Οι 5+2 χειρότερες εφευρέσεις όλων των εποχών

ριν μερικά χρόνια, θέλοντας να μάθω αν είχα ποτέ απαχθεί από εξωγήινους, πήγα σε έναν ειδικό και με υπέβαλλε σε θεραπεία υπνωτικής παλινδρόμησης. Εκεί ωστόσο, αντί να αρχίσω να περιγράφω διαστημόπλοια και ταξίδια με ταχύτητες ασύλληπτες για τα ανθρώπινα δεδομένα, άρχισα να παραληρώ για ένα μέρος με άμαξες, κάρα, ημίψηλα καπέλα, φορέματα με φουρό και άλλα παρόμοια. Μάλιστα αυτό που προκάλεσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους παρευρισκόμενους (εμένα και του ειδικού) ήταν ότι άκουγα συνεχώς τον ήχο ενός τηλεφώνου.

Όταν ξύπνησα ο ειδικός, έμπειρος σε τέτοιου είδους καταστάσεις, μου έδωσε αμέσως την εξήγηση. Η περιγραφή μου ήταν από προηγούμενη ζωή μου κάπου στο 19ο αιώνα. Όταν τον ρώτησα γιατί τότε άκουγα συνεχώς το τηλέφωνο να χτυπάει, και χωρίς να υποψιαστώ τη συσκευή του που συνέχιζε να δονείται σαν τρελή δίπλα στο γραφείο, μου είπε ότι μάλλον (σε εκείνη την παλιά ζωή μου) ήμουν ο Γκράχαμ Μπελ και πειραματιζόμουν πάνω στην ανακάλυψη της πρώτης τηλεφωνικής συσκευής!

Δε χρειάστηκε να ακούσω τίποτα άλλο. Του έσκασα πέντε κολλαριστά κατοστάρικα, τον κατα-ευχαρίστησα κι επέστρεψα σπίτι πετώντας. Ήμουν η μετεμψύχωση κάποιου σπουδαίου. Όλη μου η ζωή δεν ήταν ένα τίποτα. Δεν ήμουν το χαμένο κορμί που πίστευαν ο πατέρας, η μάνα, η αδερφή, ο γαμπρός, οι φίλοι, τα ξαδέρφια, οι συγχωριανοί, οι πρώην συμμαθητές και μερικοί ακόμη γνωστοί μου! Καταπιάστηκα λοιπόν με το προηγούμενο επάγγελμά μου. Όχι, και βέβαια δεν μπήκα στον ΟΤΕ! Άρχισα όμως αμέσως να κατεβάζω ιδέες για καινούρια προϊόντα. Εφηύρα έτσι το ειδικό μολύβι με το οποίο μπορείς να ξύσεις και τη μύτη σου, το σεντόνι που γίνεται και κουβέρτα, το πιρούνι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καταπέλτης ψωμιού κι ένα σωρό άλλα. Το ότι δεν έχουν ακόμη ανάλογη επιτυχία με την παλιά μου εφεύρεση, αυτήν του τηλεφώνου, δεν έχει σημασία. Είναι απλά θέμα χρόνου, συγκυριών και αναγκών της κοινωνίας ώστε να αποκτήσω ξανά την αναγνώριση, τη φήμη και τα χρήματα που μου αξίζουν.

Κάποιοι άλλοι ωστόσο, ανάλογου επιπέδου, συγκρότησης και επινοητικότητας όπως εγώ έχουν κάνει ένα-δυο βήματα παραπέρα. Έχουν παρουσιάσει τις ιδέες τους, έχουν αναγνωριστεί και έχουν ήδη πατενταριστεί. Μερικές μάλιστα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Πάμε λοιπόν να τις δούμε:

Μυξομάντιλο με συλλέκτη βλεννών

Μυξομάντιλο με συλλέκτη βλεννών

Εγώ σου δίνω απλά την εικόνα: σαλόνι με συναδέλφους απ’ την καινούρια σου δουλειά στην Ευρωβουλή. Ο πρωθυπουργός της χώρας σου είναι ο λιγότερο επίσημος, ο πιο οικείος σου. Εσύ, άρρωστος μέρες, με μύτη μπουκωμένη σαν κανόνι πειρατικού του Πίρι Ρέις πριν την επίθεση σε ατίθασο εμπορικό. Κάθε λίγο και λιγάκι ζητάς συγνώμη με την γελοιωδώς ένρινη φωνή σου κι αποσύρεσαι στην τουαλέτα επιδιδόμενος σε εξόρυξη κοιτασμάτων κιτρινοπράσινων υγρών.

Ο φόβος σου μήπως και σου ξεφύγουν απ’ το χαρτομάντιλο και ταπετσαριστούν σε πουκάμισο, παντελόνι, πλησίον τοίχο, καθρέφτη ή όπου αλλού κάνει τα πόδια σου να τρέμουν…

Ε, τώρα πια όχι! Τώρα πια ο εφευρέτης μας έχει τη λύση για ‘σένα. Ειδικό μυξομάντιλο με αποθηκευτικό χώρο για τη συγκράτηση της μπίχλας σου. Πλέον η ζωή σου αλλάζει. Τέρμα οι αμήχανες στιγμές. Βγάλε τα άντερά σου ήσυχος. Όλα θα μείνουν εκεί που πρέπει!

Κινητό παγκάκι

Κινητό παγκάκι

Πόσες φορές, φίλε μου, δε βρέθηκες στο πάρκο κι έψαχνες για ώρα ένα παγκάκι να καθίσεις; Πόσες φορές πηγαίνοντας στο γραφείο, κουβαλώντας το βαρύ σου filofax δεν έπεσες ημι-λιπόθυμος και με λουμπάγκο στο πεζοδρόμιο γιατί εκεί κοντά δεν υπήρχε ένα κάθισμα να ακουμπήσεις το καταπονημένο σου κορμί; Για να μην αναφέρω εκείνο το ραντεβουδάκι σου με την πιτσιρίκα μπροστά στη θάλασσα που τη βγάλατε πάνω στην πασαλειμμένη με πετρέλαιο άμμο, γιατί ο δήμος δεν προνόησε για τους έχοντας ανάγκη ενός καθαρού μπαλαμουτιάσματος μια θεσούλα εκεί που σκάει το κύμα.

Όλα αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν.

Ο εφευρέτης μας σκέφτηκε, προβληματίστηκε και σου έχει τη λύση: παγκάκι με ρόδες.

Βγαίνεις απ’ το σπίτι; Γιατί να  το ρισκάρεις; Γιατί να ποντάρεις σε μια ελεύθερη θέση στο πάρκο δίπλα στον άπλυτο επιδειξία;

Έχε πάντα μαζί σου το δικό σου παγκάκι. Διακριτικό, ντιζαϊνάτο, με καλές αναρτήσεις. Κινητό παγκάκι, κι όλη η πόλη ένα κάθισμα. Το δικό σου!

Κάθισμα Άνδρα

Κάθισμα Άνδρα

Χρόνος είναι το σημείο παρεμβολής μεταξύ δημιουργού και δημιουργίας. Αν αυτό το μεσοδιάστημα είναι βουτηγμένο στις παλέτες της έμπνευσης και της πρωτοτυπίας τότε το αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται έργο τέχνης. Και το κάθισμα για άνδρες είναι πράγματι ένα τέτοιο.

Ποιος ο λόγος φίλε αρσενικέ να κάθεσαι σε μια κοινή καρέκλα όταν ο απόγονος του Ντα Βίντσι σχεδίασε αυτό το καρεκλάκι για ‘σένα;

Με ειδικές θέσεις τόσο για τα μπούτια σου όσο και για τα μπαλάκια σου, καθώς και με αυλάκι ηρωικής εξόδου του μορίου σου. Πλέον η εργονομία παντρεύεται την άνεση. Κάθε άντρας μπορεί να καμαρώνει για το ασφαλές απίθωμα των πάλαι ποτέ απόκρυφών του.

Μάλιστα, μπορεί να γίνει ειδική παραγγελία για “αριστερούς” και “δεξιούς” με την ανάλογη μετακίνηση των παπαρότρυπων προς τη ζητούμενη κατεύθυνση!

Ανεμιστήρας Σπαγγέτι

Ανεμιστήρας Σπαγγέτι

Αλήτη ωρυλά, μέλος της σπείρας των καυτών μακαρονιών, ως εδώ ήταν τα ψωμιά σου.

Τέρμα ο εύκολος πλούτος της συμμορίας σου. Τέρμα οι καμένες γλώσσες, οι τσουρουφλισμένοι ουρανίσκοι, οι τσουρομαδημένες αμυγδαλές εξαιτίας μιας μακαρονάδας που δεν είχε κρυώσει. Ο ειδικός εφευρέτης της δίωξης οικονομικού εγκλήματος σε αφήνει χωρίς δουλειά.

Ανεμιστηράκι σπαγγέτι είναι η απάντηση.

Τοποθετείται εύκολα στην άκρη του πιρουνιού, του κουταλιού, των κινέζικων ξύλων και πατώντας τον διακόπτη που βρίσκεται στην πλάτη του ξεκινάει τη δράση του. Ο έλικάς του γυρνάει με 100 στροφές το δευτερόλεπτο κρυώνοντας τα εγκληματικά καυτά μακαρόνια στη διαδρομή τους απ’ το πιάτο στο στόμα του ανυποψίαστα λαίμαργου φαγά.

Με τον ανεμιστήρα-σπαγγέτι πλέον κανείς δεν περιμένει. Όλοι τρώνε αμέσως!

Φακοπαντόφλες

Φακοπαντόφλες

Σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, αδρά επιχορηγούμενης απ’ το αμερικάνικο κογκρέσο, περίπου το 60% των ατυχημάτων που μας συμβαίνουν στο σπίτι γίνονται κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο λόγος προφανής: το σκοτάδι.

Επίσης, σύμφωνα με τις Χολιγουντιανές παραγωγές, στο 90% των περιπτώσεων που κάποιος ληστής, δολοφόνος, εξωγήινος έχει εισβάλλει στο σπίτι μας, το πρώτο που συνειδητοποιούμε είναι ότι έχουν πέσει οι ασφάλειες και δεν ανάβουν τα φώτα.

Ε, σκεφτείτε όλοι αυτοί οι δύσμοιροι που βρέθηκαν σε τόσο άβολες καταστάσεις να είχαν τις φακοπαντόφλες!

Όχι πια ατυχήματα, όχι πια ληστείες, όχι πια βιασμοί, όχι πια ξεκοιλιάσματα, όχι πια απαγωγές. Σηκώνεσαι να πας στην τουαλέτα; Το φως στα αγαπημένα σου παντοφλο-αρκουδάκια είναι ο οδηγός και σύντροφός σε όλη σου τη διαδρομή. Άκουσες ένα τζάμι να σπάει στην κουζίνα; Η επί ποδός ολόφωτη εμφάνισή σου σαν το υποβρύχιο του κάπτεν-Νέμο θα παγώσει το αίμα του επίδοξου ληστή, θα κόψει την περίοδο της εξωγήινης εισβολέως.

Φακοπαντόφλες και το σκοτάδι γίνεται φίλος!

αι τώρα δυο ιδιαίτερες περιπτώσεις εφευρέσεων. Αυτές μιας και τις γνωρίζετε πολύ καλά δε θα τις περιγράψω, αλλά θα δώσω δυο παραδείγματα που συμβαίνουν κάθε μέρα.

Παρ’ ότι η χρησιμότητά τους δεν απέχει πολύ από των παραπάνω, η ευρέως διαδεδομένη χρήση τους παγκόσμια μας κάνει να απορούμε ποιον Πάπα ή ποιον πρόεδρο της Αμερικής είχε ως μέσον ο εφευρέτης τους.

 Ενσύρματο Handsfree για κινητό τηλέφωνο

Ενσύρματο Handsfree για κινητό τηλέφωνο

Τις τελευταίες δύο ώρες και σαρανταπέντε λεπτά κάθεσαι ήρεμος στον καναπέ και προσπαθείς να ξεμπλέξεις το καλώδιο του handsfree σου.

Θα βγεις σε λίγο και σωστά δε θες να κρατάς το κινητό ενώ οδηγείς. Ένα τεράστιο χαμόγελο λαμπυρίζει στο πρόσωπό σου. Μόλις κατόρθωσες να λύσεις και τον τελευταίο ναυτικό κόμπο που είχε αυτό-δεθεί το αξεσουάρ του κινητού σου. Το ακουμπάς προσεκτικά στο τραπεζάκι μπροστά σου και πηγαίνεις στο δωμάτιο να ετοιμαστείς. Βιαστικός επιστρέφεις  έτοιμος να φύγεις. Παίρνεις τσιγάρα, κλειδιά, λεφτά, κινητό και κάνεις την κίνηση να πάρεις και το ξέμπλεκο πλέον handsfree. Ντα-ντα ντα-νταν! Με το που το αγγίζεις, λες και μαζί του πήρες και τον καλικάντζαρο που ξέμεινε έξω τα Φώτα, γίνεται ένα κουβάρι μιας ακατάστατης Αριάδνης.

Τα ακουστικά του έχουν περάσει από τόσες άρτι δημιουργηθείσες τρύπες βελονιού, όσες η Σταχτοπούτα δεν πέρασε τις κλωστές της μπαλώνοντας σε όλη την πρότερη ζωή της.

Είναι περιττό να πω ότι τις βρισιές σου τις άκουσαν σαράντα χιλιόμετρα μακριά, ενώ το χτύπημα της πόρτας βγαίνοντας γκρέμισε τη δικιά σου και τρεις όμορες πολυκατοικίες.

Στεγνωτήρας Χεριών

Στεγνωτήρας Χεριών

Το καινούριο αγόρι σου σε έχει πάει στο ακριβό εστιατόριο για φαγητό. Τρώγοντας την αγριόπαπια ακουμπισμένη σε κύλινδρο με γλυκόξινη σάλτσα ροζ μηλοδαμάσκηνων Μαλαισίας, λέρωσες το αριστερό σου χέρι στο μικρό του δαχτυλάκι. Σκουπίζοντάς το με την χαρτοπετσέτα, όπως έμαθες από μικρή στα Goodies της Καλαμαριάς που σε πήγαινε η μαμά σου, νιώθεις να έχει μείνει λίγη απ’ την κολλώδη ουσία της σάλτσας πάνω και σε ενοχλεί. Ζητάς ευγενικά συγνώμη απ’ τον καλό σου, σηκώνεσαι και πηγαίνεις στην εξεζητημένα χλιδάτη τουαλέτα για να πλυθείς.  Σαπουνάκι, τρίψιμο, νεράκι. Γυρνάς δεξιά, γυρνάς αριστερά πουθενά χαρτί, πουθενά πετσετάκι. Δίπλα στην πόρτα βρίσκεται ένα τετράγωνο κουτί με την ταμπελίτσα “Hands dryer“.

Πηγαίνεις προς τα εκεί φτιάχνοντας ρυάκι με τις σταγόνες σου στο πάτωμα μην τυχόν και χρειαστεί να ξαναγυρίσεις και δε θυμάσαι το δρόμο. Με το που βάζεις τα χέρια σου από κάτω του, ένας καυτός αέρας ξεκινάει να τους επιτίθεται. Σκεπτόμενη την αφυδάτωσή τους και ότι δεν έχεις φέρει κρέμα μαζί σου τα τραβάς για να δεις σε πιο σημείο έχει φτάσει το στέγνωμά τους. Δεν μπορεί! Αυτά είναι πιο μουσκεμένα από ότι ήταν κάτω απ’ τη βρύση. Δοκιμή δεύτερη. Δοκιμή τρίτη…

Δυο λεπτά αργότερα, με την επιδερμίδα σου να θυμίζει αρτινό πορτοκάλι και με το δέρμα σου να μυρίζει σαν φρεσκοψημένο κοτόπουλο το αποτέλεσμα δεν είναι καν άξιο αναφοράς. Ενθυμούμενη τη γιαγιά σου στο χωριό, κι αφού μια γρήγορα ματιά τριγύρω σε βεβαιώνει ότι είσαι ακόμη μόνη στις τουαλέτες, γυρνάς τη φούστα σου ανάποδα και στεγνώνεις τα ταλαιπωρημένα σου άκρα. Κανείς δεν σε είδε, κανείς δε θα το μάθει.

Βρίζεις το βλάκα που σκέφτηκε το “στεγνωτή χεριών” και με χαμόγελο ατσαλάκωτο επιστρέφεις στην αίθουσα.

Δια της υπερβολής αρκετές φορές προσπαθούμε να δείξουμε το άθλιο μιας πραγματικότητας. Έτσι και σε τούτο το κείμενο, περπατώντας σε όρια εκζήτησης, απλά έκανα μια νύξη για το πού και πού περιττό δωράκι της επιστήμης. Γιατί πώς να το κάνουμε; Η τεχνολογική πρόοδος δεν έχει πάντα το ύψος να υποστηρίξει το όνομά της.