“Αν πετάξεις μια πέτρα στην Ελλάδα όλο και κάποιον ποιητή θα πετύχει”.
Δ
εν μπορεί, όλο και κάποια από τις δύο προτάσεις θα έχει φτάσει στα αυτιά σας στο παρελθόν. Προτάσεις που μέσα στην υπερβολή τους, καταδείκνυαν μια όμορφη πραγματικότητα. Σε μιαν άλλη εποχή όμως.
Ο Έλληνας, κάποια στιγμή, αποφάσισε να γυρίσει την πλάτη του στην ποίηση. Οι λόγοι δε νομίζω πως είναι της παρούσης αλλά ούτε και το θέμα του άρθρου. Ας πούμε απλά πως συνεχόμενα και συστηματικά, πολλοί και διάφοροι, προσπάθησαν και κατάφεραν να απαξιώσουν αυτό το λογοτεχνικό είδος χαρακτηρίζοντας το δύσκολο, διανοουμενίστικο, αριστερό και χίλιες δυο άλλες μαλακίες, φτάνοντας σε περιπτώσεις που η δυναμική της σύγχρονης στιχουργίας να αποτυπώνεται ιδανικά σε κάποιο από τα τελευταία κείμενα του Peslac.
Αφού λοιπόν στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων απέμειναν μόνο ο Ελύτης (που δεν προβλέπεται να βγάλει καινούργια ποιητική συλλογή στα κοντά) και η Κική Δημουλά, ο χώρος που μετά τα ‘90s μπορούσε να αναδείξει τους καινούργιους ποιητές, ήταν η μουσική! Κι εδώ το παρελθόν ερχόταν αδυσώπητο να κατασπαράξει κάθε επίδοξο στιχουργό, μιας και είχε να αναμετρηθεί (τουλάχιστον πολλοί ειδήμονες του χώρου το έβλεπαν πάντα σαν αναμέτρηση) με ονόματα όπως ο Νίκος Γκάτσος, ο Κώστας Τριπολίτης, ο Άλκης Αλκαίος, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Μανώλης Ρασούλης κα.
Στα δικά μου μάτια και αυτιά ποτέ δεν τέθηκε θέμα σύγκρισης. Διαφορετικά τα αιτήματα της δικής τους εποχής (που πολλά από αυτά φυσικά και αντανακλώνται και στο σήμερα, γι’ αυτό άλλωστε λατρεύουμε ακόμα τα τραγούδια που έχουν ντύσει με τους στίχους τους), διαφορετικά τα σημερινά. Και αυτό γίνεται αμέσως αντιληπτό από τη θεματολογία ή ακόμα ακόμα και από τις ίδιες τις λέξεις που επιλέγουν οι σύγχρονοι στιχουργοί (οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι εκείνοι που γράφουν και τη μουσική. Το πόσο αποδυναμώνεται ένα από τα δύο –μουσική ή στίχοι- εξαιτίας αυτής της διπλής ή και τριπλής τους ιδιότητας, όταν αναλαμβάνουν και να τραγουδήσουν τα έργα τους, είναι άλλο μεγάλο θέμα).
Η
παρακάτω λίστα είναι τρομερά υποκειμενική (κι ελπίζω να μου το δώσετε να το καταλάβω από τα σχόλια σας) και είναι σίγουρο πως αφήνει απ’ έξω ονόματα που κάποιοι έχουν κλάψει ή έχουν ξανακερδίσει τη ζωή με τους στίχους τους (αλλά αν θέλω να γίνω κακός, και με τον Χατζηγιάννη και με τον Φοίβο κλαίνε πολλοί και πολλές). Ενδεικτικά αναφέρω πως σε μία διευρυμένη λίστα θα είχαν θέση ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Οδυσσέας Ιωάννου (ελπίζω να μην σταματήσεις να μου μιλάς Πρόβατε), ο Χρήστος Θηβαίος, οι αδερφοί Κατσιμίχα, ο Απόστολος Μπουλασίκης κα.
Το μοναδικό κριτήριο για τη “συμμετοχή” των στιχουργών της λίστας είναι το να έχουν γίνει γνωστοί μετά το 1990.
10. Σωκράτης Μάλαμας
Τίποτα δεν χάθηκε, ποτέ από κανέναν
Ούτε ένα αστέρι δεν ξεστράτισε ποτέ
Κανένας δεν υπέφερε για πάντα στα χαμένα
Κανείς δεν πέθανε ποτέ, ωραίε μου εαυτέ
Νομίζω πως αν δεν τον τοποθετούσα στην πρώτη δεκάδα, η κοπέλα μου (και κάτι χιλιάδες ακόμα) θα ξεψάχνιζε τα εντόσθια μου με τα δόντια της! Αλλά για να είμαι ακόμα πιο ειλικρινής, ούτε με τον εαυτό μου θα τα είχα καλά. Μπορεί η στιχουργία του Μάλαμα να είναι ανισοβαρή και πολλές φορές η άκρατη έμπνευση να δίνει τη θέση της στην έλλειψη αυτής, είναι όμως τόσο προσωπική και τόσο βιωματική που ίσως να είναι και η πιο original (sic) που έχει γράψει ποτέ Έλληνας στιχουργός.
Δεν διηγείται ιστορίες, δεν αμπελοφιλοσοφεί (όσο κι αν κάποιοι πολέμιοι του αυτό νομίζουν), μιλάει (ούτε καν τραγουδάει) σαν άνθρωπος που στέκεται ανάμεσα στον απαίδευτο και τον διανοούμενο. Δεν είναι δυνατόν να ανήκει στους πρώτους και δεν θέλει να πάει με τους δεύτερους, ποτέ δεν πίστεψε πως είναι μέρος κάποιας ελίτ, ποτέ δεν πίστεψε πως είναι αναγκαία η ύπαρξη μιας ελίτ. Προσιτός και απόμακρος συνάμα. Κι όπως οι στίχοι του, βαθιά προσωπικοί αλλά στο τέλος αφορούν τους πάντες.
9. Παντελής Δημητριάδης
Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα
Πρέπει να υψώσουμε δεόντως του ονείρου μας τη σκάλα
Γιατί η ζωή που ζούμε δεν χορταίνει με οξυγόνο
Δεν υποκλίνεται στο τίποτα, στο πρέπει και στο μόνο
Ο Δημητριάδης των Κόρε Ύδρο δεν είναι ο τρελός του χωριού, που πάνω στο παραλήρημα του λέει και κάποια πράγματα σωστά. Οι λέξεις, η λεπτή ειρωνεία, οι ενέσεις επικαιρότητας, τα inside jokes, όλα είναι άριστα μαγειρεμένα με έναν τόσο εκλεπτυσμένο και προσωπικό τρόπο που τη στιγμή που πάει να συγκρουστεί με το γελοίο κάνει ένα ποδοσφαιρικό λίκνισμα της μέσης και το αποφεύγει στην τελευταία ανάσα.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να χωνευτούν τα στιχάκια του, ίσως ξεκομμένα από τη μουσική να φαίνονται ακόμα πιο παράταιρα, η ακρόαση τους όμως ξανά και ξανά, σε φέρνουν μπροστά σε καινούργιες εικόνες, καινούργια νοήματα, καινούργιες αποκαλύψεις. Και είναι ελάχιστοι αυτοί που μπορούν να το πετύχουν τούτο.
8. B.D. Foxmoor
Αλλιώς τα θέλουμε και τα ονειρευόμαστε τα πράγματα
Γινόμαστε μολύβι, χαρτί και προσανάμματα
Με την ελπίδα ότι κάποιος αλήτης κουρασμένος
Με τη φωτιά θα νοιώσει λυτρωμένος
Αιχμηρός, στρατευμένος και κατά την προσωπική μου γνώμη ο τελευταίος και συνεπέστερος εκπρόσωπος του πολιτικού στίχου, ο κύριος Active Member (πια) δε νέρωσε ποτέ το κρασί του με όλα τα θετικά και τα αρνητικά αυτής της στάσης ζωής. Μίλησε για πράγματα που δεν μίλησε κι ούτε και πρόκειται να το κάνει ποτέ κανείς, πήρε θέση, διατήρησε αποστάσεις από πράγματα και πρόσωπα. Και δεν κατάντησε ποτέ γραφικός.
Οι στίχοι του έχουν κώδικες επικοινωνίας και είναι οι μοναδικοί στην εγχώρια “αγορά” που έχουν τρόπο να αυτοπροστατευθούν (δεν πρόκειται ποτέ ας πούμε να μπούνε στο στόμα ακροδεξιών). Κοινωνούντες οι χιλιάδες οπαδοί. Ερμηνευμένοι με σωστό ή λάθος τρόπο, αποτελούν εφαλτήριο συζητήσεων, αντιρρήσεων, αφυπνίσεων. Έξοχο από μόνο του.
7. Φοίβος Δεληβοριάς
Για πείτε αν έφτασε έστω κι ένας στη χώρα αυτή
Στη γεωγραφία που μιμήθηκε την ψυχή
Εκεί που η Εύα τρώει ελεύθερα απ’ τη μηλιά
Και πίνεται όλος ο Αχέροντας μια γουλιά
Δεν τον είδα ποτέ ως απόγονο του Σαββόπουλου. Όταν άρχισε να αποκρυσταλλώνεται η δική του γραφή, τότε φάνηκε και η πραγματική του αξία που δίσκο τον δίσκο βελτιώνεται. Και είναι ακόμα τόσο νέος. Θα έλεγα πως περισσότερο μου μοιάζει με τον ιθαγενή Tom Waits και ίσως να του άρεσε αυτό το σχόλιο. Είναι ο μοναδικός που μπορεί να πάρει τυχαία, καθημερινά περιστατικά και να τα αναγάγει σε κοσμοϊστορικά γεγονότα που αλλάζουν το σύμπαν. Παιχνιδιάρικα, ερωτικά, ποτέ μα ποτέ φτηνά, ποτέ μα ποτέ διαλέγοντας τον εύκολο τρόπο για να πει αυτό που θέλει.
Σκληρός μέσα στην ευαισθησία του, ευαίσθητος μέσα στη σκληράδα του, ο Φοίβος (ο καλός) είναι εκείνος που αν οι καινούργιοι του στίχοι δεν σε εκπλήξουν -τουλάχιστον- κάτι φαίνεται να μην πηγαίνει καλά. Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί σχεδόν ποτέ.
6. Δημήτρης Αποστολάκης
Πάρε αγέρι στα ουράνια την πνοή μας
Να κάμει όσα ονειρευτήκαμε ταξίδια
Εδώ ο άρχοντας μοιράζει μπιχλιμπίδια
Κι εμείς του δίνουμε στιγμές απ’ τη ζωή μας
Η στιχουργία του Αποστολάκη από τους Χαΐνηδες υπήρξε μια αποκάλυψη για μένα. Δεν φανταζόμουν ποτέ πως μια μουσική που δεν μπορούσα στην πρώτη μου νιότη να την πολυχωνέψω (γιατί ήμουν ΚΡΟΚ), έκρυβε στο στέρνο της την ποίηση του μυστακοφόρου “τρελού” από την Κρήτη.
Απλή αλλά ΠΟΤΕ απλοϊκή, παράφορη σαν χορός μεθυσμένου, με μυρωδιές και εικόνες που ξεκινάνε από τη μεγαλόνησο αλλά ανταμώνουν πρώτα με ολόκληρο τον κόσμο και μετά με την ψυχή σου. Μια ανομολόγητη οικειότητα υπάρχει στους στίχους του. Και πολλές φορές καταλαβαίνεις πως αυτά που ήθελες πάντα να βγάλεις από μέσα σου, υπάρχει κάποιος που τόσο όμορφα τα λέει.
5. Παντελής Ροδοστόγλου
Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
Κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απέμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
Ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ’ τα’ άστρα σου
Ο μοναδικός της λίστας και όχι μόνο, που έμεινε τόσο κοντά στο ύφος των ποιητών που λάτρεψε. Ο μπασίστας και κύριος στιχουργός των Διάφανων Κρίνων δεν δίστασε ποτέ να διατηρήσει την “βαριά” και ασήκωτη γλώσσα των μεγάλων ρομαντικών, στο δικό του απόλυτα προσωπικό ύφος. Δεν έδωσε σημασία στους κανόνες που δεν επιτρέπουν “δύσκολες” λέξεις στα τραγούδια, δεν ντράπηκε να γίνει αφόρητα ρομαντικός αλλά και δεν βρέθηκε κανένας που να τον πει δήθεν ή ψεύτικο.
Απελευθέρωσε την ελληνική γλώσσα με έναν τρόπο που βρήκε δυστυχώς μόνο αποτυχημένους μιμητές. β=Ίσως καλύτερα έτσι. Ίσως γι’ αυτό και τα Διάφανα Κρίνα να υπήρξαν one of a kind στην εγχώρια μουσική σκηνή.
4. Κωνσταντίνος Βήτα
Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
Στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι
Ο Κωνσταντίνος Βήτα υπήρξε ένας αστικός ποιητής. Ξέρω πως ο όρος είναι αδόκιμος κι ίσως περιορίζει πολύ όσα είναι στην πραγματικότητα, δεν μπορώ όμως να βγάλω από το μυαλό μου πως είναι ο μοναδικός που οι στίχοι του μπορούν να περιγράψουν τόσο λυτρωτικά τη ζωή ενός νέου που ονειρεύεται σε έναν κύκλο από πλατείες και πολυκατοικίες.
Φυσικά μεγάλωσε, φυσικά κι ωρίμασε, το ίδιο και οι στίχοι του, δεν μπόρεσα ποτέ όμως να απαγκιστρωθώ από την ήρεμη δύναμη και την ρομαντική οργή των χρόνων του στους Στέρεο Νόβα. Και νομίζω ελάχιστα πράγματα θα με συγκλονίσουν στιχουργικά όσο κάθε καινούργια λέξη από τον παρθενικό τους δίσκο και την πρώτη φορά που τον άκουσα.
3. Παύλος Παυλίδης
Στέκομαι στην άκρη του γκρεμού
και κοιτάω όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι
κι αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά
τώρα τους φωτίζει αυτό το υπέροχο αστέρι
τους κοιτάω να πλανιούνται μακριά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
Τις εικόνες που πλάθει η στιχουργία του Παυλίδη δυσκολεύομαι να τις βρω ακόμα κι αν περάσω τα σύνορα μας και ψάξω στους καλύτερους σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μια απόλυτη ικανότητα που ακόμα κι όταν κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα της μανιέρας, ξέρει τις λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιήσει για να ανοίξει πόρτες για έναν καινούργιο τόπο. Οι βροχές τον στίχων του σε κάνουν μούσκεμα, τα πουλιά πετάνε πάνω από το κεφάλι σου, οι θάλασσες βρέχουν τα πόδια σου, τα τρένα ξεκινάνε από τον σταθμό στο τέλος του δρόμου που περπατάς.
Πιστεύω ακράδαντα πως ο Παυλίδης θα μπορούσε (μπορεί;) να γίνει ένας εξαίσιος συγγραφέας αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Μέχρι τότε κάθε καινούργιος στίχος θα ανοίγει έναν καινούργιο δρόμο. Και τα παιδιά που τον διασχίζουν θα μένουν πάντα παιδιά, μάγοι θα κρύβονται στις γωνιές των δρόμων και ο έρωτας θα είναι πλασμένος από ζαχαρωτά και αρμύρα.
2. Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Τυφλός είναι κι εκείνος που κάνει ότι δεν ξέρει
πως πίνει απ’ το πηγάδι το σκοτεινό
που ότι τον κατατρώει ανάγκη το ‘χει κάνει
ή στην αυλή το κρύβει να ξεχαστεί
Θεωρώ τον Θανάση Παπακωνσταντίνου τον καλλιτέχνη που από τη στιγμή που εμφανίστηκε, βάλθηκε να εξελίσσεται βήμα βήμα, μέρα τη μέρα, και σε κάθε δουλειά να παρουσιάζει ωσάν ταχυδακτυλουργός και κάτι εντελώς καινούργιο από το καπέλο του. Το μαγείρεμα της παράδοσης, το ηλεκτρικό και το ηλεκτρονικό κομμάτι, η τζαζ, το παιχνίδισμα των ήχων… αλλά και των στίχων.
Από τα τρυφερά σκαλίσματα των πρώτων δίσκων (αλλά και την ειρωνεία του “Κακού Λύκου” ή ακόμα παλιότερα των συμμετοχών του στο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου “Διαίρεση“) στην στιβαρότητα του “Βραχνού Προφήτη” και της “Αγρύπνιας“, στη ναρκοθέτηση της προσωπικής ταυτότητας τραγούδι το τραγούδι. Με αμέτρητα ερεθίσματα, αμέτρητες πηγές, πότε ιστορίες και πότε μονολόγους, η ποίηση του είναι ένα από τα χιλιάδες πράγματα που τα συναντάμε εκεί έξω και είναι ικανά να μας οδηγήσουν στην αυτογνωσία.
1. Γιάννης Αγγελάκας
Θέλω να ζήσω όπως τα αστέρια που ξεψύχησαν
Μέσα στο φως κάποιου αφιλόξενου και μακρινού ουρανού
Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
Και με μίσησαν περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού
Να ξενυχτήσω συντροφιά με όσους θρήνησαν
Το πτώμα ενός ασήκωτου, θλιβερού γυρισμού
Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
Και με μίσησαν περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού
Ας παραμερίσουμε για λίγο την προσωπική μου προτίμηση στον συγκεκριμένο στιχουργό και καλλιτέχνη γενικότερα. Υπάρχει κανείς, εκτός από τον Μπάμπη Στόκα, που να μπορεί να πει κάποια κακή κουβέντα για τη δουλειά του ή τη στάση ζωής του; Και δεν μιλάω για το αν αρέσουν τα τραγούδια του ή η φωνή του (θεός φυλάξοι). Σκληρός, σκοτεινός αλλά και αθεράπευτα αισιόδοξος (ειδικά στην μετά-Τρύπες εποχή), φορτίζει με τόσα συναισθήματα κάθε λέξη του και κάθε πρόταση, που σχεδόν πάντα φροντίζει να παραδίδει μια καλοφτιαγμένη βόμβα στα χέρια των ακροατών.
Είναι από εκείνες τις λίγες, ελάχιστες στιγμές, που πιστεύω πως κάποια τραγούδια μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο ή να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Σχετικά με τον Συγγραφέα
Zampano
Ο λόγος που έσπρωξε τον υποφαινόμενο να ξεκινήσει την ανάγνωση λογοτεχνικών πονημάτων από την, όχι και τόσο, τρυφερή ηλικία των 11, δεν ήταν καμιά τρομερή ευφυΐα που κάποια στιγμή σε βγάζει είτε στα σκαλοπάτια της Σουηδικής Ακαδημίας είτε στο προαύλιο ενός ψυχιατρείου... καμιά φορά και στα δύο. Ουχί λοιπόν, ο μοναδικός, και ολίγον τι ντροπιαστικός λόγος, είναι πως, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα φυσιολογικά παιδιά, που έχουν έναν φανταστικό φίλο να τους κρατάει συντροφιά, να παίζουν και να μιλάνε όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος τριγύρω, ο αφηγητής του κειμένου είχε ΔΥΟ φανταστικούς φίλους που όμως προτιμούσαν να παίζουν μεταξύ τους.
Η συνέχεια υπήρξε αναπόφευκτη: Επιστημονική φαντασία, τρόμος, σκοτεινή ποίηση, mainstream λογοτεχνία, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, μεγάλοι κλασικοί, underground ποίηση, κόμιξ, αμερικάνικη λογοτεχνία, ότι πέσει στα χέρια μου. Τώρα η σταυροφορία μου έχει να κάνει με την προσπάθεια μου να πείσω τα αρσενικά παιδιά πως το να διαβάζεις λογοτεχνία δεν βλάπτει τις σχέσεις σου με το αντίθετο φύλο. Ίσα ίσα, βοηθάει πολλές φορές για να πεις την κατάλληλη ατάκα.
Πότε κυκλοφόρησε το πρώτο γραμματόσημο; Πόσα σχέδια και σχήματα υπάρχουν; Πόσο κοστίζει το πιο ακριβό στο κόσμο και ποιες ήταν οι πιο διάσημες συλλογές; Η Γεωργία μας μιλάει για την ιστορία των γραμματοσήμων!
Πόσο αγαπάς τα ψιψίνια; Στο κόμικ Cat Vs Human της ταλαντούχας Yasmine, θα δεις πολλές ιστορίες που μοιάζουν με τις δικές σου και θα γελάσεις με την crazy cat lady κουνώντας συμπονετικά το κεφάλι σου!
Το Whorehouse Blues των Motörhead, από το Inferno, είναι μια επιστροφή στις ρίζες του ροκ. Στην ηχογράφηση, ο Lemmy παίζει ακουστική κιθάρα και φυσαρμόνικα.
Το κομμάτι Chase είναι μέρος της μουσικής που έγραψε ο Moroder για το φιλμ Midnight Express του 1978. Με βάση την disco, δημιουργεί ηχοτόπια που σε ταξιδεύουν.
Ο Viktor Hertz πήρε αγαπημένους του στίχους και τους σχεδίασε σε μινιμαλιστικά pictograms, προσπαθώντας να χωρέσει ολόκληρα κομμάτια σε ένα απλό σχήμα.
Η Pauline έγινε γνωστή στην Γαλλία με το hit-άκι της Allo Le Monde. Έκτοτε κυκλοφόρησε ακόμη ένα άλμπουμ το 2012 και συνεχίζει την γλυκιά της ποπ πορεία…
Ο Πουλικάκος ήταν αυτοδίδακτος μουσικός ψυχεδελάκιας — και είναι υπεύθυνος για την αναθέρμανση της ελληνικής ροκ σκηνής. Σήμερα ακούμε το Σκόνη, Πέτρες, Λάσπη.
Η Γεωργία μας μιλά για την επιστροφή του Θάνου Ανεστόπουλου στην δισκογραφία, μέσα από τον πρώτο προσωπικό του δίσκο "Ως το τέλος" και παλεύει με τα φαντάσματα του παρελθόντος που επέστρεψαν μαζί του.
Αυτή τη φορά η Wonderland είναι... βραδινή και μας υπόσχεται λυτρωτική μελαγχολία, νοσταλγία, ήλιους, αβύσσους και δαιδαλώδη νοητικά ταξίδια μέσα από τη μουσική του "Dream is Destiny" των No Clear Mind
Οι ολοκαίνουριες μελωδίες του Κωνσταντίνο\υ Βήτα εισβάλλουν στην Wonderland και την γεμίζουν με αισιόδοξες, χαρούμενες, γλυκες μα και ρομαντικές, ηλιόλουστες διαθέσεις!
Η Γεωργία επιστρέφοντας από έναν μουσικό μαραθώνιο μας μιλάει για την δισκογραφική εταιρία Poeta Negra και μας θυμίζει τον δίσκο των αξεπέραστων 2 By Bukowski, "Drink From My Bastard Grail".
Η Γεωργία με τον Σάββα το περασμένο Σάββατο παρακολούθησαν το live των Ελλήνων Misuse και των Τεξανών This Will Destroy You και έζησαν μια βραδιά που έμοιαζε με μια μυστικιστική γιορτή της μουσικής!
Με αισιόδοξη, ανοιξιάτικη διάθεση, η Γεωργία παρουσιάζει στη Wonderland, τον πρώτο προσωπικό δίσκο του Χρήστου Λαϊνά των Ονειροπαγίδα, το "Η αγάπη θα λάμψει".
Η Γεωργία μας μιλά για την ελληνική "εναλλακτική" μουσική σκηνή, ενώ μας παρουσιάζει τον δεύτερο, ολόφρεσκο, ώριμο και εξελιγμένο δίσκο των Transistor, "Resting In The Shade Of The Family Tree".
Η Γεωργία κλείνει τις εκκρεμότητες του παρελθόντος και παρουσιάζει λίγο πριν την έλευση του δεύτερου δίσκου, το Barock της Nalyssa Green. Έναν δίσκο που επιβάλλεται να γνωρίσεις ή να θυμηθείς!
Η Γεωργία Μυριδάκη παρουσιάζει την επανεμφάνιση των Bokomolech με τον νέο τους δίσκο "Mass Vulture", μας διηγείται την ιστορία του ιστορικού συγκροτήματος και μας βάζει να ακούσουμε τα τραγούδια τους!
Ξέρεις πως γίνεται: το ένα πράγμα φέρνει το άλλο και πριν το καταλάβουμε ο Zampano μας έχει βουτήξει για τα καλά μέσα στον κόσμο του Dylan απαγγέλοντας μας τους στίχους ή καλύτερα τα μουσικά ποιήματά του!
Τα δημοτικά τραγούδια των Αποκριών , εξυμνούν το σεξ, μιλούν για μουνιά και πούτσους με αμεσότητα, ειλικρίνεια και χωρίς λογοκρισία. Η Γεωργία μας τα παρουσιάζει και μας μιλά για την ιστορία τους.
Η σκληροπυρινική πολιτική της Margaret Thatcher σχολιάστηκε και τραγουδήθηκε όσο κανενός άλλου. Η Άννα μας παρουσιάζει τα σημαντικότερα σημεία της πολιτικής αλλά και όλα τα τραγούδια τα οποία επηρρέασε
Το Beep! επιστρέφει σ' ένα από τα αγαπημένα του θέματα: τα προγράμματα μουσικής δημιουργίας στο iPhone, συνεχίζοντάς το από εκεί που είχε μείνει: από τα sequencers.
Οι Baby Trio επάνω παίρνουν σα βάση τους τη jazz και τοποθετούν επάνω της ψυχεδέλεια, progressive rock, μπλουζ στοιχεία και... scratches, δημιουργώντας ένα μεθυστικό και ιδιαίτερο χαρμάνι ήχων
Η λίστα του Zampano με τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια ever τελειώνει θεαματικά, με μια μόνο φράση: "θα έπρεπε να αντικαταστήσουμε τον εθνικό μας ύμνο με αυτό". Μάντεψε με ποιο!
Μια ανάσα πριν το τελευταίο μέρος της λίστας και όλα τα τραγούδια στις θέσεις 20-11 είναι αγαπημένα και χιλιοτραγουδισμένα που μιλάνε πλέον κατευθείαν μέσα στις ψυχές μας.
Καζαντζίδης, Βέμπο, Μπέλλου και Τσιτσάνης, Ζαμπέτας, Μούτσης. Το Όγδοο μέρος περιλαμβάνει τραγούδια που όχι μόνο όλοι οι Έλληνες έχουν τραγουδήσει, αλλά κυλάνε πλέον στο αίμα μας.
Έχοντας διανύσει την μισή διαδρομή και ανηφορίζοντας προς την κορυφή της λίστας των 100 καλύτερων ελληνικών τραγουδιών όλων των εποχών, συναντάμε ολοένα και περισσότερα τραγούδια "διαμάντια" και πασίγνωστα!
Το Παιδιά των Ελλήνων Παιδιά έχει θέση στη λίστα; Και πάλι Νταλάρας; Μήπως ο Zampano έχει αρχίσει να το χάνει; Το νήμα ξεδιπλώνεται περισσότερο στο τέταρτο μέρος της λίστας της οργής (του Σάββα)
Στο τρίτο μέρος της λίστας του, ο Zampano καταφέρνει να συνταιριάξει τον Χιώτη, τον Κραουνάκη, την Βέμπω και τους αδερφούς Κατσιμίχα, αποδεικνύοντας πως όσο προχωράει η λίστα τόσο περισσότερο έχει.
Το δεύτερο μέρος της λίστας του Zampano, περιέχει λαϊκά, ροκ, ρεμπέτικα και... πειραματικά κομμάτια που άφησαν την δική τους ιστορία στο ελληνικό πεντάγραμμο
Ο Zampano χάνεται μέσα σε δεκαετίες και μουσικά είδη και ταράσσει την ηρεμία του fridge με την τεραστίων διαστάσεων λίστα του "Τα 100 Καλύτερα Ελληνικά Τραγούδια όλων των Εποχών "
Μία από τις κλασικές αρπαχτές στην Ελλάδα είναι να παίρνουν μια διεθνή επιτυχία και να της αλλάζουν τον αδόξαστο. Ο Peslac ξερνάει πάνω σε 10 τέτοιες περιπτώσεις.
Μεχρι να διαβασω ολο το αρθρο ειχα κατασταλλαξει στην τετραδα μου
1. Αγγελακας
2. Θ. Παπακωνσταντινου
3. Socos
4. Παυλιδης
Για οποιον δεν ξερει στιχους απ’ τον Socos, συμβουλεω να ακουσει το
Αγαπητή(;)
ένα παιχνίδι είναι και καλό είναι να το βλέπουν έτσι οι πιο φανατισμένοι…:)
Απλά τυχαίνει να το παίζω (γράφω) στο fridge και να έχει πλάκα για μερικούς ακόμα που τα διαβάζουν και τα σχολιάζουν…:)
Δεν θέλω να εκβιάσω μια λίστα με παραπάνω στιχουργούς (προσπάθησα να την κάνω 20άδα) αλλά δεν μου έβγαινε…
κανένας δεν είναι άγιος (εκτός από τον Dylan…:P, ο Αλκίνοος θα ήταν μέσα στη διευρυμένη λίστα, ο Περίδης ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, παρότι ο πρώτος δίσκος μου αρέσει αρκετά…:)
Agapite (dis),
O Alkinoos einai agnos (ή αλλιώς αγνός αν σε βοηθάει) kai oxi Agios. Mporei na exw liwsei tous diskous tou sta paidika mou xronia, alla oso megalwneis, toso tin pefteis se pio ”idiorythmous” kallitexnes (see Malamas kai ta toiayta).
Anyway, diki sou einai i lista oti theleis tin kaneis kai vgazeis kai ton Peridi ap eksw, kai ton Lidaki kai to Pasxalidi (eytyxws!!) Keep on walking in your own way
xxx
p.s. http://www.youtube.com/watch?v=AhzGHuiZl0w&feature=BFa&list=WLB746A999A0F5EC88&index=4
Giati anarwtiesai gia to Lidaki? gemizei stis sunavlies.. Den eimai uper tous. Sou dinw tin enallaktiki lysi, i tin mainstream kapoiwn opadwn tou eidous. http://www.youtube.com/watch?v=4-N2gZg7xAg
Agapite,
Panta mou dimiourgeitai i aporia pws kapoios mporei na valei se logiki seira kati pou gia ti kardia thewreitai aytonohto. Einai sa na leme vale mou se seira tis pio eyxaristes sou empeiries. Ektos an leitourgeis me algorithmo…Eksairetiki prospatheia! By the way, mia simeiwsi mono. Stin pio dieurimeni lista sou , pou elpizw pws tha kaneis kapoia stigmi giati mas to xrwstas.. yparxei kai ayto http://www.youtube.com/watch?v=fmOg3ZjRrpA meta ton agno mas Alkinoo.Eis to epaneideinxxx
ΝΙΚΙΤΑΣ ΚΛΙΝΤ: Νο1 υμνος:
Φάμπρικες, οχήματα, χρήματα…Βοσκάω μες στο Ροζγουέλ, είμαι από χωριό, δεν είμαι ‘γώΤο σκάω σκέτο όμως ρε δεν πίνω από μικρός,δεν είμαι ‘δωΣτρατόπεδο όλη η χώρα, Guantanamo πρωθυπουργόΦωνάζουν τα σκυλιά σου μα δεν τα ‘χω τα όπλα εγώΑνοίγω το ψυγείο για να φύγω, να βγω και να πάρω μια ανάσα, λάσκαΈχω κι αίμα στη φάτσα, σάλτσα, Λας Βέγκας – σκυλάδικο η βάρκαΚουκαράτσα του Κάφκα, μένω σε γιάφκαΑπό ‘δω ‘ναι οι πουτάνες κι από ‘κει ‘ναι η πιάτσαΕίδες το τυρί, είδες το χαρτί μα δεν είδες τη φάκαΕίναι τίγκα η pinata, σπάσταΤα μπουζούκια βαράνε την intifada, κάφταΠαρακράτος η μάκα, κολυμπάνε στα σκατά για να φάνε τα πάνταΣκοπευτής στην ταράτσα, σουλάτσαΣκατό στην κάλτσα, για την κυράτσα και το μαλάκαΚάνε μου τράκα μια ατάκα για την ατάκα, τάχα μου τάχαΝα ‘χα μονάχα λίγο αγάπη και χρόνο και λίγα φράγκα…
εγκεκριμένη λίστα από τον οργανισμό καλού γούστου της αυτού μεγαλειότητας Αλέξανδρου Προδρόμου. όποιος δεν γουστάρει, θα καρατομηθεί με συνοπτικές διαδικασίες………
Συμφωνώ απόλυτα με τη λίστα και με τα λεγόμενά σου και σε θαυμάζω για το ότι μπορείς και βάζεις μεγάλα και σπουδαία πράγματα μέσα σε μια σειρά (!).
Δυστυχώς δεν πιστεύω σε “ήρωες”, “αγαπημένους τραγουδιστές/συνθέτες/ηθοποιούς/καλλιτέχνες”. Μπορεί να έχω θαυμάσει τον Αγγελάκα για 10 τραγούδια του, τον Παυλίδη για 8 και τον μάλαμα για 5, να έχω ερωτευτεί /κλάψει / ταυτιστεί με τους στίχους τους, αλλά το ίδιο συμβαίνει και με τους στίχους απο ένα σωρό τραγούδια άλλων στιχουργών.
Στον κόσμο μου, που δεν υπάρχουν βιβλία ηρώων, ο κάθε στίχος που μέσα του είδες τον εαυτό σου, πο μίλησε μέσα στη καρδιά σου ή που σε μάγεψε τόσο ώστε να σε έκανε να τον χαράξεις επάνω σε θρανία ή να τον γράψεις με καλλιγραφικά γράμματα σε ένα ερωτικό γράμμα, είναι περισσότερο σημαντικός απο το ποιός τον έγραψε, το πότε και το γιατί. Βλακώδες μεν, αληθινό δε.
α) ο στιχουργός Παυλίδης had his ups and downs, τουλάχιστον με τα Σπαθιά, ο ίδιος έλεγε πως στιχουργικά
ήταν αδύναμος γιατί έκανε πρώτα τη μουσική, έκτοτε λέγεται ότι έχει βελτιωθεί
στο στίχο κάνοντας μετά τη μουσική, αλλά προσωπικά τον έχω ψιλοχάσει σόλο, και ιδέα
δεν έχω. Ο «Βράχος» είναι νομίζω οι καλύτεροι στίχοι των Σπαθιών, και πολύ
καλοί στίχοι απολύτως, αλλά αυτό το «λένε πως στη χώρα που ναυάγησες,
βασιλεύουν οι μάγισσες» θα μπορούσε να τό ‘χει γράψει ο Πλιάτσικας. Πολλά
χρόνια πριν τους είχα δει, κι έπαιξαν από τον -τότε- επερχόμενο τρίτο δίσκο το «Ρομπότ»,
το οποίο ο Παύλος ανήγγειλε ως «αυτός ο τύπος μας κοιτάζει σαν κάμερα» με μια
αόριστη κίνηση του χεριού προς το κοινό, το οποίο μπερδεύτηκε και όλοι γύρισαν
να δουν πού είναι ο τύπος με την κάμερα
β) Γιάννης ρουλζ! έξοχος ερωτικός ποιητής γενικά («γιορτή»),
και ειδικά ικανός να πείσει σε υποχώρηση την υγιή δυσπιστία απέναντι σε ό,τι
αγαπουλιάρικο («ακούω την αγάπη», «για την καρδιά ενός κτήνους», δυνάμει και το
«χάρτινο τσίρκο»). Ο Μπάμπης είναι τραγική φυσιογνωμία, πληρώνει αμαρτίες
αλλονών (οι Πυξ-Λαξ πριν την πλήρη πλιατσικοποίησή τους δεν ήταν και εντελώς
για πέταμα), και μάλλον νοιώθει ότι πρέπει να καθαρίζει ο ίδιος ως ο πιο
αντρουά της παρέας.
γ) τα Κρίνα στέκουν μουσικώς πολύ άνετα, αλλά οι στίχοι
πάσχουν συχνά (δε λέω πάντα) σε καταστροφικό βαθμό από την αντίληψη ότι ποίηση=ωμά
«ευαίσθητη», έως επιδεικτικά αυτοκτονιάρικη διάθεση («κι έτσι βυθίζομαι στην
άβυσσο μ’ απόγνωση..» -τα παιδιά πονάνε, και κανείς δεν τους εξήγησε ότι ο
πόνος βουβαίνει.. προσωπικά, αισθάνομαι εξαπατημένος που στο τέλος πλακώθηκαν
αντί να αυτοκτονήσουν..) + γλώσσα και εικόνες που αναφέρονται ωμά σε ό,τι ήδη
περνάει λαϊκά για «ποίηση» («εγώ άκουγα τ’ αηδόνια κι έπινα γλυκό κρασί..»
-μπλιαχ!). C’mon guys, we
already knew that life sucks and then you die, just being comically emphatic about it don’t make you
a poet.. Η κρινίλα πάντως έχει εμπνεύσει το υπέροχο «Πριόνι»:
δ) έχω κι εγώ υποφέρει πολύ «έντεχνο», αλλά το μόνο
πραγματικά καλό καινούργιο πράγμα των τελευταίων ετών που έπεσε στην αντίληψή
μου, ο Πάνος Φορτούνας με τον «Παράξενο Κόσμο» του, πουθενά δεν παίζει (drool my payola?), η μάνα του δεν το
ξέρει, εντελώς τυχαία το βρήκα.. για το αληθές, ένα διαμαντάκι από αυτή τη
δουλειά, «βασισμένο στην πραγματική ιστορία ενός μετανάστη» (αλλά καμία σχέση
με εύκολα ψυχοπονιάρικα κλισέ):
ε) κι ένα άγνωστο οιονεί μανιφέστο αστικής ποίησης, με μια πεισματάρικα
αισιόδοξη, κάργα χρειαζούμενη ματιά στην πόλη (και άσχετο με το θέμα, απλώς
χρειαζούμενο):
στ) όχι ότι, συνολικά, δε γουστάρω Κρίνα σε φάση (αλλά δεν
κλαίω κιόλας.. φυλάω τα δάκρυα γιατί οι Πυξ-Λαξ απειλούν με επανένωση).. αλλά,
όταν ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές,
..τότε οι φωνές βγάζουνε ποδαρίλα
από τα κουρασμένα βήματα της αγάπης
που μέσα στην ιδρωμένη νύχτα βαδίζοντας
πάτησε κάτι σκατά, όπως συνηθίζεται
δεν θα κάτσω να υπερασπιστώ τα διάφανα κρίνα… άλλωστε περι ορέξεως κολοκυθόπιτα αλλά η ποίηση των βιβλίων τέτοια είναι, αυτές τις λέξεις χρησιμοποιεί… είναι λυρική, είναι σπαραξικάρδια ώρες ώρες, μεταφέρει μια τραγικότητα που δεν συναντάται σε άλλα είδη λογοτεχνίας εύκολα… αυτό γιατί όταν περνάει στο τραγούδι μας ξυνίζει τόσο δεν μπορώ να το καταλάβω… θεωρούμε πως η στιχουργική στη μουσική πρέπει να είναι πιο λαϊκή(;), εύπεπτη;
αν δεν αρέσει απλά, είναι άλλο θέμα, αλλά ότι αυτό το “δεν μου αρέσει” υπόκειται σε κανόνες δεν μπορώ να το πιστέψω ειδικά για ένα συγκρότημα που έχει το τεκμήριο της ειλικρίνειας στην μέχρι τώρα πορεία του…
“Μετά, τους είπα εκείνο με τον Τ0τό και γελάσαμε πάλι όλοι… ο Οδυσσέας, ο Μάνος, η Λίνα, ο Ισαάκ, ο τρελός ο Τριπολίτης, ο Άλκης. Βάλαμε τα χέρια στις τσέπες και βγήκαμε να περπατήσουμε στον αέρα. Πολλές βλακείες ακούσαμε πάλι σήμερα..” (Χρήστος Θηβαίος)
auto to 5 exw vare8ei na to sxoliazw sti zwi mou opote to paravlepw, alla auto to 9…ma to 9!
“Θέλω να μπω μες στο πλυντήριο
και με τα ρούχα να γυρίσω,
να γυρίσω, να γυρίσω,
να χαθώ εκεί, να σβήσω”
wtf?
kai gia na min ginomai kakos, apla ola 8a mporousan na apofeux8oun an o titlos tou ar8rou itan “oi 10 agapimenoi” kai oxi “oi 10 kalyteroi” ellines stixourgoi…
Σαν στιχους ισως ειναι καλυτεροι οι Active Member, αλλα σαν συνολο δεν μ’αρεσαν ποτε… Το Η πολις εαλω εχει αρκετη φαντασια και στιχουργικο ταλεντο, κατα τη γνωμη μου … Και ψιλοασχετο-σχετικο, σαν σκιλλς οι TXC ηταν ετη μπροστα απο ΑΜ..
Οσο για Ωχρα ναι,ειναι κατηγορια απο μονη τους, δεν τους συγκρινω με txc η ΑΜ ;) Αν και απο μουσικα ακουσματα εχω πολυ ποικιλομορφο (αλλα κ εκλεκτικο) γουστο, πχ μπορει να ακουω Ωχρα Σπειροχαιτη αλλα ακουω και goa trance ξερω γω..
Γιατι B.D.Foxmoor Και οχι Terror-X-Crew? Επισης ο Θανασης καλος (αν και το τελευταιο δεν μαρεσε καθολου) αν και οn a sidenote, παρολο το ‘αντιδραστικο’ προφιλ που εχει κατα καιρους, επαιζε σε μαγαζια που το μπουκαλι εκανε 160 ευρω… Πανω σε αυτο κ στη συνεργασια με τον σαββοπουλο του τα ειχανε χωσει οι Ωχρα Σπειροχαιτη (και με το δικιο τους).
Γιατί όχι TCX;
Γιατί παρόλο που μου άρεσαν αρκετά οι “μουσικές” τους διαφωνώ κάθετα, οριζόντια και διαγώνια με τα πιστεύω τους… και γιατί στιχουργικά στερούνται φαντασίας, λεκτικής και όχι μόνο….Άσε που με σοκάρει άνθρωπος που ακούει Ωχρά Σπειροχαίτη να προβληματίζεται γιατί Active member και όχι TXC…Η συζήτηση περί αντιδραστικού προφίλ για τον Παπακωνσταντίνου είναι τεράστια συζήτηση (και για τον οποιονδήποτε καλλιτέχνη εξάλλου)… αν ελαφρά την καρδία θες να τα χώσεις σε κάποιον για κάτι, μέχρι και για τη μητέρα Τερέζα βρίσκεις ατασθαλείες./
Συγχαρητήρια φίλε μου για την επιλογή της λίστας σου αν και δεν συμφωνώ απόλυτα με την σειρά που έχεις τοποθετήσει αυτους τους τεράστιους μουσικο-ποιητές, απλά για να είσαι αντικειμενικός και για να μην υπάρχουν παράπονα, θα μπορούσες να έχεις αναφέρει απλώς πως η συγκεκριμένη λίστα ειναι ενα μικρό δείγμα για το πόσους μεγάλους ποιητές έχουμε στην Ελλάδα (και δεν μιλάς για Καρβέλες και Φοίβους ΦΥΣΙΚΆ) τώρα όσο για την σειρά με την οποία τοποθετούνται τα ονόματά τους είναι καθάρα υποκειμενική για τον κάθε ένα, για παράδειγμα εγω σε αυτή την δεκάδα θα έβαζα νούμερο 1 τον Παντελή Ροδοστόγλου! Και πάλι μπράβο σου που έκανες έστω και αναφορά σε αυτούς τους μικρούς Έλληνες Θεούς!!!!!!
μικρούς έλληνες θεούς!!!
πρέπει να σου αρέσουν πολύ οι στίχοι τους…:)
Η σειρά είναι αυτό που έχει τη λιγότερη σημασία, και η λίστα -δυστυχώς- δεν είναι καθόλου μικρό δείγμα… η προσπάθεια μου ήταν να γίνει “οι 20 καλύτεροι” αλλά δεν μπόρεσα να πάω πέρα από το 15… οπότε δεν ξέρω αν, στον τομέα του τραγουδιού, έχουμε τόοοσους πολλούς ποιητές.
Αλλά και αυτή η άποψη, υποκειμενική είναι…:)
Σκεφτόμουν τυχαία τον Αγγελάκα τις προάλλες και διαπίστωσα πόσο περισσότερο μου ταίριαζε στις/στους Τρύπες. Δε με χαλάει τώρα και δεν ξέρω αν περνάω φάση νοσταλγίας (ειδικά όταν κοιτάζω τη μπυροκοιλιά μου) αλλά κάτι μου λείπει σήμερα απ’ αυτόν, κάτι χάνει για να μου δώσει το kick…
Θα συμφωνήσω για Lost Bodies και ο Στόκος να πάει σε κανά σκυλάδικο και να μη μας τα σκοτίζει γιατί ο καφές μου έχει κρυώσει και είμαι παρμένος.
Θα προτείνω και τον Φάμελο που, αν και (πολύ) πιο mainstream, το έχει άσχημα το αγόρι. Και είναι και sleazy/glam.
Γιατί λέτε ο Γιάννης Αγγελάκας μιλάει συχνά τόσο απαξιωτικά
για τους Πυξ Λαξ;
Μ.Σ. Δεν ξέρω γιατί βγάζει αυτή την καψούρα μαζί μας, πρέπει να
είναι καψούρης τρελά! Αυτό το αγόρι πρέπει σίγουρα να είναι ερωτευμένο με
κάποιον από μας. Θα του έλεγα να φανερώσει κάποια στιγμή τον έρωτα του και
μπορεί να γίνει και θέμα, καθ’ ότι σήμερα υπάρχει κι η Τήλος στη μέση! Πρόκειται
για γκομενική συμπεριφορά κακιάς κουλτούρας που λέμε!
Μπάμπης Στόκας, Πλιάτσικας και Πυξ Λαξ… Η ντεμέκ κουλτουροψαγμενοκλάψα τους θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις μνήμες μας… Όσες γκόμενες μεγάλωσαν με τη μουσική τους ακόμα χαρακώνονται κρυφά στο μπάνιο τους…
Ουάου, θα μπορούσε να είναι και τίτλος άλμπουμ τους αυτός.
Λατρεμένοι Χαίνηδες, τους έχω δει μια φορά από κοντά. Τα έδωσαν όλα. Η μουσική τους είναι από άλλο σύμπαν.
Πόσο έχω κλάψει, και πόσο κλαίω ακόμα με τα Διάφανα Κρίνα….απόκοσμα και σαγηνευτικά.
Ο Αγγελάκας είναι εξαιρετικά εύστροφος και λιγάκι σαλεμένος, και το τελευταίο το λέω με την θετικότερη έννοια. Εύχομαι να μη σταματήσει ποτέ να γράφει και να τραγουδάει.
Αυτό το κείμενο το λάτρεψα γιατί μου θύμησε πάαααρα πολλά τραγούδια και αμέτρητες φωνές που αγαπώ και που με τη συντροφιά τους έφτασα ως εδώ και συνεχίζω να μεγαλώνω. Με συγκίνησες πολύ, σ’ευχαριστώ. Πάω να ακούσω τη λευκή καταιγία, βρέχει σήμερα….
Γιατί τα πρώτα σχόλια πρέπει να είναι πάντα των καθυστερημένων;;
(λόγοι ευγενείας δεν μου επιτρέπουν Giorgo να σε συμπεριλάβω στους αποδέκτες του παραπάνω σχολίου…:)
Σοβαρά μιλάω. Παρουσιάζεις 2-3 στιχουργικά ρεύματα όλα κι όλα (πρόσεξε: στιχουργικά, όχι μουσικά) και πέφτεις κι εσύ στη παγίδα του “αυτά γουστάρει ο λαός, ξεμπερδέψαμε”. Θεωρείς πως στίχοι όπως οι παρακάτω δεν αξίζουν αναφορά επειδή είναι διαφορετική η γραφή;
Να’μαι, έρχομαι, ήρθα, εδώ είμαι, Χριστέ μου επιτέλους να’μαι, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ όπου πάντα τα όνειρα μου αισθάνονταν, γνώριζαν, γεννιούνταν, φώλιαζαν.
Σε αυτά τα χωράφια, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ. Εμείς, εγώ, εμείς, εμείς, εμείς, εμείς, να περνάμε μέσα από τοίχους, χόρτα, δένδρα. Να κυλιστούμε, να εκτιναχτούμε χωρίς βαρύτητα. Να παίζουμε και να γελάμε, να γελάμε, να γελάμε.
Ότι είχαμε θεωρήσει “ήλιος” φαντάζουν αδύναμες λάμπες σε μουντό τοπίο από παροπλισμένες χίμαιρες.
Εδώ το φως λούζει, διαπερνά.
Κάθαρση, έκσταση, διάχυση, εκτίναξη, περιδίνηση, διάθλαση.
Ο καθένας με τις αγάπες του και ο τρελός μονάχος …
(δεν θα πω ψέματα πως δεν μου αρέσει η παράνοια των Lost Bodies… αλλά μέχρι εκεί)
και ποια ακριβώς γουστάρει ο κόσμος; τους Κόρε Ύδρο και τους Χαΐνηδες;
Αν ήταν έτσι θα ξεκινούσα τη λίστα μου με τον Ισαάκ Σούση…:)
Έλα τώρα, περίμενα κάτι καλύτερο από αυτό: ναι, οι Κόρε Ύδρο είναι τα indie darlings της ελληνικής σκηνής (κάποια σοβαρή αντίρρηση επ’ αυτού;) και οι Χαΐνηδες μόνο άγνωστοι δεν είναι… Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θέλω να μειώσω την αξία τους, έτσι;
Ακόμη κι εκεί που πας να ξεφύγεις από τα “κοινά” (βλέπε προς B.D. και hip hop μεριά ή προς alt και Κόρε.Ύδρο.) πάλι παρουσιάζεις τα ήδη γνωστά — και όχι κατ’ ανάγκη τα καλύτερα. Εδώ παίζει πολύ ρόλο και το τι θεωρείς καλό στίχο: εξετάζεις την “ποιητική” του αρτιότητα; Τη σχέση του με τη μουσική; Το πόσα συναισθήματα και σκέψεις μπορεί να φέρει στον ακροατή;
Για παράδειγμα, μιλώντας για hip hop, γιατί οι στίχοι του B.D. Foxmoor είναι πιο αξιόλογοι από αντίστοιχους των F.F.C., των ΝΕΒΜΑ ή ακόμη και των Βόρεια Αστέρια; Επειδή “αυτοπροστατεύονται”; Στους καλοξυρισμένους και τριπλολαδωμένους όρχεις μας κι αν το κάνουν! Επειδή ίσως -για να το θέσω ευγενικά- είναι πιο κοντά στην κλασσική εντεχνοροκάδικη φόρμα και θεματολογία, with a twist; Ίσως είπα; Μπίνγκο!
” Όταν ήμουνα μικρούλης και έλειπε ο θείος Ρούλης / μου δινες φιλιά στο στόμα
και εγώ λέρωνα το στρώμα / Σέξι θεία Λόλα τις νύχτες δεν μπορώ να
κοιμηθώ / σέξι θεία Λόλα σ’αγαπώ “
Μεχρι να διαβασω ολο το αρθρο ειχα κατασταλλαξει στην τετραδα μου
1. Αγγελακας
2. Θ. Παπακωνσταντινου
3. Socos
4. Παυλιδης
Για οποιον δεν ξερει στιχους απ’ τον Socos, συμβουλεω να ακουσει το
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
1 
0
Party
http://www.youtube.com/watch?v=RmW7sO6Q_Jc
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
1 
0
Αγαπητή(;)
ένα παιχνίδι είναι και καλό είναι να το βλέπουν έτσι οι πιο φανατισμένοι…:)
Απλά τυχαίνει να το παίζω (γράφω) στο fridge και να έχει πλάκα για μερικούς ακόμα που τα διαβάζουν και τα σχολιάζουν…:)
Δεν θέλω να εκβιάσω μια λίστα με παραπάνω στιχουργούς (προσπάθησα να την κάνω 20άδα) αλλά δεν μου έβγαινε…
κανένας δεν είναι άγιος (εκτός από τον Dylan…:P, ο Αλκίνοος θα ήταν μέσα στη διευρυμένη λίστα, ο Περίδης ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, παρότι ο πρώτος δίσκος μου αρέσει αρκετά…:)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Agapite (dis),
O Alkinoos einai agnos (ή αλλιώς αγνός αν σε βοηθάει) kai oxi Agios. Mporei na exw liwsei tous diskous tou sta paidika mou xronia, alla oso megalwneis, toso tin pefteis se pio ”idiorythmous” kallitexnes (see Malamas kai ta toiayta).
Anyway, diki sou einai i lista oti theleis tin kaneis kai vgazeis kai ton Peridi ap eksw, kai ton Lidaki kai to Pasxalidi (eytyxws!!) Keep on walking in your own way
xxx
p.s. http://www.youtube.com/watch?v=AhzGHuiZl0w&feature=BFa&list=WLB746A999A0F5EC88&index=4
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
blame greeklish για το αγνός…:)
Λιδάκης;;; Λιδάκης;;; ΛΙΔΑΚΗΣ;;;;
I’ll do… thank u….:)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Giati anarwtiesai gia to Lidaki? gemizei stis sunavlies.. Den eimai uper tous. Sou dinw tin enallaktiki lysi, i tin mainstream kapoiwn opadwn tou eidous.
http://www.youtube.com/watch?v=4-N2gZg7xAg
xxx
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Agapite,
Panta mou dimiourgeitai i aporia pws kapoios mporei na valei se logiki seira kati pou gia ti kardia thewreitai aytonohto. Einai sa na leme vale mou se seira tis pio eyxaristes sou empeiries. Ektos an leitourgeis me algorithmo…Eksairetiki prospatheia! By the way, mia simeiwsi mono. Stin pio dieurimeni lista sou , pou elpizw pws tha kaneis kapoia stigmi giati mas to xrwstas.. yparxei kai ayto http://www.youtube.com/watch?v=fmOg3ZjRrpA meta ton agno mas Alkinoo.Eis to epaneideinxxx
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
ΝΙΚΙΤΑΣ ΚΛΙΝΤ: Νο1 υμνος:
Φάμπρικες, οχήματα, χρήματα…Βοσκάω μες στο Ροζγουέλ, είμαι από χωριό, δεν είμαι ‘γώΤο σκάω σκέτο όμως ρε δεν πίνω από μικρός,δεν είμαι ‘δωΣτρατόπεδο όλη η χώρα, Guantanamo πρωθυπουργόΦωνάζουν τα σκυλιά σου μα δεν τα ‘χω τα όπλα εγώΑνοίγω το ψυγείο για να φύγω, να βγω και να πάρω μια ανάσα, λάσκαΈχω κι αίμα στη φάτσα, σάλτσα, Λας Βέγκας – σκυλάδικο η βάρκαΚουκαράτσα του Κάφκα, μένω σε γιάφκαΑπό ‘δω ‘ναι οι πουτάνες κι από ‘κει ‘ναι η πιάτσαΕίδες το τυρί, είδες το χαρτί μα δεν είδες τη φάκαΕίναι τίγκα η pinata, σπάσταΤα μπουζούκια βαράνε την intifada, κάφταΠαρακράτος η μάκα, κολυμπάνε στα σκατά για να φάνε τα πάνταΣκοπευτής στην ταράτσα, σουλάτσαΣκατό στην κάλτσα, για την κυράτσα και το μαλάκαΚάνε μου τράκα μια ατάκα για την ατάκα, τάχα μου τάχαΝα ‘χα μονάχα λίγο αγάπη και χρόνο και λίγα φράγκα…
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
εγκεκριμένη λίστα από τον οργανισμό καλού γούστου της αυτού μεγαλειότητας Αλέξανδρου Προδρόμου. όποιος δεν γουστάρει, θα καρατομηθεί με συνοπτικές διαδικασίες………
(βουλοκέρι/σφραγιδοδαχτυλίδι)
α.
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
τώρα μπορώ να πω πως δεν χρειάζονται άλλα σχόλια για τη λίστα…:)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Συμφωνώ απόλυτα με τη λίστα και με τα λεγόμενά σου και σε θαυμάζω για το ότι μπορείς και βάζεις μεγάλα και σπουδαία πράγματα μέσα σε μια σειρά (!).
Δυστυχώς δεν πιστεύω σε “ήρωες”, “αγαπημένους τραγουδιστές/συνθέτες/ηθοποιούς/καλλιτέχνες”. Μπορεί να έχω θαυμάσει τον Αγγελάκα για 10 τραγούδια του, τον Παυλίδη για 8 και τον μάλαμα για 5, να έχω ερωτευτεί /κλάψει / ταυτιστεί με τους στίχους τους, αλλά το ίδιο συμβαίνει και με τους στίχους απο ένα σωρό τραγούδια άλλων στιχουργών.
Στον κόσμο μου, που δεν υπάρχουν βιβλία ηρώων, ο κάθε στίχος που μέσα του είδες τον εαυτό σου, πο μίλησε μέσα στη καρδιά σου ή που σε μάγεψε τόσο ώστε να σε έκανε να τον χαράξεις επάνω σε θρανία ή να τον γράψεις με καλλιγραφικά γράμματα σε ένα ερωτικό γράμμα, είναι περισσότερο σημαντικός απο το ποιός τον έγραψε, το πότε και το γιατί. Βλακώδες μεν, αληθινό δε.
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
some related or less facts:
α) ο στιχουργός Παυλίδης had his ups and downs, τουλάχιστον με τα Σπαθιά, ο ίδιος έλεγε πως στιχουργικά
ήταν αδύναμος γιατί έκανε πρώτα τη μουσική, έκτοτε λέγεται ότι έχει βελτιωθεί
στο στίχο κάνοντας μετά τη μουσική, αλλά προσωπικά τον έχω ψιλοχάσει σόλο, και ιδέα
δεν έχω. Ο «Βράχος» είναι νομίζω οι καλύτεροι στίχοι των Σπαθιών, και πολύ
καλοί στίχοι απολύτως, αλλά αυτό το «λένε πως στη χώρα που ναυάγησες,
βασιλεύουν οι μάγισσες» θα μπορούσε να τό ‘χει γράψει ο Πλιάτσικας. Πολλά
χρόνια πριν τους είχα δει, κι έπαιξαν από τον -τότε- επερχόμενο τρίτο δίσκο το «Ρομπότ»,
το οποίο ο Παύλος ανήγγειλε ως «αυτός ο τύπος μας κοιτάζει σαν κάμερα» με μια
αόριστη κίνηση του χεριού προς το κοινό, το οποίο μπερδεύτηκε και όλοι γύρισαν
να δουν πού είναι ο τύπος με την κάμερα
β) Γιάννης ρουλζ! έξοχος ερωτικός ποιητής γενικά («γιορτή»),
και ειδικά ικανός να πείσει σε υποχώρηση την υγιή δυσπιστία απέναντι σε ό,τι
αγαπουλιάρικο («ακούω την αγάπη», «για την καρδιά ενός κτήνους», δυνάμει και το
«χάρτινο τσίρκο»). Ο Μπάμπης είναι τραγική φυσιογνωμία, πληρώνει αμαρτίες
αλλονών (οι Πυξ-Λαξ πριν την πλήρη πλιατσικοποίησή τους δεν ήταν και εντελώς
για πέταμα), και μάλλον νοιώθει ότι πρέπει να καθαρίζει ο ίδιος ως ο πιο
αντρουά της παρέας.
γ) τα Κρίνα στέκουν μουσικώς πολύ άνετα, αλλά οι στίχοι
πάσχουν συχνά (δε λέω πάντα) σε καταστροφικό βαθμό από την αντίληψη ότι ποίηση=ωμά
«ευαίσθητη», έως επιδεικτικά αυτοκτονιάρικη διάθεση («κι έτσι βυθίζομαι στην
άβυσσο μ’ απόγνωση..» -τα παιδιά πονάνε, και κανείς δεν τους εξήγησε ότι ο
πόνος βουβαίνει.. προσωπικά, αισθάνομαι εξαπατημένος που στο τέλος πλακώθηκαν
αντί να αυτοκτονήσουν..) + γλώσσα και εικόνες που αναφέρονται ωμά σε ό,τι ήδη
περνάει λαϊκά για «ποίηση» («εγώ άκουγα τ’ αηδόνια κι έπινα γλυκό κρασί..»
-μπλιαχ!). C’mon guys, we
already knew that life sucks and then you die, just being comically emphatic about it don’t make you
a poet.. Η κρινίλα πάντως έχει εμπνεύσει το υπέροχο «Πριόνι»:
http://www.youtube.com/watch?v=iBAAdAlbbYc&feature=related
: )
δ) έχω κι εγώ υποφέρει πολύ «έντεχνο», αλλά το μόνο
πραγματικά καλό καινούργιο πράγμα των τελευταίων ετών που έπεσε στην αντίληψή
μου, ο Πάνος Φορτούνας με τον «Παράξενο Κόσμο» του, πουθενά δεν παίζει (drool my payola?), η μάνα του δεν το
ξέρει, εντελώς τυχαία το βρήκα.. για το αληθές, ένα διαμαντάκι από αυτή τη
δουλειά, «βασισμένο στην πραγματική ιστορία ενός μετανάστη» (αλλά καμία σχέση
με εύκολα ψυχοπονιάρικα κλισέ):
http://www.esnips.com/doc/8870d62b-e858-416a-99de-a1080573b75d/Jerry-Ougen—%CE%A0%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%A6%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CF%82
ε) κι ένα άγνωστο οιονεί μανιφέστο αστικής ποίησης, με μια πεισματάρικα
αισιόδοξη, κάργα χρειαζούμενη ματιά στην πόλη (και άσχετο με το θέμα, απλώς
χρειαζούμενο):
http://www.youtube.com/watch?v=Br940d3Pk48
στ) όχι ότι, συνολικά, δε γουστάρω Κρίνα σε φάση (αλλά δεν
κλαίω κιόλας.. φυλάω τα δάκρυα γιατί οι Πυξ-Λαξ απειλούν με επανένωση).. αλλά,
όταν ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές,
..τότε οι φωνές βγάζουνε ποδαρίλα
από τα κουρασμένα βήματα της αγάπης
που μέσα στην ιδρωμένη νύχτα βαδίζοντας
πάτησε κάτι σκατά, όπως συνηθίζεται
(νομίζω προστίθεμαι στους ποιητές, άνετα όμως;)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
1 
0
e?
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
δεν θα κάτσω να υπερασπιστώ τα διάφανα κρίνα… άλλωστε περι ορέξεως κολοκυθόπιτα αλλά η ποίηση των βιβλίων τέτοια είναι, αυτές τις λέξεις χρησιμοποιεί… είναι λυρική, είναι σπαραξικάρδια ώρες ώρες, μεταφέρει μια τραγικότητα που δεν συναντάται σε άλλα είδη λογοτεχνίας εύκολα… αυτό γιατί όταν περνάει στο τραγούδι μας ξυνίζει τόσο δεν μπορώ να το καταλάβω… θεωρούμε πως η στιχουργική στη μουσική πρέπει να είναι πιο λαϊκή(;), εύπεπτη;
αν δεν αρέσει απλά, είναι άλλο θέμα, αλλά ότι αυτό το “δεν μου αρέσει” υπόκειται σε κανόνες δεν μπορώ να το πιστέψω ειδικά για ένα συγκρότημα που έχει το τεκμήριο της ειλικρίνειας στην μέχρι τώρα πορεία του…
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
1
Όχι. Δεν προστίθεσαι. Ούτε για πλάκα. Κυρίως ούτε για πλάκα.
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Γεια σας.
Δε θα κάτσω πολύ, απλά πέρασα να ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ ΤΑΠΕΙΝΑ το Νο 1 και φεύγω.
Αντίο!
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
2 
0
καλά θα κάνεις και γεια σου…:)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
“Μετά, τους είπα εκείνο με τον Τ0τό και γελάσαμε πάλι όλοι… ο Οδυσσέας, ο Μάνος, η Λίνα, ο Ισαάκ, ο τρελός ο Τριπολίτης, ο Άλκης. Βάλαμε τα χέρια στις τσέπες και βγήκαμε να περπατήσουμε στον αέρα. Πολλές βλακείες ακούσαμε πάλι σήμερα..” (Χρήστος Θηβαίος)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
εσύ έλεγες πως δεν θα μιλήσεις… και αφού το έκανες, αυτό βρήκες να πεις;
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
auto to 5 exw vare8ei na to sxoliazw sti zwi mou opote to paravlepw, alla auto to 9…ma to 9!
“Θέλω να μπω μες στο πλυντήριο
και με τα ρούχα να γυρίσω,
να γυρίσω, να γυρίσω,
να χαθώ εκεί, να σβήσω”
wtf?
kai gia na min ginomai kakos, apla ola 8a mporousan na apofeux8oun an o titlos tou ar8rou itan “oi 10 agapimenoi” kai oxi “oi 10 kalyteroi” ellines stixourgoi…
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
κι εγώ όμως για να γίνω προβοκάτορας έπρεπε να βάλω αυτό το… καλύτεροι…:)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Σαν στιχους ισως ειναι καλυτεροι οι Active Member, αλλα σαν συνολο δεν μ’αρεσαν ποτε… Το Η πολις εαλω εχει αρκετη φαντασια και στιχουργικο ταλεντο, κατα τη γνωμη μου … Και ψιλοασχετο-σχετικο, σαν σκιλλς οι TXC ηταν ετη μπροστα απο ΑΜ..
Οσο για Ωχρα ναι,ειναι κατηγορια απο μονη τους, δεν τους συγκρινω με txc η ΑΜ ;) Αν και απο μουσικα ακουσματα εχω πολυ ποικιλομορφο (αλλα κ εκλεκτικο) γουστο, πχ μπορει να ακουω Ωχρα Σπειροχαιτη αλλα ακουω και goa trance ξερω γω..
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Γιατι B.D.Foxmoor Και οχι Terror-X-Crew? Επισης ο Θανασης καλος (αν και το τελευταιο δεν μαρεσε καθολου) αν και οn a sidenote, παρολο το ‘αντιδραστικο’ προφιλ που εχει κατα καιρους, επαιζε σε μαγαζια που το μπουκαλι εκανε 160 ευρω… Πανω σε αυτο κ στη συνεργασια με τον σαββοπουλο του τα ειχανε χωσει οι Ωχρα Σπειροχαιτη (και με το δικιο τους).
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Γιατί όχι TCX;
Γιατί παρόλο που μου άρεσαν αρκετά οι “μουσικές” τους διαφωνώ κάθετα, οριζόντια και διαγώνια με τα πιστεύω τους… και γιατί στιχουργικά στερούνται φαντασίας, λεκτικής και όχι μόνο….Άσε που με σοκάρει άνθρωπος που ακούει Ωχρά Σπειροχαίτη να προβληματίζεται γιατί Active member και όχι TXC…Η συζήτηση περί αντιδραστικού προφίλ για τον Παπακωνσταντίνου είναι τεράστια συζήτηση (και για τον οποιονδήποτε καλλιτέχνη εξάλλου)… αν ελαφρά την καρδία θες να τα χώσεις σε κάποιον για κάτι, μέχρι και για τη μητέρα Τερέζα βρίσκεις ατασθαλείες./
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Συγχαρητήρια φίλε μου για την επιλογή της λίστας σου αν και δεν συμφωνώ απόλυτα με την σειρά που έχεις τοποθετήσει αυτους τους τεράστιους μουσικο-ποιητές, απλά για να είσαι αντικειμενικός και για να μην υπάρχουν παράπονα, θα μπορούσες να έχεις αναφέρει απλώς πως η συγκεκριμένη λίστα ειναι ενα μικρό δείγμα για το πόσους μεγάλους ποιητές έχουμε στην Ελλάδα (και δεν μιλάς για Καρβέλες και Φοίβους ΦΥΣΙΚΆ) τώρα όσο για την σειρά με την οποία τοποθετούνται τα ονόματά τους είναι καθάρα υποκειμενική για τον κάθε ένα, για παράδειγμα εγω σε αυτή την δεκάδα θα έβαζα νούμερο 1 τον Παντελή Ροδοστόγλου! Και πάλι μπράβο σου που έκανες έστω και αναφορά σε αυτούς τους μικρούς Έλληνες Θεούς!!!!!!
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
μικρούς έλληνες θεούς!!!
πρέπει να σου αρέσουν πολύ οι στίχοι τους…:)
Η σειρά είναι αυτό που έχει τη λιγότερη σημασία, και η λίστα -δυστυχώς- δεν είναι καθόλου μικρό δείγμα… η προσπάθεια μου ήταν να γίνει “οι 20 καλύτεροι” αλλά δεν μπόρεσα να πάω πέρα από το 15… οπότε δεν ξέρω αν, στον τομέα του τραγουδιού, έχουμε τόοοσους πολλούς ποιητές.
Αλλά και αυτή η άποψη, υποκειμενική είναι…:)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Σκεφτόμουν τυχαία τον Αγγελάκα τις προάλλες και διαπίστωσα πόσο περισσότερο μου ταίριαζε στις/στους Τρύπες. Δε με χαλάει τώρα και δεν ξέρω αν περνάω φάση νοσταλγίας (ειδικά όταν κοιτάζω τη μπυροκοιλιά μου) αλλά κάτι μου λείπει σήμερα απ’ αυτόν, κάτι χάνει για να μου δώσει το kick…
Θα συμφωνήσω για Lost Bodies και ο Στόκος να πάει σε κανά σκυλάδικο και να μη μας τα σκοτίζει γιατί ο καφές μου έχει κρυώσει και είμαι παρμένος.
Θα προτείνω και τον Φάμελο που, αν και (πολύ) πιο mainstream, το έχει άσχημα το αγόρι. Και είναι και sleazy/glam.
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Ο Φάμελος θα ήταν σε μια μεγαλύτερη λίστα…
αν και, προσωπική άποψη τελείως, δεν τον βρίσκω ειλικρινή στους στίχους του…
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, οπότε…
Πιστεύω ότι θα συμφωνήσουμε ότι γράφει στίχους πάντως. Σπάνιο σήμερα.
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Απ’το Δίφωνο:
Γιατί λέτε ο Γιάννης Αγγελάκας μιλάει συχνά τόσο απαξιωτικά
για τους Πυξ Λαξ;
Μ.Σ. Δεν ξέρω γιατί βγάζει αυτή την καψούρα μαζί μας, πρέπει να
είναι καψούρης τρελά! Αυτό το αγόρι πρέπει σίγουρα να είναι ερωτευμένο με
κάποιον από μας. Θα του έλεγα να φανερώσει κάποια στιγμή τον έρωτα του και
μπορεί να γίνει και θέμα, καθ’ ότι σήμερα υπάρχει κι η Τήλος στη μέση! Πρόκειται
για γκομενική συμπεριφορά κακιάς κουλτούρας που λέμε!
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Μπάμπης Στόκας, Πλιάτσικας και Πυξ Λαξ… Η ντεμέκ κουλτουροψαγμενοκλάψα τους θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις μνήμες μας… Όσες γκόμενες μεγάλωσαν με τη μουσική τους ακόμα χαρακώνονται κρυφά στο μπάνιο τους…
Ουάου, θα μπορούσε να είναι και τίτλος άλμπουμ τους αυτός.
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
1 
0
wishfull thinking Mr. Stoka…
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Tί είπε ο Στόκας? Τί?
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Λατρεμένοι Χαίνηδες, τους έχω δει μια φορά από κοντά. Τα έδωσαν όλα. Η μουσική τους είναι από άλλο σύμπαν.
Πόσο έχω κλάψει, και πόσο κλαίω ακόμα με τα Διάφανα Κρίνα….απόκοσμα και σαγηνευτικά.
Ο Αγγελάκας είναι εξαιρετικά εύστροφος και λιγάκι σαλεμένος, και το τελευταίο το λέω με την θετικότερη έννοια. Εύχομαι να μη σταματήσει ποτέ να γράφει και να τραγουδάει.
Αυτό το κείμενο το λάτρεψα γιατί μου θύμησε πάαααρα πολλά τραγούδια και αμέτρητες φωνές που αγαπώ και που με τη συντροφιά τους έφτασα ως εδώ και συνεχίζω να μεγαλώνω. Με συγκίνησες πολύ, σ’ευχαριστώ. Πάω να ακούσω τη λευκή καταιγία, βρέχει σήμερα….
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
1 
0
Γιατί τα πρώτα σχόλια πρέπει να είναι πάντα των καθυστερημένων;;
(λόγοι ευγενείας δεν μου επιτρέπουν Giorgo να σε συμπεριλάβω στους αποδέκτες του παραπάνω σχολίου…:)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Σοβαρά μιλάω. Παρουσιάζεις 2-3 στιχουργικά ρεύματα όλα κι όλα (πρόσεξε: στιχουργικά, όχι μουσικά) και πέφτεις κι εσύ στη παγίδα του “αυτά γουστάρει ο λαός, ξεμπερδέψαμε”. Θεωρείς πως στίχοι όπως οι παρακάτω δεν αξίζουν αναφορά επειδή είναι διαφορετική η γραφή;
Να’μαι, έρχομαι, ήρθα, εδώ είμαι, Χριστέ μου επιτέλους να’μαι, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ όπου πάντα τα όνειρα μου αισθάνονταν, γνώριζαν, γεννιούνταν, φώλιαζαν.
Σε αυτά τα χωράφια, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ. Εμείς, εγώ, εμείς, εμείς, εμείς, εμείς, να περνάμε μέσα από τοίχους, χόρτα, δένδρα. Να κυλιστούμε, να εκτιναχτούμε χωρίς βαρύτητα. Να παίζουμε και να γελάμε, να γελάμε, να γελάμε.
Ότι είχαμε θεωρήσει “ήλιος” φαντάζουν αδύναμες λάμπες σε μουντό τοπίο από παροπλισμένες χίμαιρες.
Εδώ το φως λούζει, διαπερνά.
Κάθαρση, έκσταση, διάχυση, εκτίναξη, περιδίνηση, διάθλαση.
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Ο καθένας με τις αγάπες του και ο τρελός μονάχος …
(δεν θα πω ψέματα πως δεν μου αρέσει η παράνοια των Lost Bodies… αλλά μέχρι εκεί)
και ποια ακριβώς γουστάρει ο κόσμος; τους Κόρε Ύδρο και τους Χαΐνηδες;
Αν ήταν έτσι θα ξεκινούσα τη λίστα μου με τον Ισαάκ Σούση…:)
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Έλα τώρα, περίμενα κάτι καλύτερο από αυτό: ναι, οι Κόρε Ύδρο είναι τα indie darlings της ελληνικής σκηνής (κάποια σοβαρή αντίρρηση επ’ αυτού;) και οι Χαΐνηδες μόνο άγνωστοι δεν είναι… Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θέλω να μειώσω την αξία τους, έτσι;
Ακόμη κι εκεί που πας να ξεφύγεις από τα “κοινά” (βλέπε προς B.D. και hip hop μεριά ή προς alt και Κόρε.Ύδρο.) πάλι παρουσιάζεις τα ήδη γνωστά — και όχι κατ’ ανάγκη τα καλύτερα. Εδώ παίζει πολύ ρόλο και το τι θεωρείς καλό στίχο: εξετάζεις την “ποιητική” του αρτιότητα; Τη σχέση του με τη μουσική; Το πόσα συναισθήματα και σκέψεις μπορεί να φέρει στον ακροατή;
Για παράδειγμα, μιλώντας για hip hop, γιατί οι στίχοι του B.D. Foxmoor είναι πιο αξιόλογοι από αντίστοιχους των F.F.C., των ΝΕΒΜΑ ή ακόμη και των Βόρεια Αστέρια; Επειδή “αυτοπροστατεύονται”; Στους καλοξυρισμένους και τριπλολαδωμένους όρχεις μας κι αν το κάνουν! Επειδή ίσως -για να το θέσω ευγενικά- είναι πιο κοντά στην κλασσική εντεχνοροκάδικη φόρμα και θεματολογία, with a twist; Ίσως είπα; Μπίνγκο!
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
1
Που είναι ο Θάνος από τους Lost Bodies ρε άσχετε;
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
ENnoeitai!
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
0 
0
Nίκος Καρβέλας 4ever
” Όταν ήμουνα μικρούλης και έλειπε ο θείος Ρούλης / μου δινες φιλιά στο στόμα
και εγώ λέρωνα το στρώμα / Σέξι θεία Λόλα τις νύχτες δεν μπορώ να
κοιμηθώ / σέξι θεία Λόλα σ’αγαπώ “
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
1 
0
Πού είναι ο Καρβέλας, ρε;;;
Μου αρέσει - Δεν μου αρέσει:
1 
0