101 Best Video Games Ever (Part 3)

ώς πέρασε μία εβδομάδα;

Ανάμεσα σε διαφωνίες, σχόλια και παρατηρήσεις, έφτασε και το δεύτερο Σάββατο της αντίστροφης μέτρησης μας. Ωραία περνάει έτσι ο καιρός.

Ανεβαίνοντας, τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά (καλά όχι και τίποτα το τρομερό) καθώς τα παιχνίδια που απαιτούσαν απλά καλό χειρισμό πλήκτρων και joystick δίνουν τη θέση τους σε παιχνίδια που χρειάζεται να ακονίσεις το μυαλό σου για να τα τερματίσεις.

Φυσικά και θα βρούμε και πάλι γνωστούς εκπροσώπους των coin-ops αλλά μιας και το πάμε ελαφρώς χρονολογικά, έρχεται η παντοκρατορία των adventures, μερικά από τα καλύτερα θα συναντήσουμε στα δύο επόμενα parts.

Δεν είδα comments ίδιου προσώπου στο πρώτο και στο δεύτερο μέρος, οπότε κάτι μου λέει πως το παιχνίδι θα το κρατήσω στη ντουλάπα μου. Εκτός… Εκτός κι αν περιμένετε να δείτε ποιο θα είναι το νούμερο 1 μου.

80| Sim City

(1989 – Strategy)

Sim City (1989 – Strategy)

Πριν ακόμα ο Will Wright γίνει ο θρύλος που είναι σήμερα, με τις δημιουργίες του να κόβουν χρυσό, ήταν ένας τύπος με μια ιδέα που δεν ενθουσίαζε πολλούς: vα φτιάξει ένα παιχνίδι που ο παίκτης θα ελέγχει μια ολόκληρη πόλη, παίζοντας το, τρόπον τινά, Θεός!

Η ιστορία του Sim City πέρασε διάφορα εμπόδια πριν βρεθεί παραγωγός και εταιρία που να υποστηρίξει το όραμα. Η Maxis έκανε τη σωστή επιλογή. Ήταν σα να έβαλε τους Beatles στο δυναμικό της.

Η ιδέα αποδείχθηκε μεγαλοφυής, η πράξη λιγότερο πολύπλοκη απ’ όσο νόμιζαν όλοι και το franchise του παιχνιδιού έχει κόψει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο κόπιες.

Η λογική του δεν υπάρχει νίκη, απλά ξεκινάω μια πόλη από το μηδέν και προσπαθώ να τη συντηρώ (κυρίως ενάντια στα λάθη που κάνω εγώ ως παίκτης), αποδείχθηκε ελκυστικότατη και κερδοφόρα όσο λίγες.

79| Leisure Suit Larry

(1987 – Adventure)

Leisure Suit Larry (1987 – Adventure)

Υπάρχει άραγε άνθρωπος που να έχει περάσει τα 30, να ασχολείται στοιχειωδώς με το gaming στους υπολογιστές και να μην ξέρει τον Larry;

Εσύ που είπες ναι, γράψε 100 φορές: “Δεν είναι δυνατόν να μην ξέρω τον πιο αποτυχημένο χαρακτήρα παιχνιδιών που είδε ποτέ ανθρώπινο μάτι στην οθόνη του υπολογιστή του“.

Ο Larry είναι ένας ήρωας για όλες τις εποχές: Γραφικός, φαλάκρας, με πρόσωπο που διασταυρώνει Λουί Ντε Φινές και Κώστα Χατζηχρήστο, αλλά που όμως δεν το βάζει ποτέ κάτω στο θέμα των γυναικών. Μπορεί να τον αγνοούν, να τον φτύνουν, να τον ειρωνεύονται, μα η τρομερή του επιμονή και αυτοπεποίθηση, ο αυτοσαρκασμός και οι θανατηφόρες ατάκες του, τον βοηθάνε στο τέλος να κατακτάει αυτό που θέλει. Όχι με τον τρόπο που θέλει πάντα, αλλά δεν μπορεί να τα έχει κι όλα δικά του.

Οι 6 τίτλοι που έχουν κυκλοφορήσει είναι διαμάντια μιας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα δείχνουν τα δόντια τους στους χάρτινους και επιφανειακούς χαρακτήρες των υπερπαραγωγών. Αποφύγετε τις 2 πιο πρόσφατες κυκλοφορίες μιας και δεν έχουν ούτε το όνομα του δημιουργού του Larry πίσω από το σενάριο (του περιβόητου Al Lowe), ούτε είναι adventures αλλά ούτε διαθέτουν ίχνος από την σπιρτάδα και το καταιγιστικό χιούμορ των original τίτλων.

78| Lemmings

(1991 – Puzzle)

Lemmings (1991 – Puzzle)

Μπορεί στους περισσότερους η λέξη “Lemmings” να φέρνει στο μυαλό National Geographic, στο μυαλό των gamers όμως είναι ένα από τα πιο γνωστά και εθιστικά παιχνίδια όλων των εποχών.

Έχοντας την τιμή, μαζί με το Tetris, να είναι το παιχνίδι που έχει εμφανισθεί στα περισσότερα formats, υπήρξε μια αποκάλυψη για την εποχή του.

Η ιδέα ήταν απλή και σατανική: Είχες υπό τις οδηγίες σου ένα τσούρμο άβουλα πλασματάκια ελάχιστου μεγέθους και προσπαθούσες να φτάσεις σώα όσα περισσότερα μπορούσες από τη μία μεριά του επιπέδου στην άλλη. Ανάμεσα στην είσοδο και την έξοδο μεσολαβούσαν κάθε λογής εμπόδια (όπως τεράστιες τρύπες, περιοχές με λάβα κοκ) τα οποία προσπαθούσες να αποφύγεις εκμεταλλευόμενος τις ιδιαίτερες ικανότητες που είχαν κάποια lemmings (πχ ο σκαφτιάς έσκαβε, κάποιο σταματούσε τα υπόλοιπα lemmings από το να οδηγηθούν στο χαμό τους, ένα άλλο έβαζε βόμβες κοκ).

Φυσικά η επανάληψη ήταν που έκανε το παιχνίδι ασυναγώνιστο μιας και όλο και κάποιο lemming θα σκοτωνόταν κι εσύ έπρεπε ξαναδοκιμάσεις για να βρεις την τέλεια διαδρομή.

Τα Lemmings δεν έπαψαν ποτέ να πουλάνε, ενώ πολλές συνέχειες στην ίδια φιλοσοφία είναι αρκετά ικανοποιητικές.

77| Pang

(1989 – Shoot ‘m up)

Pang (1989 – Shoot ‘m up)

Τα coin-ops πάντα θα μας τρώνε κέρματα και πάντα θα εμφανίζεται ένα παιχνίδι που θα μας στέλνει σε τέτοια μαγαζιά για να τα ταΐζουμε (ίσως όχι πια με τη συχνότητα των ‘90s αλλά ποτέ δεν ξέρεις). Ένα από αυτά ήταν το Pang. Στο οποίο τι κάνεις; Σκας φούσκες; Απίστευτο ε; Κι όμως, αυτή η όχι και τόσο εύηχη ιδέα, δημιούργησε ένα τρομερά επιτυχημένο παιχνίδι.

Ένας μυστήριος τύπος γυρνάει τον κόσμο (κι έτσι έχουμε στο φόντο γνωστά μνημεία και περιοχές διαφόρων χωρών) και με ένα πρωτότυπο όπλο (που βασικά πετάει βέλη δεμένα σε σχοινιά αλλά καμιά φορά το μετατρέπει σε γάντζους ή πυροβόλο) προσπαθεί να εξαλείψει κάθε ίχνος φούσκας από το επίπεδο.

Φούσκες, που για να κάνουν πιο δύσκολο το πράγμα, ξεκινάνε τεράστιες και κάθε φορά που τις χτυπάς διαιρούνται σε μικρότερα μεγέθη.

Το Pang έγινε κλασικό, παίχτηκε από πολύ κόσμο και τώρα αναπαύεται σε κάποιο rom φάκελο του Mame μας για να το επισκεπτόμαστε που και που και να ξεχαρμανιάζουμε..

76| Populous

(1989 – Strategy)

Populous (1989 – Strategy)

Αρχίζουμε να γνωρίζουμε τους ανθρώπους πίσω από τα παιχνίδια. Ιδιοφυείς τύποι που πήραν μία (ή και περισσότερες) ιδέα και την μετέτρεψαν σε ένα έργο που άλλαξε τη διασκέδαση εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ένας ακόμα από αυτούς και πιθανότατα ο πιο διάσημος, είναι ο Peter Molyneux. Μια αστείρευτη πηγή καινοτομιών που είναι υπεύθυνος για μερικά από τα πιο παράξενα και διάσημα παιχνίδια στην ιστορία των υπολογιστών.

Η αρχή έγινε με το Populous. Η σύλληψη απλή: είσαι ο θεός ή τουλάχιστον κάτι που του μοιάζει πολύ και έχεις τη δύναμη να φτιάχνεις κόσμους καθώς και την εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στα πλάσματα σου. Ποιες θα ήταν οι επιλογές σου;

Το Populous δεν στέκεται τόσο πολύ στα ηθικά διλήμματα (πράγμα που θα γίνει πολύ έντονο σε μετέπειτα παιχνίδια του Molyneux) όσο στη δημιουργία και την εξέλιξη.

Διασκεδαστικότατο (ποιος δεν ονειρεύτηκε να το παίξει θεός για μια μέρα), εθιστικό και αρκετά βαθύ στις στρατηγικές του, έγινε η ιδανική συντροφιά για ατελείωτα ξενύχτια για πάρα πολλούς ανθρώπους.

75| Prince of Persia

(1989 – Platform)

Prince of Persia (1989 – Platform)

Πολύ πριν μετατραπεί στον υπέρ-ήρωα που είδαμε τα τελευταία χρόνια στις οθόνες του υπολογιστή μας, και φυσικά πριν γίνει κινηματογραφική ταινία (μπαλαφάρα του μεγέθους “Θάψε με Peslac”), το Prince of Persia ήταν ένα ταπεινό platform game για ανθρώπους με γερά, πολύ γερά, απίστευτα γερά νεύρα.

Η υπόθεση απλή: ο κακός βεζίρης σε ρίχνει στα μπουντρούμια του, κι εσύ έχεις μία ώρα για να δραπετεύσεις και να σώσεις την ωραία κυρία. Μία ώρα! Το παιχνίδι είναι άκαρδο, άσπλαχνο και ένα κάρο λέξεις που έχουν μπροστά το στερητικό άλφα.

Ελάχιστοι παίκτες στον κόσμο το έχουν τερματίσει και πιστέψτε με, ασχολήθηκαν πάρα πολλοί μαζί του.

Το εντυπωσιακό όμως animation του παιχνιδιού, σήμα κατατεθέν και επανάσταση για τον χώρο, η εντύπωση πως την επόμενη φορά θα τα καταφέρεις καλύτερα (αλλά αυτό το καλύτερα απλά δεν ήταν αρκετό) και η ταύτιση με τον ανώνυμο ήρωα και την περιπέτεια του, έφερε το Prince of Persia στην κορυφή των προτιμήσεων των παικτών και στο πάνθεον με τα θρυλικότερα παιχνίδια.

Οι συνέχειες του σήμερα δεν είναι αποκαρδιωτικές αλλά μπροστά στο θέαμα και τα εφέ, χάνουν μεγάλο μέρος της ουσίας.

74| Eye Of The Beholder

(1990 – RPG)

Eye Of The Beholder (1990 – RPG)

Το Dungeon Master, όπως γράψαμε στο Part 2, έκανε την αρχή για την νέα εποχή των RPGs. Αυτό όμως που μετέφερε, σχεδόν ιδανικά για την εποχή, το κλίμα και τους κανόνες του “Pen and paper RPG” στους υπολογιστές, ήταν το Eye of the Beholder.

Κρατώντας όλα τα καλά του DM (προοπτική πρώτου προσώπου, κανόνες μάχης) και μεταφέροντας τη δράση στον πιο επιτυχημένο κόσμο των επιτραπέζιων, τον Forgotten Realms, έφτιαξε ένα εκρηκτικό μείγμα που ενθουσίασε οπαδούς και μη του είδους και οδήγησε σε άλλες δύο, αντάξιες συνέχειες του.

Η υπόθεση είναι υποτυπώδης (χάνεστε ως συνήθως σε ένα ατελείωτο dungeon) όμως ο τρόπος της μάχης είναι εξαιρετικός, δύσκολος και η ατμόσφαιρα επιβλητική.

Το EotB μπορεί να μοιάζει πια εκτός εποχής, όμως τα σπέρματα του είναι εμφανή σε αμέτρητα παιχνίδια από τότε.

73| Loom

(1991 – Adventure)

Loom (1991 – Adventure)

To Loom είναι ένα περίεργο παιχνίδι. Όποιος θελήσει ποτέ να ασχοληθεί μαζί του ας έχει υπόψη του αυτή τη λέξη: περίεργο.

Οι γρίφοι δεν λύνονται με τους παραδοσιακούς τρόπους (χρησιμοποιώντας αντικείμενα), η πλοκή είναι ολίγον τι φευγάτη, οι χαρακτήρες απίθανοι και ο κόσμος που εξελίσσεται η δράση, είναι ένας κόσμος μαγικός που οι Μοίρες αποφασίζουν για τις ζωές των πλασμάτων, δράκοι μαγεύονται από τη μουσική και το σύμπαν μπορείς να το διασχίσεις πετώντας ανάμεσα από τα άστρα!

Το Loom είναι ένα παιχνίδι που βάζει κάτω τα παραμύθια και τις ιστορίες που έγραψαν πολλοί διάσημοι συγγραφείς, μία ιδέα που μπορεί να μην υποστηρίχθηκε στην εποχή της όμως κέρδισε τη μάχη με το χρόνο.

Συνίσταται σε κάθε λάτρη των adventures αλλά και όλους τους αναζητητές όμορφων ιστοριών.

72| Final Fantasy

(1987 – RPG)

Final Fantasy (1987 – RPG)

Τα Role Playing Games όπως τα είδαν οι Ιάπωνες.

Γνωστοί για την αστείρευτη τους φαντασία και την ομορφιά των ιστοριών τους, τα Final Fantasies αποτελούν το πιο διάσημο και μοσχοπουλημένο franchise του είδους (έχουν φτάσει τα 16 ζωή να έχουν).

Έχοντας δώσει τα τελευταία χρόνια μεγαλύτερη βάση στο action του πράγματος και κολακεύοντας όπως πάντα περισσότερο τις κονσόλες, έχει απομακρυνθεί αισθητά από τις ρίζες του όμως δεν παύει να αποτελεί ένα διαμάντι του gaming.

Σχεδόν κάθε επεισόδιο έχει διαφορετική πλοκή και ήρωες, με τη θεματολογία να παραπέμπει σε μάχες καλού-κακού, με το τελευταίο να απεικονίζεται τις περισσότερες φορές ως ένας πανάρχαιος δαίμονας.

Οι καλύτερες στιγμές ίσως εντοπίζονται στα νούμερα από 7 έως 11, ενώ τα γραφικά και η μουσική βελτιώνονται απίστευτα από τίτλο σε τίτλο. Ακόμα κι αν δεν είστε fan της συγκεκριμένης μορφής RPG δώστε σε κάποιο από τα FF μία ευκαιρία. Μπορεί να σας πει πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζατε.

71| Cruise for a Corpse

(1991 – Adventure)

Cruise for a Corpse (1991 – Adventure)

Ακόμα ένα παραγνωρισμένο παιχνίδι στην εποχή του (μιας και Sierra και Lucas είχαν την πρωτοκαθεδρία στα adventures και κάθε προσπάθεια άλλης εταιρίας δεν γνώριζε την προσοχή που της έπρεπε) αλλά που στη συνέχεια κέρδισε το στοίχημα με το χρόνο.

Το Cruise for a Corpse σε παγιδεύει μέσα σ’ ένα πλοίο με ένα έγκλημα να συμβαίνει στη διάρκεια ενός ταξιδιού αναψυχής και τον οικοδεσπότη (“οικο”, τρόπος του λέγειν) να βρίσκετε νεκρός. Εσείς αναλαμβάνετε να ερευνήσετε την υπόθεση και συναρμολογώντας κομμάτια και ιστορίες, θα ανακαλύψετε πως όλοι είχαν έναν καλό λόγο να σκοτώσουν κι ένα ακόμα καλύτερο άλλοθι.

Βγαλμένο από τη μυθολογία της Αγκάθα Κρίστι, το σενάριο έχει έξυπνες ανατροπές και σκηνές που θα σας μείνουν στο μυαλό για αρκετό καιρό.

Η κλιμακούμενη πλοκή θα σας φέρει στα όρια σας και όταν σαν άλλος Ηρακλής Πουαρό θα ανακαλύψετε τις συμβαίνει, θα καθίσετε αναπαυτικά στο κάθισμα σας και θα απολαύσετε το τέλος.

**Όλα τα μέρη του αφιερώματος “101 Best Video Games Ever”, μπορείς να τα δεις [εδώ]**