της κακοήθειας, της μανίας, της παράνοιας, της μεταφοράς της ενοχής, της περιφρόνησης της αγάπης και της νεκροφιλίας, πραγματοποιείται σε αυτή τη γεμάτη ανατροπές ταινία του Hitchcock. Οι προσπάθειες του ήρωα να ξαναδημιουργήσει εκ νέου την εικόνα μιας νεκρής γυναίκας μέσα από μια άλλη ζωντανή, ήταν αυτή που παρακίνησε περισσότερο τον σκηνοθέτη στην κινηματογραφική απεικόνιση του σπουδαίου βιβλίου D’entre les morts των Pierre Boileau και Pierre Ayraud.