Πώς δουλεύουν τα torrents; Και θα καταφέρει το Pirate Pay να τα καταργήσει;

ο πρόβλημα, σε μεγάλο βαθμό, με τις “πειρατικές” ιστοσελίδες που μοιράζουν “κλεμμένα” αρχεία σε μορφή .torrent είναι πως… δεν μοιράζουν κλεμμένα αρχεία! Τουλάχιστον όχι με την έννοια του “στεγάζουν παράνομο υλικό και δίνουν πρόσβαση σ’ αυτό σε τρίτους“. Βλέπεις, η λογική του πρωτοκόλλου torrent είναι τελείως διαφορετική από την αντίστοιχη -κι εξίσου δημοφιλή- υπηρεσιών όπως το RapidShare ή το πρόσφατα… νεκρό Megaupload.

Στην περίπτωση εκείνων των ιστοσελίδων, ο χρήστης Α (ας τον πούμε Σάββα) ανεβάζει ένα αρχείο στον server της υπηρεσίας (ας πούμε το Megaupload), και μοιράζεται το link, τον “σύνδεσμο” προς αυτό το αρχείο με τον χρήστη Β (ας την πούμε Γεωργία). Αν αυτό το αρχείο που ανέβασε ο Σάββας είναι παράνομο (αν είναι μια συμπιεσμένη μορφή ενός DVD ικανή να αναπαραχθεί από υπολογιστές, ας πούμε), τότε τόσο ο Σάββας όσο και η Γεωργία αλλά και το Megaupload παρανομούν. Ο Σάββας επειδή μοιράζεται παράνομα την ταινία, η Γεωργία επειδή κατεβάζει κι έχει στην κατοχή της παράνομα την ταινία και το Megaupload επειδή τη στεγάζει.

Στην περίπτωση των torrents όμως, αυτό που ανεβάζει ο Σάββας (στο PirateBay, ας πούμε) και που μοιράζεται κατόπιν με την Γεωργία δεν είναι το ίδιο το αρχείο. Είναι ένα τοσοδούλικο αρχειάκι που μέσα του γράφει “ο Σάββας, στην λογική διεύθυνση τάδε, είναι διατεθειμένος να μοιράσει την ταινία με όποιον ενδιαφέρεται — η ταινία περιλαμβάνει τα αρχεία τάδε και τάδε“. Άρα ο μεσολαβητής, ο torrent server, δεν έχει λερώσει καθόλου τα χέρια του στην όλη αυτή διαδικασία: ποτέ δεν πέρασε κλεψίτυπο υλικό από το μηχάνημα.

Αυτό είναι ένα πρόβλημα που πραγματικά ζορίζει τις αρχές και τις ομάδες καταπολέμησης της πειρατείας. Μέχρι πρόσφατα, ιστοσελίδες που μοίραζαν αρχεία torrents μπορούσαν να επικαλεστούν αθωότητα βάσει του ότι δεν παρανομούσαν — και ακόμη και σήμερα τα καταφέρνουν εξαιρετικά καλά να επιβιώνουν. Η συζήτηση του αν παρανομείς ενημερώνοντας κάποιον για το πώς να παρανομήσει είναι μεγάλη και περιέχει πολλές γκρίζες περιοχές.

Σ’ αυτές τις γκρίζες περιοχές στηρίζεται και η λύση που ανέπτυξε ένα ρώσικο start-up, ονόματι Pirate Pay. Οι δημιουργοί του υποστηρίζουν πως το Pirate Pay μπορεί να σταματήσει το αποκαλούμενο “torrenting”, κι έχουν ήδη σημειώσει μια μεγάλη επιτυχία, μπλοκάροντας τουλάχιστον 50.000 -κατά τους ίδιους- κατεβάσματα της ολοκαίνουργιας ταινίας Vysotsky: Thanks go God I’m Alive.

Οι ιδρυτές του Pirate Pay, Dmitry Shuvaev, Andrei Klimenko και Alexei Klimenko. Πηγή: © rbth.ru

Η εταιρεία δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη το πώς ακριβώς δουλεύει η τεχνολογία, αλλά από τις ως τώρα δηλώσεις εκπροσώπων τους φαίνεται πως ακολουθεί την μέθοδο της Χρυσής Αυγής: αν διαφωνείς με κάποιον ή κάτι, μαχαίρωσέ το — και απάντησε σε νομικά προβλήματα αν και όταν αυτά προκύψουν. Ο Andrei Klimenko, συνιδρυτής, περιγράφει την διαδικασία έτσι:

Πηγή περιγραφής: TorrentFreak.

Αν και η Pirate Pay έχει λάβει επένδυση 100.000 δολαρίων από την γνωστή για την αντιπάθειά της στη πειρατεία Microsoft, συν 34.000 δολάρια από μια ρώσικη τράπεζα, η μέθοδος που περιγράφεται πιο πάνω είναι αν όχι παράνομη, τότε σε πολύ περίεργα ύδατα. Βλέπεις, τεχνικές τέτοιου είδους αποκαλούνται DDoS, που σημαίνει “κατανεμημένη άρνηση υπηρεσιών” — δουλεύει κάπως έτσι: κάποιος, κάνοντας χρήση πολλών υπολογιστών που ελέγχει, φορτώνει έναν server ή μια υπηρεσία με αιτήσεις σε σημείο που η υπηρεσία να μην μπορεί να ανταποκριθεί. Η μέθοδος του Pirate Pay δεν δουλεύει ακριβώς έτσι, αλλά έχει τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα — και αυτό μπορεί πολύ εύκολα να την βάλει σε μπελάδες.

Προσωπική εκτίμηση: πέραν της ανάπτυξης τεχνολογίας πάνω στο θέμα, το Pirate Pay δεν θα καταφέρει και πολλά. Αργά ή γρήγορα οι μεθόδοι του θα γίνουν γνωστοί — το ίδιο και οι διευθύνσεις των clients του. Πιστεύω πως περισσότερη επιτυχία μπορούν να έχουν οι εταιρείες “κατασκοπεύοντας” τους χρήστες που ανταλλάζουν τα κατοχυρωμένα τους έργα παρά έτσι — και αυτό λέει πολλά.

Εσύ τι πιστεύεις;