Ιστορικές μονομαχίες στα Video games

θα ψάξω δικαιολογίες… Aυτό το άρθρο γράφεται τσάτρα-πάτρα και μάλιστα εν ώρα εργασίας (ενώ το αφεντικό νομίζει πως γράφω το καινούργιο manual ενός μηχανήματος), οπότε μπορεί κάλλιστα να δείτε ωρθωγραφηκά λάθη που παρότι τα επισημαίνει το Word, εμένα ο εγκέφαλος μου δεν μεταφέρει την πληροφορία εκεί που πρέπει, ώστε να τα συνειδητοποιήσω και να τα διορθώσω.

Αυτό δεν σημαίνει πως το θέμα μου κατέβηκε τελευταία στιγμή. Για τις ιστορικές μονομαχίες στα video games (βλέπε και “φανατικοί θαυμαστές του ενός ή του άλλου τίτλου που υπερασπίζονται τα θετικά του και αποκρύπτουν τα αρνητικά του με θρησκευτικό φανατισμό”) ήθελα να γράψω ένα πολύ μεγαλύτερο κείμενο, να είμαι πιο συγκεντρωμένος και να ασχοληθώ με περισσότερα video games αλλά… φευ.

Το Πρόβατο, στο χθεσινό του άρθρο,με κράζει για τις πολλές στήλες που διατηρώ στο Fridge και καμιά φορά (καμιά φορά, μην παίρνει και θάρρος) έχω την εντύπωση πως μπορεί και να έχει δίκιο.

Ξαναγυρνώντας στο θέμα μας, νομίζω πως την τελευταία πενταετία έχουν μειωθεί αυτές οι συγκρούσεις (έστω κι αν οι δύο τίτλοι από όσους θα αναφέρω συνεχίζουν την κόντρα τους, περισσότερο όμως βαυκαλιζόμενοι τη δόξα του παρελθόντος) και επικρατεί περισσότερο το ένας εναντίον όλων (βλέπε και “WoW vs Όλα τα υπόλοιπα On-Line Games“, “Company of heroes vs Όλα τα υπόλοιπα Shooter” — OK, μη βαράτε οι φανατικοί, δεν είναι shooter το Company of heroes).

Παλιότερα όμως, τα πάθη εξάπτονταν εύκολα. Δεκάδες forums με τις απόψεις της μίας παράταξης και άλλα τόσα της άλλης… πώς είναι σήμερα οι πολιτικές συζητήσεις στα κανάλια… ε, κάπως έτσι… χωρίς τα νερά, τις μπουνιές και τα λαχανικά που φοράνε κοστούμια που τους ταιριάζουν τόσο όσο το τομάρι της αρκούδας σε έναν γυμνοσάλιαγκα.

Ας δούμε τις τέσσερις θρυλικές μονομαχίες που κατέβασε η κούτρα μου και αν, αγαπητοί αναγνώστες, σκεφθείτε κάποιες που μου διέφυγαν, παρακαλώ βοηθήστε με γιατί δεν δουλεύει το διαολεμένο.

Mario bros VS Sonic the hedgehog

Ή αλλιώς Nintendo εναντίον Sega. Εντάξει, όλοι ξέρουμε πως ο αντιπαθητικός υδραυλικός, που μοιάζει με κομπάρσο τσόντας του ’80, την κέρδισε τη μονομαχία σε βάθος χρόνου, όμως όταν έβγαιναν οι πρώτες κονσόλες (NES και Gameboy για τη Nintendo, Mega drive και Game gear για την Sega), τα πράγματα ήταν ακόμα αμφίρροπα και αν ρωτάτε την προσωπική μου γνώμη, ήμουν πάντα με τον μπλε σκατζόχοιρο. Θέλεις η ταχύτητα, θέλεις τα πιο ψυχεδελικά του γραφικά, ήταν πιο του γούστου από το να βαράω το κεφάλι του ήρωα μου σε τούβλα και να τρώω μανιτάρια για να ψηλώνω!!!

Ο Mario πέρασε σε καμιά εκατoστή χιλιάδες άλλα παιχνίδια, έγινε ταινία (ίσως μία από τις 10 χειρότερες όλων των εποχών — αλλά για αυτό θα έπρεπε να σας μιλήσει ο Peslac μιας και εμένα μου σώνονται εύκολα οι παρομοιώσεις), έγινε κόμικ, έγινε τα πάντα, έγινε το σύμβολο της Nintendo. Ο καημένος ο Sonic είχε τα λίγα χρόνια διασημότητας που του αναλογούσαν και τώρα πια τον θυμούνται σε κάτι χλωμούς επετειακούς τίτλους.

Αποτέλεσμα:

Άσος και σχετικά εύκολα

-Διάβασε τη συνέχεια του άρθρου στην επόμενη σελίδα-