εχάστε ότι λέγαμε για την διαχρονικότητα του καλού design την προηγούμενη εβδομάδα.
Μερικές φορές η ιστορία γράφεται από surreal, ειρωνικά, χιουμοριστικά, παιχνιδιάρικα, ανατρεπτικά -όπως θέλεις πες το- αντικείμενα.
Ακολουθούν 20 -και κάτι- κλασικά πια καθίσματα που αψηφούν τους χρυσούς κανόνες “Less is More” και “Form Follows Function”:
SiediTee, 2001
Laura Fubini, Marco Verrando & Francesco Μansueto
Ναι πολύ απλά είναι ένα σκαμπό μεταμφιεσμένο σε υπερμεγέθης μπαλάκι του Golf… Τι άλλο να πει κανείς;
Διατίθεται από την Gufram
Laura Fubini, Marco Verrando, Francesco mansueto, SiediTee,2001
Airos, 1993
Robert Wettstein & Stanislaus Kutac
Αυτό το κάθισμα αποτελείται από μια μπάλα yoga (ή pilates, ότι προτιμάτε) προσαρμοσμένη σε έναν ειδικό σκελετό από πλαστικό που την κρατάει σταθερή.
Robert Wettstein & Stanislaus Kutac, Airos, 1993
Pylon, 1991
Tom Dixon
Μπορεί ο Tom Dixon να κυριαρχεί σε κάθε έντυπο τύπου “Maison Decoration” τα τελευταία χρόνια αλλά παλαιότερα, πριν ακόμα αρχίσουν οι Κυριακάτικες εφημερίδες να τα συμπεριλαμβάνουν στην τιμή τους, σχεδίασε μεταξύ άλλων και αυτό το κάθισμα που θυμίζει “ηλεκτρικό πυλώνα” από λεπτά μεταλλικά στοιχεία κολλημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν το βάρος ενός ατόμου.
Tom Dixon, Pylon, 1991
Consumer’s Rest, 1983
Stiletto (Frank Schreiner)
Ένα ειρωνικό σχόλιο για τον καταναλωτικό κόσμο, το καροτσάκι του supermarket μεταμορφώνεται και αναβαθμίζεται από ευτελές, χρηστικό αντικείμενο σε συλλεκτική καρέκλα. Κατασκευάστηκαν μόλις 100 συλλεκτικά κομμάτια.
Stiletto (Frank Schreiner), Consumer's Rest, 1983
Tramonto a New York, 1980
Gaetano Pesce
Το ηλιοβασίλεμα πάνω από την πόλη της Νέας Υόρκης αποτυπώνεται από τον Gaetano Pesce σε έναν modular καναπέ.
Gaetano Pesce, Tramonto a New York, 1980
Chair with Sports Coat, 1978
Wendel Castle
Μία καρέκλα-γλυπτό σκαλισμένη σε μασίφ ξύλο, μαζί με ένα σακάκι να είναι ανέμελα ακουμπισμένο στην πλάτη της.
Wendel Castle, Chair with Sports Coat, 1978
Sitting Wheel, 1974
Verner Pantone
Αμφισβητώντας την μορφή και την παραδοσιακή χρήση του καθίσματος, ο Pantone για μια ακόμη φορά χρησιμοποιεί την φαντασία του για να κάνει τον χώρο που ζει πιο διασκεδαστικό.
Verner Pantone, Sitting Wheel, 1974
La Cova (η φωλιά), 1973
Paolo Ruffi
Μια πολυθρόνα φωλιά κυριολεκτικά, με μαξιλάρια σε σχήμα αυγού…
Paolo Ruffi, La Cova, 1973
Omaggio ad Andy Warhol, 1973
Studio Simon
Όπως λέει και το όνομα του, το σκαμπό είναι ένας φόρος τιμής στον Andy Warhol και την κονσέρβα Campbell’s Soup.
Studio Simon, Omaggio ad Andy Warhol, 1973
Capitello, 1971
Studio 65
Σε καθαρά Post – Modern πνεύμα το Capitello ξεγελάει το μάτι, θα περίμενε κανείς το τεράστιο κιονόκρανο να είναι μαρμάρινο, στην πραγματικότητα αποτελείται από εξαιρετικά μαλακό αφρό πολυουρεθάνης.
Διατίθεται από την Gufram
Studio 65, Capitello, 1971
Joe, 1970
Gionatan De Pas, Donato D’ Urbino & Paolo Lomazzi
Εμπνευσμένο από τα τεράστια γλυπτά του Claes Oldenburg σε σχήμα γαντιού του baseball το Joe -βλέπε Joe DiMaggio- λειτουργεί σε δεύτερη ανάγνωση σαν ένα ειρωνικό σχόλιο για τις επανεκδόσεις των iconic bauhaus επίπλων από πανάκριβο δέρμα, όπως εκείνο που χρησιμοποιείται για γάντια.
Gionatan De Pas, Donato D' Urbino, & Paolo Lomazzi, Joe, 1970
Libro, 1970
Gruppo DAM
Εμπνευσμένο όπως υπονοεί και το όνομα του από το βιβλίο, το κάθισμα αυτό αποτελείται από 10 μαξιλάρια που περιστρέφονται πάνω σε έναν κεντρικό άξονα με τον ίδιο τρόπο που γυρίζουν οι σελίδες ενός βιβλίου, δίνοντας την δυνατότητα στον χρήστη να αλλάζει την θέση και το ύψος του καθίσματος.
Gruppo DAM, Libro, 1970
Pony, 1970
Eero Aarnio
Αφού σχεδίασε μερικές από τις καρέκλες – σημεία αναφοράς της δεκαετίας του ’60, ο Aarnio εξερεύνησε φόρμες με ισχυρούς και εύκολα αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, όπως το Pony.
Eero Aarnio, Ponies, 1970
Chair Sculpture 1969 & Love Seat 1986
Allen Jones
Ο Jones σχεδίασε μια σειρά από έπιπλα, που αν και πλήρως χρηστικά, στο πνεύμα της pop art, είναι τέχνη και όχι design, επομένως γλυπτά και όχι έπιπλα. Περισσότερο γνωστά είναι εκείνα της σειράς του 1969 (how appropriate) με τις ημίγυμνες κούκλες σε ρόλο τραπεζιού, καρέκλας και ραφιού, αλλά και τα Love Seat και Odalisque από λαμιναρισμένο ξύλο που αν και όχι τόσο προκλητικά όσο τα προηγούμενα, διατηρούν έντονες σεξουαλικές αναφορές.
-
- Allen Jones, Fetish Chair, 1969
-
- Allen Jones, Fetish Chair, 1969
-
- Allen Jones, Love Seat, 1986
-
- Allen Jones, Love Seat, 1986
Bouloum, 1968
Olivier Mourgue
Το ανθρωπόμορφο ανάκλιντρο παίρνει το όνομα του από έναν παιδικό φίλο του designer, ο οποίος το έπαιρνε παντού μαζί του στα ταξίδια του, το φωτογράφιζε σε διαφορετικά μέρη και καταστάσεις, ενώ έγραφε ακόμα και μικρές ιστορίες για αυτό.
Olivier Mourgue, Bouloum, 1968
5| Pratone, 1966 – 1970
Gruppo Strum
Άλλο ένα κάθισμα που θέλει να παρακινήσει τον χρήστη να ανακαλύψει νέους τρόπου αλληλεπίδρασης μαζί του. Δεν κάθεσαι επάνω, αλλά ξαπλώνεις ανάμεσα του…
Διατίθεται από την Gufram
Gruppo Strum, Pratone, 1966 – 1970
-
- Gruppo Strum, Pratone, 1966 – 1970
-
- Gruppo Strum, Pratone, 1966 – 1970
Sella, 1957
Achille & Pier Giacomo Castiglioni
Κάτι μεταξύ ποδηλάτου/ pogo stick/ σβούρας, ένα σκαμπό που αν και σχεδιάστηκε το 1957, εξερευνώντας και εκμεταλλευόμενο τις ιδέες του Duchamp, θεωρήθηκε πολύ ριζοσπαστικό μέχρι το 1983 που βγήκε στην παραγωγή από την Zanotta.
Achille & Pier Giacomo Castiglioni, Sella, 1957
Moor, 1955
Piero Fornasetti
Περισσότερο γνωστός για τα σχέδια του σε πλακίδια και είδη σπιτιού, ο Fornasetti έχει σχεδιάσει και αρκετά φωτιστικά, αλλά και καθίσματα όπως το εικονιζόμενο.
Piero Fornasetti, Moor, 1955
Mae West Sofa, 1936 & Studio 65 Marilyn, 1972
Salvador Dali
Πως θα μπορούσε να λείπει ο iconic απόλυτα surreal καναπές του Dali εμπνευσμένος από τα χείλη της Mae West, όπως παρουσιάζεται και στο πορτραίτο της από αυτή τη λίστα;!
Salvador Dali, Mae West Sofa, 1936
Salvador Dali, Mae West Sofa, 1936
Το 1972 το Studio 65 επανασχεδιάζει ως φόρο τιμής τον καναπέ και τον ονομάζει Marilyn, ενδεχομένως με επιρροές από τις μεταξοτυπίες του Warhol. Κυκλοφορεί και σε συλλεκτική έκδοση 1.000 τεμαχίων σε μαύρο με αποσπώμενο lip ring.
διατίθεται από την Gufram
-
- Studio 65 Marilyn, 1972
-
- Studio 65 Marilyn, 1972
Chair, 1896
François – Rupert Carabin
Στο Νο 1 βρίσκεται η καρέκλα του φωτογράφου και γλύπτη François-Rupert Carabin (1862 – 1932). Τα εξαιρετικά ξυλόγλυπτα του χρησιμοποιούν το γυμνό γυναικείο σώμα σαν δομικό στοιχείο και όχι σαν διακοσμητικό μοτίβο, ενώ τείνουν στο ‘Παρακμιακό Κίνημα’ του τέλους του 19ου αιώνα.
01 François – Rupert Carabin, Chair, 1896
Σχετικά με τον Συγγραφέα
