Οι 15 κινηματογραφικές ταινίες με τα περισσότερα Oscar

ρωτήσετε τους περισσότερους σινεφίλ (ξεκινήστε από τον Αλέξανδρο Προδρόμου ας πούμε), θα σας πούνε πως τα βραβεία και ειδικά αυτά που δίνει η Αμερικάνικη Ακαδημία, δεν έχουν και μεγάλη σημασία και δεν μπορούν να μας πούνε αν μια ταινία είναι πραγματικά καλή ή όχι. Και δεν έχουν μεγάλο άδικο. Κολοσσιαία αριστουργήματα της έβδομης τέχνης έμειναν χωρίς το χρυσό αγαλματάκι ενώ κάποιες δεν προτάθηκαν καν (είναι σκάνδαλο ας πούμε η φετινή μη-πρόταση του Ryan Gosling για το “Drive“), όμως ακόμα κι έτσι, το ότι σχολιάζουμε την αδικία αυτή, δείχνουν την αναγνώριση που έχουν τα Oscars από την κινηματογραφική βιομηχανία.

Για μένα και τους φίλους μου είναι περισσότερο ένα παιχνίδι που από μικρούς μας άρεσε να παρακολουθούμε. Τα ρεκόρ, οι υποψήφιοι, οι νικητές και πολύ λιγότερο η τελετή αυτή καθαυτή, είναι θέματα ωραία για συζήτηση και αντιπαραθέσεις.

Έτσι και στη λίστα που θα ακολουθήσει, απαριθμώ τις 15 ταινίες που πήραν τα περισσότερα Oscar στην ιστορία του θεσμού και βάζω ένα μικρό σχολιάκι (όχι που δεν θα το έκανα) στο αν άξιζαν τον αριθμό των βραβείων ή όχι.

Slumdog Millionaire

Slumdog millionaire

Ένας νεαρός Ινδός, ο Τζαμάλ, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, παίρνει μέρος στο τηλεπαιχνίδι “Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος“. Μία ερώτηση (ή δύο, δεν θυμάμαι) πριν το κορυφαίο ποσό, η αστυνομία τον συλλαμβάνει μιας και υποψιάζονται πως με κάποιον τρόπο κλέβει, αφού είναι αδύνατο ένα χαμίνι να ξέρει όλες τις ερωτήσεις του παιχνιδιού. Τότε ο Τζαμάλ τους εξιστορεί την απίθανη ζωή του και πως, για έναν έρωτα, κατέληξε στην καρέκλα του τηλεπαιχνιδιού.

Άξιζε τα Oscar;

Αν εξαιρέσεις εκείνα για την καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία (που όμως δεν υπήρχε σοβαρός ανταγωνισμός), όλα τα υπόλοιπα τα άξιζε και με το παραπάνω. Ήταν βέβαια η έκπληξη της χρονιάς, δε νομίζω όμως πως υπήρξαν πολλοί που βγήκαν ασυγκίνητοι από αυτό το μοντέρνο success (;) story made in India.

Cabaret

Η Sally είναι μια αμερικανίδα τραγουδίστρια σε ένα καμπαρέ του Βερολίνου λίγο πριν την άνοδο των Ναζί (1931). Η μποέμικη και άναρχη ζωή της θα συγκινήσει έναν συγγραφέα απογοητευμένο από τις γυναίκες κι έναν playboy που του αρέσουν τα ερωτικά τρίγωνα κάθε είδους (ναι, η ταινία είναι αρκετά τολμηρή για την εποχή της). Ένα γλυκόπικρο μιούζικαλ με εξαιρετικές ερμηνείες (ειδικά για το είδος του, που δεν επιτρέπει και τρομερές ερμηνείες τις περισσότερες φορές, μόνο χορό και τραγούδι).

Άξιζε τα Oscar;

Το όνομα του είναι κηλιδωμένο μιας και έγινε το ανήκουστο: ο σκηνοθέτης του, Bob Fosse, κέρδισε το Oscar καλύτερης σκηνοθεσίας από τον Κόπολα που εκείνη τη χρονιά είχε σκηνοθετήσει το “Νονό“. Τα υπόλοιπα επτά ήταν σχεδόν αναμενόμενα μιας και η ταινία αγαπήθηκε από τους πάντες εκείνη την εποχή.

Amadeus

Η ιστορία του Μότσαρτ, μέσα από τα λόγια ενός άλλου συνθέτη, του Αντόνιο Σαλιέρι, που λίγο μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, διηγείται σε ένα νεαρό κληρικό τα γεγονότα στη Βιέννη στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, εκείνα που τον οδήγησαν στη δολοφονία (;) του Μότσαρτ.

Άξιζε τα Oscar;

Σάμπως υπήρχε και κάτι καλύτερο εκείνη τη χρονιά;

Σίγουρα, με άλλα δεδομένα, οι νίκες για τον Καλύτερο Πρώτο Ανδρικό και τη Σκηνοθεσία να φαινόντουσαν υπερβολικές, η ταινία όμως είναι φτιαγμένη από εκείνα τα αψεγάδιαστα χολιγουντιανά υλικά που δεν επιδέχονται κάποια αμφισβήτηση για την τελειότητα τους (παρακάτω θα βρούμε κι άλλα δείγματα).

Gandhi

Οι κυριότερες στιγμές της ζωής του σπουδαιότερου Ινδού και μιας εκ των σημαντικότερων προσωπικοτήτων του 20ου (και όχι μόνο) αιώνα. Οι αγώνες του ενάντια στη Βρετανική Αυτοκρατορία μέχρι την απελευθέρωση της Ινδίας, η καθολική του προσήλωση στους μη-βίαιους αγώνες και την άρνηση συνεργασίας με τους αποικιοκράτες. Μια συγκλονιστική ερμηνεία από τον Μπεν Κίνγκσλεϊ, μια μεγαλεπήβολη σκηνοθεσία από τον Ρίτσαρντ Ατέμπορο (στη ταινία που χρησιμοποιήθηκαν οι περισσότεροι κομπάρσοι).

Άξιζε τα Oscar;

Αν το “Καλύτερης Ταινίας” το έπαιρνε το “ΕΤ” θα ήταν μια μεγάλη έκπληξη… ευχάριστη, αλλά έκπληξη. Τα υπόλοιπα ήταν απλά αναμενόμενα με την ερμηνεία του Κίνγκσλεϊ να κερδίζει ένα από τα πιο δίκαια Oscar στην ιστορία του θεσμού.

My Fair Lady

Η όμορφη και κλισεδιάρικη ιστορία (βέβαια, τα κλισέ ξεκίνησαν μετά από αυτή την ταινία) του πλούσιου μισογύνη, σνομπ και ξερόλα τύπου που βάζει στοίχημα με ανάλογης ποιότητας άτομα για το αν μπορεί να πάρει μια οποιαδήποτε φτωχή κοπέλα (στην περίπτωση μας μια κοπέλα που πουλάει λουλούδια για να ζήσει) και να την μεταμορφώσει σε κυρία με ευγενείς τρόπους. Φαντάζεστε υποθέτω τη συνέχεια, όλα αυτά αμπαλαρισμένα σε ένα μιούζικαλ με εξαιρετικά τραγούδια.

Άξιζε τα Oscar;

Όχι, όχι και όχι. Στο Καλύτερης Ταινίας υπήρχε το “Dr. Strangelove” του Κιούμπρικ, ο “Αλέξης Ζορμπάς” του Κακογιάννη και στο κάτω κάτω, αν ήθελαν σώνει και καλά μιούζικαλ, υπήρχε και η Μαίρη Πόππινς.

Δεν θα μιλήσω δε για το Oscar που πέταξε από τα χέρια του Άντονι -Ζορμπά- Κουίν και πήγε σε αυτά του Ρεξ Χάρισον. Ακόμα και στα τραγούδια, το “Μαίρη Πόππινς” το έσβηνε.

On the Waterfront

Σε ένα one man show του Μάρλον Μπράντο, βλέπουμε τη ζωή ενός πρώην πολλά υποσχόμενου μποξέρ, που τώρα πια δουλεύει ως λιμενεργάτης. Εκεί θα γνωρίσει τη διαφθορά στους κύκλους του σωματείου και θα προσπαθήσει να αντισταθεί, αδιαφορώντας για το τίμημα αυτής του της αντίδρασης.

Άξιζε τα Oscar;

Ομολογώ πως δεν έχω δει κάποια άλλη από τις υποψήφιες ταινίες εκείνης της χρονιάς, αλλά θα έπρεπε να μιλάμε για ένα πραγματικό αριστούργημα για να βάλει από κάτω τη σκηνοθεσία του Καζάν και την Bigger-than-life ερμηνεία του Μπράντο.

From Here to Eternity

Μποξ, δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και έρωτες = Instant Classic.

Στη μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του James Jones, μεταφερόμαστε στη Χαβάη λίγο καιρό μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ για να παρακολουθήσουμε τις ζωές διάφορων ανθρώπων και αντίστοιχα δράματα τους.

Άξιζε τα Oscar;

Παρότι είχε δύο υποψήφιους για το Oscar Πρώτου Ανδρικού (Μοντγκόμερι Κλίφτ και Μπαρτ Λάνκαστερ) το έχασαν από τον Γουίλιαμ Χόλντεν του “Stalag 17” και αυτό συνιστά από μόνο του… κακοτυχία. Το Καλύτερη Ταινίας χρύσωσε για τα καλά το χάπι.

Gone with the Wind

Gone with the wind

Το πασίγνωστο αριστούργημα που αποτέλεσε ένα από τα πρώτα, τεραστίων διαστάσεων (σε όλα) χολιγουντιανό έπος.

Ολίγον τι αμφιλεγόμενο καθώς αναφέρεται και σε μια ολίγον τι αμφιλεγόμενη εποχή (ο Εμφύλιος στις ΗΠΑ), έχει μπει πια για τα καλά στις καρδιές των θεατών σε όλο τον κόσμο, παρότι πολλές φορές αναφέρεται με αφέλεια σε σημαντικά ζητήματα.

Άξιζε τα Oscar;

Προφανώς, όταν μιλάμε για μια εποχή που ο κινηματογράφος ακόμα μπουσουλούσε, ακόμα και τα Oscar που έχασε αποτελούν αδικία.

Ιδιαίτερη μνεία απαιτείται στην ερμηνεία της θεάς Βίβιαν Λι.

The Last Emperor

Η ιστορία του τελευταίο αυτοκράτορα της “παλιάς” Κίνας μέσω flashbacks ,από έναν σκηνοθέτη που δημιουργεί το Magnum Opus του. Ο Puyi, επιστρέφει στη χώρα που κάποτε λατρευόταν ως θεός, αιχμάλωτος και με την κατηγορία του εγκληματία πολέμου. Η επιστροφή στη μνήμη, δείχνει τη σύγκρουση δύο κόσμων, ενός που φεύγει κι ενός που έρχεται.

Άξιζε τα Oscar;

Ταινία του σκηνοθέτη, οπότε ότι πήρε σε αυτόν το χρωστάει. Παρότι υπήρξαν καλές ερμηνείες καμιά δεν συγκλόνισε και καμιά δεν προτάθηκε.

Μουσική (με τον David Byrne να συμβάλει) και κοστούμια, ήταν μάλλον αναμενόμενα. Δικαιοσύνη, αν και ο αριθμός μοιάζει τεράστιος.

Gigi

Κι άλλο μιούζικαλ στη λίστα, ναι. Ήταν η εποχή τους. Και σάρωναν και τα Oscar πανάθεμά τα. Όχι πως η σχέση ενός playboy και μιας εεε… χμμμ… εταίρας με φόντο του Παρισιού δεν έχει το ενδιαφέρον της και τη τσαχπινιά της, αλλά πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος όλη αυτή τη χαρουμενιά και τα τραγουδάκια που εμβολίζουν την ταινία;

Άξιζε τα Oscar;

Τώρα θα νομίσετε πως τα έχω βάλει με τα μιούζικαλ αλλά δεν είναι αυτή ολόκληρη η αλήθεια. Εντάξει τα κοστούμια, οι μουσικές και τα τραγούδια αλλά ενώ στον “Τελευταίο Αυτοκράτορα” η απουσία ερμηνειών καλύπτονταν από την υποβλητική σκηνοθεσία του Μπερτολούτσι, στο “Gigi” δεν έχουμε κάτι που να δικαιολογεί το αντίστοιχο Oscar στον Άρθουρ Φρηντ, πόσο μάλλον αυτό της Καλύτερης Ταινίας.

The English Patient

The English Patient

Πιθανότατα όλοι έχετε δει αυτό το (λίγο μεγαλύτερο απ’ όσο έπρεπε) έπος, του πρόωρα χαμένου Άντονι Μινγκέλα.

Ξεκίνημα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου κι ένας ανώνυμος Άγγλος, επιζών με βαριά τραύματα μιας αεροπορικής συντριβής στην Ιταλία, πέφτει στα χέρια μιας γοητευτικής νοσοκόμας που σιγά σιγά μαθαίνει την ιστορία του που μιλάει για… wait of it… έναν μεγάλο έρωτα.

Άξιζε τα Oscar;

Υπερβολικά πολλά, αλλά έπαιξε και σε μια χρονιά που η καλύτερη ταινία κατά τη γνώμη του γράφοντα ήταν το “Φάργκο” των Κοέν.

Ήχος, κοστούμια και μουσικές μπορούν να δικαιολογηθούν αλλά στη σκηνοθεσία ήταν μάλλον άδικο να περιμένουν τόσα χρόνια τα αδέλφια για το Oscar — χμμμ… μήπως η Ακαδημία ήξερε για τον επερχόμενο θάνατο του Μινγκέλα και είπε να του το δώσει όσο είναι ζωντανός;

West Side Story

Μιούζικαλ (πάμε όλοι μαζί: “πάλιιιιιιιιιιιι;”) παλαιάς κοπής, κλασικό ως τα μπούνια, χοροί και τραγούδια και τον ελληνοαμερικάνο Γιώργο Χακίρη να κερδίζει το Oscar Δεύτερου Ανδρικού.

Ένα κορίτσι κι ένα αγόρι από αντίπαλες συμμορίες (sic) της Νέα Υόρκης, ερωτεύονται ο ένας τον άλλον και γίνεται το -χορευτικό- έλα να δεις.

Άξιζε τα Oscar;

Γιατί όχι; Ευχάριστη ταινία, συμπαθητικές ερμηνείες, τραγούδια και χοροί, ελαφρά ηθικά διδάγματα. Η εποχή δεν επέτρεπε και πολλά περισσότερα, οπότε δεν θα γκρινιάξω παραπάνω.

The Lord of the Rings: the Return of the King 

The Lord of the Rings – The Return of the King

Η αριστουργηματική μεταφορά του θρυλικού έργου του Tolkien, ένα κινηματογραφικό κατόρθωμα που, αν και δεν ήταν αψεγάδιαστο (ειδικά για τους φανατικούς του βιβλίου), κατάφερε να δώσει ζωή και χρώμα στις τοποθεσίες και τους χαρακτήρες της Μέσης Γης.

Άξιζε τα Oscar;

Και πολύ άργησε η Ακαδημία να ξεντυθεί από τα κόμπλεξ της και να βραβεύσει επιτέλους ένα έργο φαντασίας.

Ούτε ένα Oscar δεν υπήρξε πράξη αδικίας και αν φώναξαν κάποιοι για τη μη-υποψηφιότητα του Ίαν Μακ Κέλεν ή του Βίγκο Μόρτενσεν, ας τους θεωρήσουμε υπέρμετρους υποστηρικτές της ταινίας. Της μοναδικής που πήρε όλα τα Oscar για τα οποία προτάθηκε (πάνω από έναν συγκεκριμένο αριθμό).

Ben-Hur

Το έργο που έκανε παγκόσμια γνωστό το Τσάρλον Ίστον (ή Χέστον, όπως θέλετε πείτε το) και έκανε μια ολόκληρη βιομηχανία (αυτή του Χόλιγουντ προφανώς) να στραφεί στα θρησκευτικά δράματα εποχής (ή περίπου θρησκευτικά μιας και το Μπεν Χουρ απλά σκαλίζει μια συγκεκριμένη εποχή).

Ένα Εβραίος πρίγκιπας γίνεται σκλάβος μετά την προδοσία ενός Ρωμαίου “φίλου” του. Μέσα από απίθανα γεγονότα, επιστρέφει για να πάρει την εκδίκηση του.

Άξιζε τα Oscar;

Για το μέγεθος της ταινίας… και λίγα πήρε.

Καλές ερμηνείες, η μυθική σκηνή του ιππόδρομου που αποτελεί καλλιτεχνικό επίτευγμα και γενικότερα, έργο που πήρε τον κινηματογράφο σε απο το ένα επίπεδο και τον παρέδωσε σε ένα άλλο, πιο ψηλό.

Titanic

Titanic

Θέλετε να πω και κάτι;

ΟΚ, η ιστορία του θρυλικού ναυαγίου του Τιτανικού, μέσα από την ερωτική ιστορία μιας κοπελιάς ευγενικής οικογένειας αλλά επαναστατικής φύσης κι ενός μπατιράκου. Καταπληκτικές σκηνές, χολιγουντιανός κινηματογράφος στα καλύτερα του.

Άξιζε τα Oscar;

Περιμένετε να πω όχι; Δεν γίνεται. Δεν μου βγαίνει.

Ευχαρίστως θα έβαζα στο ναυάγιο του Τιτανικού την Σελίν Ντιόν μαζί με το “My heart will go on” αλλά πέραν τούτου, τι να του προσάψω;