The Editors.
Όχι το συγκρότημα αγαπημένε αναγνώστη, the Fashion editors. Αυτοί που καθορίζουν κατά το μεγαλύτερο μέρος τι θα δεις στα περιοδικά -και όχι μόνο-, ποιος θα το φωτογραφήσει, ποιος θα το φορέσει, τι θα λατρέψεις και τι εν τέλη θα αγοράσεις.
Ανάμεσα τους, αυτοί που απέκτησαν πραγματικά την δύναμη να διαμορφώνουν την μόδα μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, και ήδη οι δύο από αυτούς είναι in a league of their own:
Diana Vreeland
Diana Vreeland
και πάνε 22 χρόνια από τον θάνατο της, η επιρροή της στην βιομηχανία της μόδας είναι ακόμα φανερή.
Η Diana Vreeland γόνος “καλής οικογενείας” της Νέας Υόρκης, σύζυγος επιτυχημένου ανδρός, μητέρα 2 τέκνων και γνωστή στους κοσμικούς κύκλους, για τα δεδομένα της εποχής και της κοινωνικής της θέσης θα μπορούσε να είχε αρκεστεί σε αυτά και να την μνημονεύουμε σήμερα ως την quintessential “housewife” -ειδικά τώρα που ο ρόλος έχει απαλλαγεί από το στίγμα και επανέρχεται ως επάγγελμα- αν το 1936 οι δουλειές του κ. Vreeland δεν τους έφερναν από το Λονδίνο πίσω στην Νέα Υόρκη.
Lauren Bacall – Harpers Bazar
Είναι γεγονός ότι η ίδια σε αντίθεση με τις άλλες γυναίκες της οικογένειας της δεν υπήρξε ποτέ αντικειμενικά όμορφη, και το γνώριζε. Κατάφερε ωστόσο με την καλλιέργεια του προσωπικού της στυλ να μετατρέψει τις ατέλειες της εμφάνισης της σε σήμα κατατεθέν της. Ο τότε εκδότης του Harper’s Bazaar Carmel Snow, της πρόσφερε συνεργασία με το περιοδικό με μοναδικό κριτήριο την συναρπαστική παρουσία της σε έναν χορό στο ξενοδοχείο St. Regis την άνοιξη του 1936.
Από το 1936 μέχρι το 1962 έγραφε στο περιοδικό τη στήλη “Why don’t you…” με αμφιλεγόμενες, στιλάτες και εξωφρενικές συμβουλές του τύπου: “Why don’t you wash your blond child’s hair in dead champagne, as they do in France?” – η συγκεκριμένη πρόταση σημειωτέων υπήρξε και εκείνη που συγκέντρωσε την περισσότερη προσοχή από το κοινό, για προφανής λόγους.
Aυτό που έδωσε στη Vreeland iconic status, είναι η μοναδική της ικανότητα να ανακαλύπτει, να εφευρίσκει και να διαμορφώνει ιδέες, τάσεις και πρόσωπα. Εκείνη άλλωστε “ανακάλυψε” την Lauren Bacall και την έβαλε στο εξώφυλλο του Harper’s Bazaar για τον Μάρτιο του 1943.
Αν κάτι διαχωρίζει την δική της εκκεντρικότητα και το πνεύμα, από όλα τα έντυπα και τους συντάκτες μόδας -από τότε μέχρι σήμερα- είναι η αυθεντικότητα της. Η Diana Vreeland ήταν η εκκεντρική, κακομαθημένη, αλλά και εμπνευσμένη, ταλαντούχα συντάκτρια που είχε την φαντασία, το θάρρος και τη δύναμη να επιβάλει τις ιδέες της ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούν απλώς να ανταποκριθούν στα πρότυπα που καθιέρωσε.
Diana Vreeland & Andy Warhol
Συνεργάστηκε στενά με ανθρώπους όπως ο Richard Avedon, ο Cecil Beaton και η Louise Dahl-Wolfe. Συχνά έδινε στιλιστικές συμβουλές στη Jackie Kennedy πριν και μετά την νίκη του John F. Kennedy στις εκλογές και ήταν αυτή που της γνώρισε τον Oleg Cassini που αργότερα έγινε ο βασικός σχεδιαστής της τότε πρώτης κυρίας.
To 1963 έφυγε από το Harper’s Bazaar για την Αμερικανική Vogue όπου και παρέμεινε ως αρχισυντάκτρια μέχρι το 1971. Το διάστημα αυτό “ανακάλυψε” την κοσμική/μοντέλο/μούσα του Andy Warhol, Edie Sedgwick. Μετά την Vogue συνεργάστηκε μέχρι το 1984 με το ενδυματολογικό τμήμα του Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης σε αρκετές εκθέσεις.
Η συμβολή της αδιαμφισβήτητα άλλαξε για πάντα τον τρόπο που ο κόσμος φαντάζεται και αντιλαμβάνεται την αίσθηση του στυλ.
Ο Χαρακτήρας της Maggie Prescott στην ταινία του 1957 “Funny Face“, είναι βασισμένος στην Diana Vreeland.
Περισσότερες Πληροφορίες:
Anna Wintour
Anna Wintour
κυρία Wintour είναι λίγο πολύ γνωστή και έξω από τον κύκλο που απασχολείται με την μόδα, πολύ περισσότερο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου της Lauren Weisberger το 2003 “The Devil Wears Prada” και ακόμα περισσότερο μετά την κινηματογραφική του μεταφορά το 2006. Ο χαρακτήρας της Miranda Priestly λέγεται ότι στηρίζεται σε εκείνη, αν και η ίδια το αφήνει ασχολίαστο. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως
Η Anna Wintour λοιπόν είναι πασίγνωστη για την απαιτητική και σχεδόν ιδιότροπη ιδιοσυγκρασία της, το αμετάβλητο κοντό καρέ μαλλί της, τα μαύρα γυαλιά της, τη τελειομανία και την απόλυτη δύναμη της πάνω σε σχεδιαστές, φωτογράφους, μοντέλα και συνεργάτες.
Από μικρή έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την μόδα και στα 15 της δούλεψε στη θρυλική μπουτίκ Biba στο Λονδίνο. Η ίδια έχει πει πως ήταν αδιανόητο να μεγάλωνε κανείς τότε στο Λονδίνο χωρίς να αντιλαμβάνεται τις συνταρακτικές αλλαγές που συνέβαιναν στην μόδα. Το 1970 άρχισε την σταδιοδρομία της στο νεοσύστατο Harper’s and Queen, όπου παρά την πρωτοποριακή οπτική της και τις διασυνδέσεις της, βρισκόταν διαρκώς σε αντιπαράθεση με την Min Hogg και μετά από 5 μόλις χρόνια μετακόμισε στην Νέα Υόρκη.
November 1988 – Vogue cover
Το 1983 άρχισε να δουλεύει για την Vogue σαν διευθύντρια δημιουργικού και το 1985 επέστρεψε στο Λονδίνο για να αναλάβει ως αρχισυντάκτρια την Βρετανική Vogue. Ως αρχισυντάκτρια αντικατέστησε μεγάλο αριθμό συνεργατών της και άσκησε μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στο περιοδικό από κάθε άλλο αρχισυντάκτη. Ταυτόχρονα άλλαξε σημαντικά το ύφος του περιοδικού που τώρα πια ήταν αρκετά κοντά με εκείνο της αμερικανικής έκδοσης και απευθυνόταν σε ένα νέο τύπο γυναίκας, που είχε όλο και λιγότερο ελεύθερο χρόνο και χρειαζόταν έγκυρη και γρήγορη ενημέρωση.
Το 1987 γύρισε στην Νέα Υόρκη και μετά από ένα σύντομο, όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο διάστημα σε άλλα έντυπα, έγινε αρχισυντάκτρια της Αμερικανικής Vogue. Μετά από -τις αναμενόμενες- σαρωτικές αλλαγές στο προσωπικό έκανε επεμβάσεις και στο στήσιμο της έκδοσης, αλλάζοντας τα κοντινά πλάνα σε studio που έμπαιναν κατά κύριο λόγο στο εξώφυλλο μέχρι τότε, με εικόνες που έδειχναν περισσότερο το σώμα σε εξωτερικούς χώρους — κάτι που είχε κάνει παλιότερα και η Vreelan. Το βάρος επίσης μετατοπίστηκε από το lifestyle στην μόδα, αναφέροντας στα credits πια τους φωτογράφους, μακιγιέρ και κομμωτές μαζί με τα μοντέλα, ενώ γενικά προσπάθησε να προωθήσει νέα πρόσωπα σχεδιαστές, και φωτογράφους. Επίσης ήταν η πρώτη που προέβλεψε την εμπορικότητα και την σταδιακή αντικατάσταση των μοντέλων από ηθοποιούς και άλλους διάσημους, στα εξώφυλλα των περιοδικών.
Το τεύχος του Σεπτεμβρίου είναι παραδοσιακά για τα έντυπα μόδας το πιο σημαντικό αφού παρουσιάζει τις νέες τάσεις για την χειμερινή περίοδο. Tο 2007 η σύνταξη του τεύχους του Σεπτεμβρίου από την Wintour και την ομάδα της για έναν ολόκληρο μήνα, μαγνητοσκοπήθηκε από τον σκηνοθέτη R.J. Cutler και κυκλοφόρησε ως ντοκιμαντέρ το καλοκαίρι του 2009.
Σήμερα, είναι ανάμεσα στους ανθρώπους με την μεγαλύτερη δύναμη στον χώρο της μόδας. H άποψη της που έχει τεράστια βαρύτητα ανάμεσα σε σχεδιαστές και φωτογράφους, είναι αρκετή για να φτιάξει ή να καταστρέψει μια καριέρα ενώ συχνά οι μέρες και η σειρά των fashion shows μεγάλων οίκων σε Μιλάνο και Παρίσι έχουν επιλεγεί με βάση το προσωπικό της πρόγραμμα.
Σχετικά με τον Συγγραφέα
